Mike en ik besloten te gaan afkicken.
Dat besloten we meestal na elke shot, die voelde als een groot traag oneindig orgasme.
Duizelend op roze zachte wolken, trillend en prettig zwetend, zweefde je de hemel in.
Het was de hel. We hadden heel impulsief en heel stoned een huisje op Ameland geregeld.
Met onze lijven volgespoten gingen we aan boord. Na een laatste afscheidsshot gooiden we de spuiten dramatisch over boord.
Ze bleven nog even bovendrijven op de serene zee om daarna te verdwijnen in de duistere krochten van de onderwaterwereld.
We omarmden elkaar en huilden dikke junkietranen, heel kort heel snel. Toen liepen we naar de bar en bestelden bier.
Op heroïnewolken liepen we de loopplank over, op weg naar onze toekomst, op weg naar het beloofde Ameland, melk en honing.
Hier ging het gebeuren. We hadden onze toekomst veilig gesteld met dit besluit, dachten we.
Maar het was Maart, het was koud, het regende en waaide.

Het huisje stond lieftallig op ons te wachten met in de deuropening een bloemetjesjurk van een jaar of 60. ‘Hier de sleutel, daar het slot, hier de kachel, daar de knop, hier de pannen, daar het fornuis’.
‘Dankuwel dankuwel, rot nou maar op’.
We betaalden de huur.
Uit voorzorg hadden we een paar flessen Beerenburg meegenomen, voor de afkick zeg maar. Er moest verdoofd worden.
We zopen een gat in de nacht, neukten ons suf.

De volgende ochtend was alles anders.
We hadden een kater, onze lijven gilden om een shot, we waren ten dode opgeschreven. Alle emmers die er waren, hadden we onder het bed gezet voor de diaree en kots.
We kwamen amper uit bed, we zweetten, trilden, klappertanden, huilden, schreeuwden. Uit alle openingen stroomden we leeg.
Dit vulden we weer aan met Beerenburg.
Je zal maar uitdrogen.
Nog nooit in mijn leven heb ik zo’n pijn gehad.
We hadden geen hulp, geen medicijnen, geen eten.
We waren overgeleverd onszelf, aan het klote-eiland, aan het seizoen.
De regen viel met bakken uit verre hemels.

Het kon ons de tweede dag niet meer schelen, we zouden sterven.
Niet in elkaars armen, want inmiddels waren we de ergste vijanden.
We durfden door onze lelijkheid elkaar niet meer aan te kijken.
De waarheid kwam genadeloos en naakt aan het licht.
De onverdraaglijke lichtheid van ons bestaan.
We sloegen elkaar met keiharde holle verwijten om de oren, ieder aan een kant van het bed.
Het bracht ons nergens.
We waren vreemden in niemandsland, de vriend die onze relatie in stand hield, hadden we om zeep geholpen.
We hadden de gevolgen van deze brute moord onderschat.

In het laken verstrengeld, zwetend en liggend in mijn eigen drek, werd ik wakker.
Dag, nacht, het was niet meer van belang. Mike was weg.
Wankelend kwam ik bij het schuurtje: er was een fiets weg. Mike had me laten zitten. Ik vloekte alle vloeken bij elkaar, spoelde mijn gezicht af en daarna mijn mond.
Ik trok de deur achter me dicht en ging. Alles achterlatend: volle emmers, lege drankflessen, vuil beddengoed, peuken in en om het bed. Een varkenskot, die wij als varkens, wentelend in hun eigen drek hadden gecreëerd.
Hoe ik bij de boot moest komen wist ik niet, alleen dat ik er moest komen.
Slingerend ging ik op weg, ik leefde, ik liep en had de hel overleefd.
Damp steeg op uit de natte aarde, ik rook het bos en ik moest huilen. Ik bedoel écht huilen, zomaar rolden er warme tranen over m’ n wangen. Jaren had ik alleen de geur geroken van dope. Die rook naar dood, verderf, afval en ontbinding. Junkietranen zijn droog en koud.
Nu rook ik het bos en huilde echte-mensentranen.

In de verte hoorde ik een fietsbel. Mike kwam slingerend aangefietst, hij lachte, stapte af en haalde uit de fietstas een fles whisky.
‘Drink’ zei hij en ik dronk. Een heleboel slokken. Ik veegde met de rug van mijn hand over mijn mond en keek Mike aan.
Hij liet de fiets vallen, de fietstassen in spagaat, het voorwiel rondraaiend als het rad van avontuur. Mike trok me op de grond en daar lagen we, hysterisch gierend van het lachen.
Twee minuten, een uur, er kwam in ieder geval een eind aan. De tevreden opluchting en een warme buik van ontlading bleef uit.
Mike pakte de fles en dronk, gaf hem door en ik dronk.
M’ n slokdarm stond in brand, de vlammen lekten mijn lege maag en ziel met geweld binnen.

Ik gooide de lege fles tegen een boom stuk en toen sprak Mike de magische woorden: ‘We gaan naar huis, we gaan dope halen’,
Het gaf ons vleugels. De vermoorde vriend gingen we opgraven en weer tot leven wekken.
Ik sprong achterop en slingerend kwamen we bij de boot.
De fiets gooide Mike ergens neer.
De lieve bloemetjesjurk was vergeten, evenals de puinzooi die we achter hadden gelaten.
We stapten op de boot en vertrokken.
We waren immers junkies?


24 reacties

WritersBlocq · 15 september 2005 op 11:19

Melady……….. wat kan ik zeggen? Zo’n godvergeten mooie column, elk woord barst van ellende, van kracht, net als jullie deden. Ik ben blij dat ik zo’n hel ontsprongen ben, er niet over mee kan praten.
Wat mij betreft mag ReadMe zijn keel weer schrapen.
Liefs, Pauline.

Troy · 15 september 2005 op 11:22

Erg goed geschreven. Jammer dat ik nu moet wachten op de publicatie van de volgende. Ik wil verder lezen…Dit stuk heeft veel impact en sleurt de lezer direct mee.

Troy

viking · 15 september 2005 op 11:33

Ik hoop dat het fictie is… maar hoe dan ook mooi geschreven.

Outsider · 15 september 2005 op 11:46

[quote]na elke shot, die [/quote]

Moet zijn: na elk shot, dat

Sorry, ik heb deze column zoals zo vele niet uitgelezen, maar dat kan ook wel aan mezelf liggen.

klungel · 15 september 2005 op 11:53

Lekker spannend en vol emoties.
Ben benieuwd naar het vervolg.

Wright · 15 september 2005 op 11:58

Heftig verhaal, melady! Meeslepend en indringend geschreven. De vijfde alinea vind ik echt een literair kunstwerkje. Ben heel benieuwd naar je vervolg!

Shitonya · 15 september 2005 op 12:14

Beetje langdradig ( de meest langdradigste persoon spreekt..) , maar desondanks wel aardig geschreven, beetje saai met die overdosis aan bijvoegelijke naamwoorden, maar wat ik al zei, best aardig.
Zelfs ik ben benieuwd naar het vervolg. 😮

KingArthur · 15 september 2005 op 13:05

Waarom zijn het vaak zulke heftige verhalen die altijd zo treffend neergezet worden hier? Knap werk!

wendy77 · 15 september 2005 op 13:13

Ik weet niet of ik dit als een column moet lezen. Ik denk dat je er makkelijk een boek over zou kunnen schrijven. Ik zou het waarschijnlijk in 1 ruk uitlezen. Zeer meeslepend verhaal, ben nieuwsgierig naar het vervolg.

Dees · 15 september 2005 op 13:43

Prachtig geschreven, met alle kleuren en geuren van die hele drekzooi. Huiveringwekkend.

Ik hoop op een happy end en ik heb zo het vermoeden….

:peace:

Kees Schilder · 15 september 2005 op 14:52

Een van de beste die (of is het dat?) ik gelezen heb.Meeslepend,alvast naar de volgende regel willen lezen,ontroerend en tegelijk keihard.Kortom ,een wereld die mij bekend is.

champagne · 15 september 2005 op 14:55

Ik vermoed dat je in een grijs verleden de hoofdpersoon bent geweest. Wat een verhaal zet je hiermee neer! Rauw, indringend en meeslepend zijn de woorden die het bij me oproept…

Geertje · 15 september 2005 op 15:35

[quote]We waren immers junkies?[/quote]

Het woordje ‘waren’ stelt me gerust. 😀 Ben benieuwd hoe je je uit de hel hebt gevochten!

Zeer indringend geschreven! Geeft mij een inkijkje tussen zwemmen of verzuipen. 🙂

pepe · 15 september 2005 op 17:47

Geweldig goed geschreven. Ik geloof best dat jij er een boek over vol kan schrijven.

[quote]De onverdraaglijke lichtheid van ons bestaan.[/quote]

Hier moest ik even denken aan Milan Kundera.

Sandy · 15 september 2005 op 18:07

Goed geschreven, ben net zoals zovelen benieuwd naar het vervolg 😀

Louise · 15 september 2005 op 19:00

Misschien niet helemaal op zijn plaats, maar dit stukje vind ik bloedstollend mooi geschreven. Geen mooimakerij, geen opsmuk maar mooi door de diepe en rauwe emoties.
Klasse!!

Li · 15 september 2005 op 19:36

Puur, indrukwekkend, heftig, eerlijk, moedig, meeslepend. Woorden schieten te kort om deze column te beschrijven. Ook ik kijk uit naar deel 2.

Li

sally · 15 september 2005 op 20:22

Geweldig,fantastisch en ook nog subliem beschreven.
Volgens mij móet je het haast zelf beleefd hebben om het zó op papier te krijgen.
Petje af melady!

groet Sally

KawaSutra · 15 september 2005 op 23:37

Indrukwekkende column over het rauwe leven, eerlijk en zonder franjes. Ik heb het in één ruk uitgelezen, zo’n verhaal laat je niet los.

Ma3anne · 16 september 2005 op 09:43

Hoe beest kan de mens worden. Aangrijpend geschreven, lady.

bert · 16 september 2005 op 18:11

Goed geschreven column. Alleen lees ik 1 zin waar verder niemand over valt en waar degene die het betreft wat mij betreft voor mag worden opgesloten. Ook al zou het fictie zijn vind ik niet dat je hier reclame voor moet maken.

[quote]Na een laatste afscheidsshot gooiden we de spuiten dramatisch over boord. [/quote]

Tegenwoordig vind je die vaak besmette spuiten, gebruikt maandverband en tampons en smerige gebruikte condooms tot in de kinderspeeltuintjes aan toe. Levenslang moeten die smeerlappen krijgen. Sorry, ik laat me even gaan… 😡 😡

Mosje · 16 september 2005 op 21:39

Prachtig verhaal.
Er wordt op Cx niet zo veel geschreven onder het kopje “themacolumn”. Ook vervolgverhaalen komen niet zo heel erg vaak voor. Jammer.
Deze start is veelbelovend!

melady · 17 september 2005 op 02:29

WB, Louise; dank voor de pb’tjes.

Troy,Klungel,Wright,Shitonya:(‘overdosis’:-D leuk gevonden) Wendy,King, Li, Kawa, Moz: (straks ben ik niet neer te stuiten) dank voor jullie warme reaktie’s en vervolg komt in enkele delen.

Viking: Geen fictie, wel verleden.(zie ik nou een softail hertage FLST Evo op je foto?)

Champagne: Juist! maar grijs verleden klinkt zo grijs.

Dees: Jouw reaktie’s zijn meestal een quote, zo ook deese: met alle kleuren en geuren van die hele drekzooi. Je vermoeden is juist.
Ook Ma3anne een quote: Hoe beest kan de mens worden.

Sally: Juist, zelf beleefd.

Kees: Een wereld die (of is het dat) je bekend is?. Vertel.:-D

Pepe en Wendy: weten jullie een uitgever?

Bert: deze spuiten verdwenen in de onderwaterwereld.Toen was toen. Ooit een vis met aids gezien? Flauw. Maar je hebt wel een punt, Het is nu 2005.

Bedankt allemal.

Jemig wat een dweperij.

Dees · 17 september 2005 op 08:48

[quote]Jemig wat een dweperij.[/quote]

Maf wijf 😉

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder