Met een aanhangwagen achter de auto rijd ik door het Buitenveld. Een andere weg naar mijn bestemming dan ik normaliter rijd. Een bewuste keuze, want om met deze aanhangwagen te mogen rijden heeft men een speciaal rijbewijs nodig en dat heb ik niet. Eerlijk gezegd vind ik het ook maar onzin, zo’n speciaal rijbewijs. Mijn moeder bijvoorbeeld heeft dat bewuste papiertje wel. Eeuwen geleden er meteen maar gewoon bij gekregen. Bij haar B-rijbewijs. En dat terwijl ze helemaal niet met een aanhangwagen rijden kán. Zeker niet zoals ik. Het is niet zo’n Boedelbak. Geen geel afzichtelijk ding waarvan je als vanzelfsprekend aanneemt dat de chauffeur wel geen speciaal rijbewijs zal hebben om er mee te mogen rijden. Gewoon, een aanhangwagen. Geleend van mijn werk. En er ligt niks in. Nou, niks – dat is ook weer teveel gezegd. Er ligt wel iets in maar het ligt plat op de bodem. Niemand die het ziet. Tenminste niet als ik langsrijd. Je moet er echt in kijken wil je het kunnen zien.

Het staat machtig interessant, zo’n aanhangwagen achter je auto. Ik zie het aan de mensen die ik passeer. Anders dan anders wijken ze en geven ze ruimte. Dat zal toch niet zijn omdat ik het rijbewijs er niet voor heb. Ik neem toch aan dat ze dat niet aan me kunnen zien of zo. En mijn rijstijl, die is werkelijk voorbeeldig want de zon schijnt en het is prachtig hier buiten in het Buitenveld.

Fietsers gaan aan de kant, voetballende jongens pakken de bal in handen. Alsof ik ze zie denken. ‘Rijdt zo’n gozer met een lege aanhangwagen hier zo door het Buitenveld. Wat zou hij doen? Wat zou die gast in vredesnaam nou met die lege aanhangwagen doen. Is die aanhangwagen eigenlijk wel leeg? Weten we zeker dat er niets in zit? Moeten we niet even kijken? Zullen we dat maar doen dan? Die gast zal toch niet met een lege aanhangwagen door de wereld rijden? Of gaat hij ergens iets halen? En wat is dat dan?’

Tuintafel. Er ligt een tuintafel in. Ik rijd met een aanhangwagen waar een tuintafel in ligt door het Buitenveld. Plat op de bodem zodat je hem nauwelijks kunt zien. Ik breng hem bij een vriend. Ik weet het, ik zou hier een speciaal rijbewijs voor moeten hebben maar dat vind ik eigenlijk maar onzin. Ik bedoel: als zelfs mijn moeder dat papiertje heeft… Mijn moeder! Als ik die tafel straks kwijt ben rijd ik door naar mijn moeder. Kozijn ophalen. Plat op de bodem van de aanhangwagen. Maar niet voordat ik hem eerst vloeiend achteruit bij haar de oprit op gereden heb.

Categorieën: Algemeen

15 reacties

arta · 6 april 2007 op 09:08

Heerlijk geschreven.
Knap hoe je van zoiets simpels een leuke column kunt schrijven!
Enne….echt geen paaltje geraakt?? Nergens??
😀

SIMBA · 6 april 2007 op 11:25

😆 héérlijke column!!!
Het gaat helemaal nergens over…en toch is het leuk!

KingArthur · 6 april 2007 op 11:38

Gaat helemaal nergers over? Dat betwijfel ik. Maar ik moet wel bekennen dat ik zelf ook het punt mis. Of zit ik weer te ver te zoeken?

Als verhaal is het wel ‘relaxed’ geschreven.

Mosje · 6 april 2007 op 12:30

Heel mooi Siebe.
Zeg, hoe is het trouwens met je aanhanger? Die waarmee je vorig jaar getrouwd bent?
🙂

KawaSutra · 6 april 2007 op 13:20

[quote]En mijn rijstijl, die is werkelijk voorbeeldig want de zon schijnt en het is prachtig hier buiten in het Buitenveld. [/quote]
Het wordt tijd dat ik ga verhuizen naar Buitenveld want het is er prachtig, en als het mooi weer is dan rijdt iedereen voorbeeldig! 😀

Het is even zoeken misschien maar de clou van het verhaal is m.i. de ironie dat zo’n geweldige chauffeur als jij geen kozijntje of tuintafel mag vervoeren met een aanhanger en je moeder wel.

Ik heb ook ooit zo’n E-rijbewijs als bonus ontvangen bij de B. Dus als je nog eens je aanhanger wilt verplaatsen dan bel je me maar. 😀

WritersBlocq · 6 april 2007 op 20:02

[quote]Tenminste niet als ik langsrijd. [-quote]

´je´ ipv ´ik´ had ik beschouwender gevonden. Verder vind ik het een saai stuk, alsof je het gedicteerd hebt ofzo, kweetniet.
Maar het hoeft ook niet altijd een hoogvlieger te 😉
Groetje, Pauline.

Anne · 6 april 2007 op 20:35

Ha, een heerlijk verhaaltje over niks, zo heb ik ze het liefste. Zeer kleurrijk en beeldend verteld en het doorouwehoeren over hetzelfde precies goed hier.

Mup · 6 april 2007 op 21:35

[quote]Geen geel afzichtelijk ding waarvan je als vanzelfsprekend aanneemt dat de chauffeur wel geen speciaal rijbewijs zal hebben om er mee te mogen rijden.[/quote]

Als ze gehuurd zijn, hebben de bestuurders een copy van hun [u][b]speciale[/b][/u]rijbewijs in moeten leveren, :lach: toch een lekker leesbaar stuk,

Groet Mup.

pally · 6 april 2007 op 21:45

Ik mag dit soort kabbelende gezever over bijna niks wel, tenminste als het leuk geschreven is en dat is het.

Groet van Pally

schoevers · 6 april 2007 op 22:49

Heerlijk, heerlijk, heerlijk!
En nu je moeder in de aanhangwagen zetten, in een grote stoel, vriendelijk laten zwaaien en dan door Buitenveldert rijden.
Tot slot: weer een lekker verhaal daarover schrijven……..voor ons.
Laat het kozijn maar even staan.

DriekOplopers · 6 april 2007 op 23:39

Een mooie beschouwing. Straalt rust uit. Fijn om weer eens wat van je te lezen!

Driek

Rose · 7 april 2007 op 07:42

Inderdaad is ‘relaxed geschreven’ de perfecte omschrijving voor dit stukje.

Wel geinig.

Siebe · 7 april 2007 op 09:18

Dank voor jullie reacties.

Relaxed? Wellicht. Laat ik zeggen dat als dat is wat het voor je deed: prima toch?
Nergens over? Wellicht. Laat ik zeggen dat als dat is wat het [i]niet[/i] voor je deed: prima toch?

Poosje hier niet geweest, inderdaad. Laten we zeggen (Mosje) dat dat mede te maken heeft met mijn ex-vriendin, tegenwoordig mijn echtgenote. En dan niet met haar persoonlijk maar wel met veel eromheen.

Vergeleken te worden met een aanhangwagen vond ze niet uitgesproken prettig, waarop ik haar vanaf de trekhaak toeriep dat ze niet moest zeuren en gewoon door moest rijden. Ze volgde de redenering niet zei ze. Waarop ik mompelde dat dat ook niet hoefde omdat ik dat wel deed…

😉

Groeten uit Lente
S

Dees · 7 april 2007 op 12:59

Kijk, hier kan ik van genieten. Nooit gedacht dat ik nog eens de lente in vanzelfsprekendheid in een aanhangwagen zou kunnen vinden. Maar voil’a.

senahponex · 11 april 2007 op 09:51

Maar niet voordat ik hem eerst vloeiend achteruit bij haar de oprit op gereden heb.
🙂
Nu nog een paar jaar oefenen, dan op voor je D en dan na jaren samen met een A weer dicht bij elkaar de weg volgen.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder