Een meisje kan soms opeens zo hard groeien dat het kind er in één keer uit verdwenen lijkt. Dat is mijn ervaring van de natuur vanochtend. De bomen staan er geschrokken bij omdat hun lentejeugd zo drastisch is ingekort. Als een vroege jarige, pardoes op de middelbare school geplaatst, maar nog zonder begrip waar ze mee bezig is. Mijn dagelijkse drafje wordt erdoor gekleurd. Ik zie details die me al jaren niet zijn opgevallen. In de prachtige tuin van een vriendin op de dijk stemt de enorme berk me droevig. Vandaag is hij uit verhouding.

Ik hoor zingende bomen, maar de vogels blijven verborgen in het volwassen blad. Het fluitenkruid zwabbert slap op veel te lange benen en heeft niks te zeggen bij de strenge wind.
Haar geur van krijt en saffraan waar ik zo van houd, maakt me nu misselijk.
Het water van de ‘Put’ – een meertje ontstaan door overstroming van de rivier – is ook in verwarring: ik zie drie verschillende stroomrichtingen. Vlakbij de oever in grote strepen naar links. In het midden kleine rimpelgolven naar rechts en verderop waar het water ondanks de zon een onheilspellende kleur grijsblauw heeft lijkt het van me weg te stromen naar de horizon.
Ik verlies mijn draf in sukkelig slenteren. Het bord ’ verboden toegang ’ dat hier al jaren doelloos bij een hek staat, krijgt een nieuwe dreigende aanwezigheid.
Hoekige koeien kijken niet op en maken treurige bewegingen met hun staart. Waren ze altijd al zo mager? Het meerkoetjesechtpaar in rouwkleed vergezelt twee dito puberkinderen. Ze zwemmen in rechte lijn achter elkaar in het donkere slootwater met ieder een contour zonlicht beschermend en afwerend om zich heen. Ze verdwijnen schuw een bosje in als ze me opmerken, maar ik zie ze nog bewegen tussen de wilgentakken.

Ik blijf even staan en adem diep. Het pad waarover ik loop is hard en wit met scheuren als puzzelstukken onder mijn voeten. Alleen lege aanlegplaatsen langs het meer. Aan een touw bungelt een ouderwetse zinken vuilnisbak. De klei heeft haar grijszwarte pigment verloren. Geen vettige donkere groeikracht. Sporen van autobanden doen meer denken aan zand en Mediterrane landen in hoogzomer dan aan lente. Vlak voor me stijgt een reiger moeizaam op, als een Boeing 747 met teveel passagiers aan boord.
Voor mijn huis klapwieken twee grote houtduiven in het hoge gras log om elkaar heen in lusteloze balts zonder inspiratie.

De zomer is vóórgekropen…….

Categorieën: Diversen

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

16 reacties

pepe · 10 mei 2007 op 09:18

Het is weer prachtig hoe je de groei van puber met die van de natuur verweven hebt.
Even dacht ik een nieuw schoolverhaal te vinden, verrassend veranderde je dat. Knap gedaan.
:wave:

arta · 10 mei 2007 op 11:18

Wat een mooie sfeertekening van een verdrongen lente…
🙂

Mup · 10 mei 2007 op 13:24

Details opgemerkt en overgebracht, met een originele titel, de blues komen goed aan bod,

Groet Mup.

Mosje · 10 mei 2007 op 15:07

Doe jij aan dagelijkse drafjes? Ik zie ze wel eens lopen, de sukkeldrafjesloopsters…
En loop je op zondag met van die stokken?
Zeg me dat het niet waar is Pally.

Trukie · 10 mei 2007 op 18:13

Vanmiddag was ik ook even in een stukje natuur. Ik vind de periode van koolzaad en fluitenkruid zo mooi. Nu beleef ik die wandeling weer als een levend aquarel. Wat een schilderachtige metaforen in mooie zinnen ingepakt.

Graag meer van die stokjes van de verfkwast 😉

pally · 10 mei 2007 op 18:14

Ik ben een verstokte draver zonder stokken, Mosje 😀

Prlwytskovsky · 10 mei 2007 op 18:41

Ik pak een stoel en ga in je verhaal zitten. Heerlijk.

dashuri · 10 mei 2007 op 19:38

Mijn vader zou zich wellicht dóód ergeren aan de vernederlandste plantennamen (en dat is nog op z’n zachtst uitgedrukt). Maar ik dus niet.

Wat bedoel je precies met “hoekige koeien”? Klinkt een beetje koevreemd in de oren. Maar voor de rest is ze best oké, deze column. Misschien een beetje teveel “De schaduw van de wind”-achtig, maar dat is dan ook alles (persoonlijk vind ik té precieze beschrijvingen irritant).

Hoera! Hoera! Lang leve de pubertjes!

WritersBlocq · 10 mei 2007 op 21:13

Dit kan jij zo perfect, gaaf! Juist die ‘hoekige koeien’ vind ik zo leuk, grappig hè, hoe de 1 of ander dat interpreteert.
Groetje, Pauline.

KawaSutra · 11 mei 2007 op 00:45

Die hoekige koeien waren mij ook direct opgevallen. In positieve zin overigens. Kijk maar eens goed naar zo’n loeiende koeienkop.
Eén misstap van de natuur en het leven is totaal in de war. Heel knap uitgebeeld.

Li · 11 mei 2007 op 00:55

Dit is dus zo’n onvervalste Pally waar ik zo ontzettend van houd.
Prachtig!
Alles klopt. Titel, inhoud en boodschap.

Li

DriekOplopers · 11 mei 2007 op 11:31

Schitterend gedaan. Ik krijg een loom, zomers gevoel. Buiten is het koud, maar bij mij van binnen niet. Dat heb jij gedaan, Pally. Dank!

schoevers · 11 mei 2007 op 21:22

Heel, heel mooi.
Meer kan ik er niet van zeggen.
Pally je bent een topper.
groeten,

Hans

pally · 11 mei 2007 op 23:28

Bedankt voor de reacties, allemaal!

En Dashuri, kijk nog eens goed naar koeien, dan zie je echt geen ronde vormen, maar veel rechte lijnen.
Geeft niet, wel verfrissend, dat puberale en voor jou zijn die natuurbeschrijvingen natuurlijk gezever 😀

groet van Pally

Nana · 12 mei 2007 op 11:19

O Pally, pally sings the blues like only a lilac lady does …

klapdoos · 13 mei 2007 op 07:56

Heerljk om zo in een verhaal te zitten, zodat je mee kan huppelen…ik zat er ook middenin…
groet van leny :wave: :wave: :wave: :kus:

Geef een antwoord