Het is mij inmiddels voor de tweede keer overkomen. Niet een keer, maar twee keer, dus geen mogelijkheid meer om te ontkennen, het staat inmiddels in grote letters op mijn voorhoofd geschreven, IK SCHRIJF NIET VROLIJK GENOEG. ‘Ach en wee, schande over mijn schrijverspersoontje’. Aangezien de beide opmerkingen door twee mensen afzonderlijk zijn gemaakt, mensen die ik respecteer en waardeer, kan ik hier dus geen ontkenningsontsnapping bedenken. Reden voor hun opmerking: mijn schrijfsels passen niet bij mijn persoonlijkheid. Ik als sprankelende, vrolijke meid, schrijf veel te somber. Leuk compliment, maar feit blijft dat ik dit niet voldoende in mijn schrijfsels verwerk. Ik begrijp het wel hoor, waarom zou ik in Godsnaam zo duister schrijven als ik geen duistere geheimen zou bezitten. Mysterie ten top en ik hult me zoals gewoonlijk in aantrekkelijke onschuld en stilte. Ik zie de radertjes vaker gaan wanneer mensen mijn verhalen lezen en mij persoonlijk al wat langer kennen. [i]Wat zou er mis zijn met haar? Slechte jeugd, schizofreen, manisch-depressief, eetstoornis, oh nee ze eet voldoende dus dat zal het niet zijn, daarbij heeft ze een leuk gezin, leuke baan, leuke vrienden, dus daar valt haar ‘donkere’ kant ook niet uit te verklaren, maar er moet toch iets zijn waarom ze zo schrijft, iets dat ze geheim houdt…[/i]Maar dat geldt niet voor deze opmerking van één van mijn vrienden. Integendeel mijn vriend vindt dat ik talent heb, alleen dat ik mijn talent altijd zo duister op papier laat verschijnen. Omdat ik mijn vriend respecteer, schat ik zijn woorden op waarde. Misschien heeft hij gelijk. Misschien ben ik te serieus, te duister, te depressief in mijn schrijven en moet ik gewoon iets vrolijks schrijven. Best lastig aangezien ik op de achtergrond Nederland 2 heb opstaan en ik de Tweede Kamer hoor debatteren over het zorgstelsel.

De algemene beschouwingen, een hoop blablabla en zeker geen materie om vrolijk bij te worden. Ik niet in elk geval, zeker niet nu het onderwerp naar de Wet Leerplicht is overgeschakeld en Balkende loopt te balken over brede scholen blablabla, interessant onderwerp hoor, begrijp me niet verkeerd, ik zit in het schoolbestuur van de school waar mijn beiden kinderen naar toe gaan en dat is ook een brede school, maar Balkenende slaat zoveel onzin uit dat ik geneigd ben om de televisie op [i]mute[/i] te zetten, echter ik ben sterk en hou vol. Ik heb tenslotte een missie, ik moet over iets vrolijks schrijven, maar dat schijnt niet te lukken als ik naar deze kamervragen blijf luisteren.

Misschien ligt daar het probleem wel, misschien kijk ik wel naar veel te serieuze zaken. Het debat over de Miljoenennota is nou niet direct vrolijk materiaal voor de meeste mensen. Aan de andere kant, om Balkenende zoveel moeilijk woorden te zien voorlezen alsof het er daadwerkelijk iets toe doet, is op zich wel grappig, maar ik denk dat ik daar mijn beide critici, die de vrolijke noot in mijn stukken missen, niet mee in lachen doe uitbarsten. Mijn zoektocht naar de luchtige grap gaat verder en probeer te luisteren of ik Boris Dietrich een kwinkslag naar Balkende hoor maken en jawel hoor, ik hoef niet eens lang te wachten, onhandig hoor ik hem een van zijn opmerking met flauw sarcasme doordrenken, maar misschien was het wel helemaal niet sarcastisch bedoelt, hoewel dat het allemaal nog erger zou maken. Premier [i]Potter[/i] geeft echter serieus antwoord en ondanks enkele bedompte kuchjes hoor ik geen gegiechel vanaf de blauwe stoeltjes. Nee, humor is er niet te vinden en Jan – [i]SP[/i] – Marijnissen is helaas al geweest, dus een kans op zijn sarcasme, welke ik toch altijd wel weet te waarderen, is uitgesloten.

Maar goed ik wijk af, terug naar het concept van humor. Het is tijd om mijn zwaar depressieve schrijfstijl bij kop en schouders te pakken en mijn sarcasme, dat ik volgens mijn critici in het echte leven regelmatig ten toon spreidt, laat samensmelten met mijn schrijfsels. Of, om het in de letterlijke bewoordingen van mijn laatste, zeer geachte, criticus te zeggen: ‘Zelf zou ik wel eens iets vrolijks en opwekkends van jouw hand willen lezen. Ik weet immers dat je vol humor zit, maar ook vol sarcasme.’ Ik ben dus een vat vol humoristisch sarcasme, alleen heb ik dit verborgen talent zelf nog niet ontdekt. Zielig eigenlijk voor mij, misschien kan ik daar wel een therapie of cursus voor volgen: Hoe laat ik mijn sprankelende, sarcastische, humoristische persoonlijkheid tot uiting in mijn woorden komen? Maar omdat ik net het debat over het zorgstelsel heb gehoord, weet ik dat ik op enige vergoeding voor zo’n therapie of cursus niet hoef te rekenen. Misschien kan ik [i]intunen[/i] op het universum en een visioen over de tekst voor mijn nieuwste boek ontvangen. Of beter nog, de geest van Toon Hermans die mij zijn nieuwste teksten laat schrijven. Heb ik meteen een leuke titel gevonden voor mijn nieuwste boek: [i]Hoe ik in mijn dromen de woorden voor mijn ‘grappige’ besteller kreeg voorgeschoteld[/i] of [i]Toon, woorden uit het hiernamaals[/i]. Sla ik drie vliegen in een klap: een bepaalde dosis grappigheid, een boek en mijn voorspellende droomtalenten en voorgevoelens, die volgens mijn vriend ook goed schrijfmateriaal zijn, neergepend in woorden. Dat zou toch mooi zijn? Alhoewel ik het liefst de winnende lottocijfers zou willen voorspellen, met genoeg geld kan ik stoppen met werken en mij volledig concentreren op vrolijkere schrijfsels… 😀

Helaas, de werkelijkheid is anders, Balkenende is in de clinch met Femke Halsema, die er overigens zeer goed gekleed uit ziet, iets dat we van ‘grijze muis’ Balkende niet kunnen zeggen. Volgens mij heeft hij in zijn kledingskast gewoon tien van dezelfde pakken hangen met bijpassend overhemd. Nee geef mij dan maar het paarse bloesje van Femke, daar spreekt lef uit, [i]spunk[/i], uitdaging… maar helaas blijven de vage dreigingen naar eventuele moties die in de tweede termijn wellicht worden ingediend, de boel naar een mineur halen. DIEN DIE MOTIE IN FEMKE, [i]GET THE BALL RUNNING[/i]. Maar nee, het blijft bij vage verwijzingen, typisch politiek geleuterdus. In [i]Koefnoen[/i] komt Balkenende, en een flink aantal andere kamerleden, toch een stuk grappiger uit de verf. Misschien kan de echte Premier de [i]Koefnoen[/i] ‘Balkenende’ de volgende keer wel als stand-in gebruiken. Vele ‘grote’ leiders zijn hem al voortgegaan in het gebruik van een dubbel, denk aan Stalin, Saddam, Lodewijk de XVI. In het ‘geval’ Balkende zou het echter niet zozeer noodzakelijk zijn om dat hij bang is slachtoffer te worden van geweld, maar meer om zijn image een beetje op te schroeven. Balkenende’s make-over, [i]so to speak[/i].

Ik besluit af te haken na de berisping die de kamerleden krijgen van de Voorzitter naar aanleiding van het veelvuldig praten terwijl iemand anders het woord heeft. Ik moet er om lachen, helaas denkt Wouter Bos daar anders over, hij wordt twee keer midden in zijn vraag door de Voorzitter onderbroken, die zich toch wel heel erg stoort aan het zachte geroesemoes van sprekende kamerleden. Voor mij is het echter een sprekend voorbeeld dat onze politieke vertegenwoordiging zich wederom gedraagt als kleine kinderen die, net als onze Tweede Kamer, vaak onder hun verantwoordelijkheid proberen uit te komen. Eigenlijk is het helemaal niet grappig, maar heel erg zielig. Volwassen mensen die niet het fatsoen kunnen opbrengen om hun mond dicht te houden als iemand anders spreekt. Over normen en waarden gesproken. Volgens mij beginnen deze bij de basis en luisteren naar een ander is toch wel heel erg basis, al zeg ik het zelf. Echter aan het niet nakomen van eerder uitgesproken beloftes, is er in de Tweede Kamer geen gebrek, dat blijkt weer uit deze kleine incidenten van respectloosheid naar collegae politici, zo zeer dat de Voorzitter ze zelfs meerdere malen ter verantwoording moet roepen. Daar valt mijn stijl van depressieve en zwartgallige schrijfsels bij in het niet en mijn gebrek aan vrolijkheid, in woorden van mijn hand, drukt opeens niet zo zwaar meer op mijn schouders. Mijn dank is daarom groot, zoals altijd winnen ‘de heren en dames in Den Haag’, en in dit geval vind ik dat prima. Als er iets voorspelbaar is dan is het wel politiek Den Haag en daar hoef je echt niet paranormaal voor te zijn.

Cheers

Tasz 😎


19 reacties

WritersBlocq · 26 september 2005 op 11:32

[quote]Het is mij inmiddels voor de tweede keer overkomen. Niet een keer, maar twee keer, dus geen mogelijkheid meer om te ontkennen, het staat inmiddels in grote letters op mijn voorhoofd geschreven, IK SCHRIJF NIET VROLIJK GENOEG. [/quote] Ik neem aan dat bovenstaand stuk 1 van de 2 keren was? Ik ben diagonaal gaan lezen, vond het niet boeiend, niet cynisch, maar eigenlijk wel erg saai. Volgende keer beter!

Geertje · 26 september 2005 op 11:58

[quote]Best lastig aangezien ik op de achtergrond Nederland 2 heb opstaan en ik de Tweede Kamer hoor debatteren over het zorgstelsel. [/quote]

Volgende keer tv uitzetten en een plaatje uit de column van Eddy opzetten. Going to Ibiza! Levert vast een hoop vrolijkheid op. 😀

wendy77 · 26 september 2005 op 11:59

Ik ben helaas ook halverwege afgehaakt. Ik vond het op zich best leuk beginnen hoor, maar het werd iets langdradig.

mouche-et-mont · 26 september 2005 op 12:01

Hallo Tasz,

Ik vond je bijdrage niet saai, maar wel moeilijk te plaatsen. Op zich heb je – althans dat is mijn leeservaring – geprobeerd om politiek en het persoonlijke te koppelen. Omdat je het stuk onder de noemer “Politiek” hebt geplaatst, zou je verwachten dat de nadruk op de politiek zou liggen met eventueel een persoonlijke reactie. (Ik ben een vrolijk mens maar van deze politiek wordt je zeker niet vrolijk…of zo iets). In het stuk zat echter een “evenwicht” tussen het persoonlijke en de politiek, waardoor je de balans er uit haalt.
Voorbeeld:
De tegenstelling die je beschreef over je vrolijke verbale gedrag en je sombere schrijfsels is op zich een boeiend onderwerp en vraagt eigenlijk om verdieping. Je vrienden ervaren het als een wat vervreemdende tegenstelling, maar waarom zou je in de schrijfsels niet een andere kant van je benadrukken? Dat kan een bewuste keuze zijn. Hierbij zou je de politiek als voorbeeld kunnen aandragen, maar dan niet meer als een voorbeeld.
Een omgekeerde benadering is ook mogelijk. De politiek staat centraal maar als voorbeeld zou je kunnen laten zien wat het met je doet (er niet vrolijk van worden).
In je bijdrage geef je echter evenveel aandacht aan je persoonlijkheid als aan de politiek. Volgens mij wordt het dus krachtiger door één van de twee onderwerpen meer centraal te stellen.

Ik hoop dat je me als nieuwkomer hier niet gelijk te hoog van de toren vindt blazen, want mijn reactie is goed bedoeld. 🙂

Ma3anne · 26 september 2005 op 12:05

Door omstandigheden heb ik de troonrede en het persoonlijke woord van de koningin gemist. Ik vind dit wel een aardig alternatief. 😛

Eddy Kielema · 26 september 2005 op 12:12

[quote]Ik besluit af te haken na de berisping die de kamerleden krijgen van de Voorzitter naar aanleiding van het veelvuldig praten terwijl iemand anders het woord heeft.[/quote]
Ik ben ook afgehaakt bij het lezen van je column. M.i. een beetje te lang. De inleiding zet je bovendien op het verkeerde been, want je verhaal gaat niet over de tegenstelling vrolijk zijn en somber schrijven. Maar je column is wel een origineel verslag van de Algemene Beschouwingen.

Trukie · 26 september 2005 op 12:36

De algemene beschouwingen over jouw schrijfstijl heb je leuk aangepakt. De politieke algemene beschouwingen had je met meer vuurwerk en minder vooroordeel kunnen brengen. Te meer daar dit jaar de politici ook hun best deden er een amusanter schouwspel van te maken.
Waarom pak je in vredesnaam dit onderwerp om vrolijker van te gaan schrijven?

Dees · 26 september 2005 op 12:42

Vermoedelijk is dit stuk van je weblog afkomstig?

Als je alleen zou kiezen voor jouw visie op het politieke spel, zou dit stuk hier veel aan kracht en zeggenschap winnen, want daar zitten wel leuke vondsten tussen. Voor een column is het teveel over jezelf, vind ik.

Grtz,

Dees

champagne · 26 september 2005 op 13:23

Voor een column is de tekst veel te lang. Ook ik had moeite met ‘erdoor heen komen’
Verder moet je vooral schrijven wat je zelf wilt, somber of vrolijk…

Outsider · 26 september 2005 op 14:26

[quote]Reden voor hun opmerking: mijn schrijfsels passen niet bij mijn persoonlijkheid. Ik als sprankelende, vrolijke meid, schrijf veel te somber. Leuk compliment, maar feit blijft dat ik dit niet voldoende in mijn schrijfsels verwerk.[/quote]
Ik denk dat zowat iedereen wel een sombere en een vrolijke kant in zich heeft. Misschien komt bij jou bij het schrijven meer de sombere kant naar boven, dat weet ik niet, want ik heb verder niets van je gelezen. Maar schrijfsels, columns en boeken hoeven niet vrolijk te zijn. De meeste schrijvers zijn ook geen vrolijke mensen. Wel is naar mijn mening humor in verhalen en columns belangrijk. Een schrijver moet wel heel erg goed zijn of zeer belangrijke dingen te melden hebben als zijn schrijverijen het zonder humor kunnen stellen.

‘Een verhaal zonder humor is als een taart zonder slagroom. Je kunt het wel eten maar het smakelijkste is er af.’

Fred · 26 september 2005 op 15:00

[quote]De meeste schrijvers zijn ook geen vrolijke mensen[/quote]
Ik wel en ben ook nog sexy en heb fans 😛
De rest wat je schreef Outsider is natuurlijk grote onzin. Er is meer dan alleen humor.
Enne, oja het stuk vind ik ook te lang… maar ja, mijn ogen…

WritersBlocq · 26 september 2005 op 15:06

[quote]Ik wel en ben ook nog sexy en heb fans[/quote] ik ook en daarbij ben ik charmant en gevat en heb ik hele goeie kijkers en kan ik HEEL goed tegen kritiek, hèèè Frèèèèèd 😉
Liefs van een fan 🙂

Mosje · 26 september 2005 op 16:13

Tasz, je bent weer terug van weggeweest. Leuk.
En nou niet meer zo plotseling heel lang wegblijven hoor.

KawaSutra · 26 september 2005 op 16:39

[quote]IK SCHRIJF NIET VROLIJK GENOEG. [/quote]
Het is mijn ervaring dat ik pas vrolijk kan schrijven als ik een op en top vrolijke bui heb. Sommigen hebben dat structureel en hoeven er geen moeite voor te doen. Dat straalt er dan ook vanaf.
Maar het voornemen om nu eens een vrolijk stuk te schrijven dat werkt meestal niet, de oprechtheid ontbreekt, het is net niet genoeg.
Overigens ben ik wel van mening dat een goede schrijver/ster zeker moet kunnen afwisselen in stemming en onderwerp van zijn teksten. Maar het moment moet er wel zijn en niet omdat het zo nodig moet.

Je moet al ontzettend kunnen boeien om je lezer zo’n lap tekst uit te laten lezen. Je zou hier heel wat weg kunnen strepen om vervolgens een luchtige column over te houden.

Overigens prima commentaar van mouche-et-mont.

Wright · 26 september 2005 op 17:03

Denk inderdaad dat M-et-M het juist verwoord heeft.Troost je bij de gedachte dat veel caberatiers en schrijvers, in real life, vaak niet de leukste zijn thuis. Bij jou is het blijkbaar net andersom. De juiste toon pakken bij humorvolle stukken is het moeilijkste wat er is. Ik denk ook niet dat het aan te leren is. Het lijkt erop (maar misschien zit ik er helemaal naast) dat je een poging hebt gedaan om een ondertoon van humor in dit stuk te brengen.Een beetje a lá Dorrestijn. Niet een heel geslaagde poging, in mijn optiek.

Groet, Wright * die wel graag meer van je wil lezen, ook als het heel serieus is.
😉

Outsider · 26 september 2005 op 23:10

[quote]De rest wat je schreef Outsider is natuurlijk grote onzin[/quote]
Dat je het grote onzin vindt, heb ik geen problemen mee, want wat ik zeg daar is veel tegen in te brengen maar er is ook wel wat voor te zeggen.
Alleen dat woordje ‘natuurlijk’ maakt je tot een eigenwijze betweter.

melady · 26 september 2005 op 23:20

Had deze al gelezen op je website. Niet je sterkste, maar leuk weer wat van je te lezen, dat dan wel weer. Welkom back.

Louise · 27 september 2005 op 08:29

Jammer dat je uiteindelijk overschakelde op een ander onderwerp en je eerste item in de lucht liet hangen. Daardoor was ik mijn aandacht kwijt, maar ik kijk uit naar je volgende 😉

Kees Schilder · 27 september 2005 op 09:10

[quote]Dat je het grote onzin vindt, heb ik geen problemen mee, want wat ik zeg daar is veel tegen in te brengen maar er is ook wel wat voor te zeggen.Alleen dat woordje ‘natuurlijk’ maakt je tot een eigenwijze betweter. [/quote]

Ben ik wel een beetje met je eens Outsider.”Grote onzin”, was genoeg geweest 😀

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder