Najaarsdepressie. Wat een rotwoord. Als je het maar vaak genoeg herhaalt, heb je er zó eentje te pakken. Najaarsdepressie. Najaarsdepressie. Najaarsdepressie. Voel je hem al opkomen? Rijdt er al een oubollig bloemencorso in kleuren der verrotting door je hoofd? Bingo.

Woorden
Ik ben dol op woorden. Zoals muziek bij veel mensen emoties oproept, doen woorden dat bij mij. Op de één of andere manier hebben sommige een bepaalde positieve of negatieve lading gekregen tijdens mijn leven. ‘Orthodox’ bijvoorbeeld, is er de oorzaak van dat ik alle woorden met een ‘x’ erin haat. Ik ben zelfs pas aan seks begonnen, nadat die vervelende letter eruit verdween. En dan altijd zonder ex, want ik houd ook niet van paradoxen. Xylofoon. Extravagant. Hebben we aan vijfentwintig letters niet genoeg?

Nee, dan de ‘q’. ‘Equivalent’ klinkt als een prachtige ballade in mijn oren en als een ‘quotum’ bereikt wordt hoor je mij niet klagen, een gelukzalige glimlach is het enige wat dat woord teweeg kan brengen. Nemen jullie maar de Mexicaanse griep, ik ga voor de Q-koorts.

Verboden woorden
Op het moment dat ze mijn netvlies naderen is die gemene slang ze steeds net voor. “Schrijf ze. Literaire vrijheid is belangrijk, kom op”, sist het kreng. Of ze nu mooi of lelijk zijn, als iets niet mag wordt het voor mij juist aantrekkelijk. Waarom mag ik geen seizoenen noemen, of even aankaarten dat we met zijn allen in een financiële crisis zitten? In het najaar roept dat zoute druppels uit mijn ogen op, maar ik zal de harde wind van triestheid, die door mijn hoofd woedt, niet benoemen, al is de verleiding groot. Ik ben braaf –ook al een stom woord- en houd me aan de regels.

Twee weken geleden heb ik mijn kinderen wijsgemaakt dat ‘à propos’ het ergste scheldwoord is dat er bestaat. Sindsdien hoor ik het vanuit alle hoeken van mijn huis. A propooo…. Het wordt gefluisterd, want zó’n afschuwelijk vies verboden woord zeg je niet hardop. Je moet het ook vooral niet gebruiken wanneer er een groot mens in de buurt is, want die gaan je zeker de rest van hun leven met andere ogen bekijken. Onbewust heb ik het een negatieve lading gegeven. Geweldig, die ouderlijke macht.

Verplichte woorden.
Bah. Het bloemencorso kan ik nog wel kwijt, maar wat moet ik nu met een aardappelschilmesje in dit stuk? Het klinkt wel vrolijk. Ondanks dat ik er helemaal niet van houd om het te gebruiken, koop ik ze altijd in knalroze of geel, gewoon omdat het uitspreken van de naam een gevoel van gezelligheid oproept. Waarschijnlijk koop ik er daarom ook altijd minstens twee tegelijk. Een ontroostbaar, eenzaam schilmesje in mijn keukenla: Dat kan toch niet?

Al schrijvende voert één term de boventoon in mijn bovenkamer: Woordenfetisjist. Zoals andere mensen graag tenen likken of panty’s voelen, word ik blij van prachtige zinnen en bijzonder taalgebruik. Woordenmagie. Samen met het uitlaten van mijn camera*) blijft dat het beste medicijn tegen een stevige najaarsdepressie.

*) Op vijfjarige leeftijd maakte mijn moeder mij wijs dat ‘camera’ een stout synoniem was voor een veelkleurig Hollands hangoorkonijn.

Categorieën: Thema column

Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

17 reacties

Dees · 15 november 2009 op 10:12

Deze vind ik dus echt helemaal fantastisch. Humor en ook kunst met woorden die niet altijd de jouwe zijn. Super.

Saya_Surya · 15 november 2009 op 10:16

[quote]Twee weken geleden heb ik mijn kinderen wijsgemaakt dat ‘à propos’ het ergste scheldwoord is dat er bestaat.[/quote]

:hammer:

Avalanche · 15 november 2009 op 10:49

Verrassend om te merken hoeveel verschillende invalshoeken er gebruikt worden voor dit thema. 😀

SIMBA · 15 november 2009 op 11:01

Een melig depressief stukje 😆
Ik vind 1 enkel schilmesje ook zo zielig ik zorg dan ook altijd voor gezellig gekleurde soortgenoten…blij dat ik niet de enige ben met die afwijking :hammer:

pally · 15 november 2009 op 11:44

Geestig geschreven, Arta, bijna een anti-themacolumn en toch ook juist weer niet. Heel Mooie titel ook, :wave:

groet van Pally

Kathinka · 15 november 2009 op 11:48

Grappige invalshoek deze themacolumn.
Leuk om te lezen.

Groetjes Kathinka.

LouisP · 15 november 2009 op 12:09

hoi Arta,
super origineel stuk..
a propos, lekker om te lezen

Louis

Mien · 15 november 2009 op 14:22

Kijk dit soort columns mogen wat mij betreft vaker geschreven worden.

Knap en slim in elkaar gezet, d’n deze.

Zo’n themawedstrijdje brengt vele verrasingen boven!

Ik zie nu al uit naar een nieuw thema.
Bijvoorbeeld over Kertsmis maar dan zonder ballen!
Tover-, sneeuw-, bitter-, kerst- en de …!!!

Mien

KawaSutra · 15 november 2009 op 15:23

Zeer origineel. Die camera houden we erin. Ik heb haar net nog eten gegeven en het hok verschoond. Ik heb trouwens altijd gedacht dat depressie helemaal niet in jouw vocabulaire voorkomt! 😀

Prlwytskovsky · 15 november 2009 op 17:25

Nooit van gehoord, van een konijn als camera, of andersom.
Maar leuk gedaan. Woordenmagie: heerlijk.

Fem · 15 november 2009 op 17:33

Geweldiggenoten! 😀

arta · 15 november 2009 op 17:46

@Dees: Aaah, da’s goed om te lezen! 😀

@Kawa: Je hebt gelijk! Dit stuk is 99% fictie(op het a propos-stukje na) dus ik ben blij dat het enigzins overtuigd overkwam!

@Pally: Eigenlijk vond ik het thema niet echt superorigineel, vandaar een beetje pro/anti-themacolumn, vermoed ik, haha.

Heel erg bedankt voor de fijne reacties, dat maakt schrijven zó leuk! 🙂

Chantalle · 15 november 2009 op 19:21

Dit is voor mij vooralsnog de winnaar. Ik vind het meesterlijk gevonden en heb echt zitten genieten.

lisa-marie · 15 november 2009 op 20:48

Anti en met zo’n orginele vat van woordenmagie dat is humor 😀

DreamOn · 16 november 2009 op 21:00

Da’s lekker dan! Zo kan ik het ook! 😀
Maar wel heel origineel gedaan, eerlijk is eerlijk!

Grumpy-old · 16 november 2009 op 22:20

Op vijfjarige leeftijd maakte mijn moeder mij wijs dat ‘camera’ een stout synoniem was voor een veelkleurig Hollands hangoorkonijn.
http://examedia.nl/columnx/uploads/smil3dbd4e5e7563a.gif

Het enige wat ze mij nog wijs maakte op die leeftijd was dat Sinterklaas echt bestond

Meesterlijk geschreven

Ma3anne · 16 november 2009 op 22:42

En als woordenfetisjist krijg je het dan toch weer voor elkaar een goed stuk neer te zetten. Toch vind ik, dat je je er hier en daar wat gemakkelijk vanaf hebt gemaakt qua opdracht. Vooral met dat rottige aardappelschilmesje. 😆

Geef een antwoord