Een schrijver zoekt publiek. Er moet een reactie komen. Een lach, dat is altijd fijn, een traan dat is een fraaie beloning of een vloek, dan heb je het echt bont gemaakt. Iemand moet lezen wat je hebt geschreven. Publiceren is dus een must. Een krant of een boek, een tijdschrift of een affiche: de letters van je tekst moeten te lezen zijn. Je moet gelezen worden. Ik heb mijn kleine publiekjes. Op internet kan ik via mijn eigen netwerkje mijn lezers treffen. Af en toe laten ze weten wat ze van mijn stukjes vonden. Via een mailtje of in levende lijve. Ik leef op als iemand de moeite neemt mij te prijzen. Er zijn dagen bij dat ik het ook prima vind als iemand mij in negatieve zin iets toe bijt.

Leuk wordt het als je voor iemand in het bijzonder schrijft en diegene geniet ervan om het te lezen. Als je samen iets hebt meegemaakt en ik beschrijf mijn interpretatie ervan, en de ander is onder de indruk en kan geen woorden vinden voor het stukje dan heb je het goed gedaan. Ik schrijf veel stukjes en af en toe is het raak. Dat zijn de heerlijkste momenten. Als ze zegt nog nooit zo iets moois gelezen te hebben, smelt ik. Ik doe alles voor aandacht, en een compliment krijgen is hemels.

Het meest spannend aan stukjes schrijven is het te schrijven voor iemand, die naast je zit, en die het zodra het klaar is als eerste lezen krijgen. Het voelt een beetje als een proefwerk maken, vroeger op school, als eerste klaar zijn, naar de leraar lopen, inleveren en toekijken hoe hij met zijn rode pen je toets gaat bestrepen. Het oordeel kan hard zijn. Ik kreeg het een keertje terug, met de mededeling, maakt het nog maar eens opnieuw, misschien dat je dan wel iets goed hebt. Met stukjes schrijven is dat eigenlijk ook zo. Ik kijk dan naar mijn publiek, die ene persoon. Ik hoor leesgeluiden. Af en toe een lachje.’ Waar ben je nu’, vraag ik dan. Een frons, o jee, toch te scherp neergezet. Een vinger op het papier, shit een schrijffout, komt door mijn linkerpink die doet het niet zo goed meer. Dan houdt mijn publiek het blad nog even voor de ogen, laat het zaken en kijkt mij aan. In termen van ‘leuk, hoor’ of ‘is het autobiografisch?’ of ‘je hebt in ieder geval je best gedaan’ komt er een oordeel aan.

Overtreffend is de stilte, dat is vaak de mooiste reactie. Stilvallen is niet meer weten hoe je moet reageren. Stilte omdat je anders in ongeschikte clichés gaat vervallen. Een blik van je publiek zegt dan genoeg. Het is verslavend om reacties te krijgen. Strelingen voor de schrijver.

Een schrijver moet publiek hebben.

Categorieën: Algemeen

7 reacties

szuiderduin · 17 september 2011 op 13:23

Je beschrijft precies het gevoel dat ik ook bij schrijven heb. Leuk als het gewaardeerd wordt, balen als het dat niet wordt. En ik maar denken dat ik de enige taalfreak was;-) Erg herkenbaar en treffend geschreven, dus van mij krijg je een hemels compliment!

Boukje · 17 september 2011 op 14:23

Ook voor mij heel herkenbaar.
Ik schrijf elke week een weblog en als mijn man proefleest zit ik gespannen zijn mimiek in de gaten te houden.
Als de lach komt ben ik echt superblij!
:hammer:

Meralixe · 17 september 2011 op 14:36

Hahahaha…. Mijn linkerpink heeft het nog nooit gedaan!!!!
Mooi geschreven!!!
Meermaals is gelezen worden ook een zoeken naar het eigen gelijk. Hierbij denk ik aan een zin die ik nu even leen van een zekere Frank Albers:

“Men wet het eigen gelijk aan tegenovergestelde overtuigingen, de << andere >> is allen maar slijpsteen”

Maar kom, we wijken af, ook hier is mijn vrouw de eerste toetssteen voor mijn hersenkronkels.

Libelle · 18 september 2011 op 13:48

Met kritiek heb ik moeite. Thuis laat ik niets meer lezen. Column X biedt uitkomst. Komt het stuk over zoals ik het heb bedoeld? Rijkhalzend kijk ik uit naar publicatie. Dan lees ik het 5 keer en ontdek fouten en vrees des te meer de kritiek, die ik toch niet missen wil.
Zelf schrijf ik soms al te makkelijk mijn kritieken. Ik beloof een beter publiek te worden en dat is voor mij de verdienste van dit verhaal.

LouisP · 18 september 2011 op 15:18

Het meest spannend aan stukjes schrijven is het te schrijven voor iemand, die naast je zit, en die het zodra het klaar is als eerste lezen krijgen.

Goed stuk hoor! Eerlijk..
Ik vind je titels best wel grappig

pally · 18 september 2011 op 16:08

Een goed stukje, Bo, waarin veel elementen zitten, die mij ook zeker niet vreemd zijn. Alleen de intro, de eerste alinea zou ik weglaten. Lijkt mij sterker.

groet van pally

Mien · 19 september 2011 op 21:56

Ha ha, de schreeuw om aandacht. Geen angstige, geen wanhopige, maar een hunkerende, bijna alle schrijfdespoten bekend.
Gewoon schrijven om het schrijven kan overigens ook best leuk zijn. Net als schilderen en tekenen om het schilderen en tekenen.
Of muziek maken, of dansen samen met al je muzen.
Het verhaal verteld in kleur en lijn of gewoon in een letter, lettergreep, alinea. Alleen of samen. Mooi, mooi, mooi. Niks zo zaligmakend als het afrodisiacum van creatieve processen.

Mien

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder