Zwemmen in de hemel

Leo de spitsmuis en Kareltje Kever liggen op hun rug in het weiland en kijken naar de hemel. In de blauwe lucht hangen twee wolken.
‘Daar woont mijn oma.’ Zegt de muis. ‘In de wolk vlak naast de zon. Zie je die wolk, Karel?’
‘Ja, die zie ik. Als ik met mijn ogen knijp lijkt die wolk zelfs een beetje op jouw oma. Hoe is zij daar gekomen? Muizen kunnen toch niet vliegen?’
‘Nee, dat kon zij ook niet, maar merel heeft haar gebracht.’
‘Zo hé, helemaal naar de hemel? Zo hoog kunnen merels toch niet vliegen?’
‘Ja hoor, de merel wel.’ Zegt Leo.

‘Mijn oma is zelf naar de hemel gevlogen.’ Zegt Karel. ‘Zij was een engeltje geworden. En een engel kan zelf vliegen, want die heeft vleugels. Waarom is jouw oma eigenlijk in de hemel gaan wonen?’
‘Nou, omdat de taart en limonade op was.’ Antwoordt Leo.
‘Daar begrijp ik niks van. Waarom wil je ergens wonen waar geen taart en limonade is?’
‘Nou, als de taart en de limonade op is gaan oma’s altijd nieuwe brengen.’
‘En pindakaas?’ Vraagt Karel.
‘Ja, Karel, de pindakaas was ook op. Maar die heeft mijn oma ook meegenomen.’

‘Wil jij later in de hemel wonen, Leo?’
‘Oh ja, zeker. De wolken liggen lekker zacht en bovenop de wolken schijnt altijd de zon. Het regent er nooit!’

‘Kun je er ook zwemmen?’ Vraagt Karel.
‘Ja, je kunt er ook zwemmen, maar jij bent een kever en die kunnen niet zwemmen. Kevers kunnen alleen maar drijven als je ze in het water gooit.’
‘Ik kan echt wel zwemmen!’ Zegt Karel.
‘Nee, hoor. Kevers hebben hele dunne pootjes en daarmee komen ze niet vooruit in het water. Dus ook niet in de lucht.’

Karel kijkt boos naar boven en vraagt; ‘Ook als er geen wolken zijn?!’
‘Juist als er geen wolken zijn. Je kunt alleen maar zwemmen in de hemel als er geen wolken zijn, want dan is de lucht zo blauw als het water in de beek.’

‘Zie je wel?! Kevers kunnen dus wel zwemmen!’
‘Wat bedoel je?’ Vraagt Leo verbaasd.
Nou, gisteren waren er geen wolken en mijn oma woont in de hemel. En als er geen wolken zijn dan moet je zwemmen. Mijn oma heeft gisteren dus gezwommen. En zij is een kever.’
‘Ja, zij was een kever.’ zegt de muis. ‘Jouw oma is toch een engel geworden, zei je? Een engel kan vliegen en heel goed zwemmen.’

‘Oehoeoe’, klinkt het plotseling boven de twee vrienden. Vlak naast hen landt Therese de uil. Ze klapt twee keer met haar vleugels en zegt; ‘Goedemorgen Leo, goedemorgen Karel. Hoe gaat het met jullie?’
‘Goedemorgen, Therese. Volgens Leo kunnen kevers niet zwemmen in de hemel.’

‘Ach’, zegt de uil, ‘iedereen kan zwemmen in de hemel.’

‘Ook als het donker is?’ Vraagt Leo.

‘Juist als het donker is! In de nacht zie je iedereen die in de hemel woont. De mensen noemen hen sterren. Soms kun je zelfs zien dat er iemand zwemt in de hemel. Mensen noemen die vallende sterren. Maar uilen weten wel beter. En omdat uilen ’s-nachts de lucht van dichtbij zien, weet ik dat iedereen in de hemel zwemt. Dus ook kevers kunnen zwemmen in de hemel.’