De dood. Hij hoort bij het leven, zoals geboorte.

En toch kunnen we de dood maar niet doorgronden en aanvaarden. We blijven het zien als iets oneerlijks, iets wat niet mag gebeuren. Vooral niet als mensen nog op een leeftijd zijn, dat ze gewoon blij en gezond moeten mogen zijn. Je wilt elkaar niet kwijt, als je van elkaar houdt, je wilt elkaar niet kwijt, als je elkaar graag mag, je wilt elkaar niet kwijt, omdat je elkaar zo nodig hebt of gewoon om plezier te maken.

En toch hoort de dood bij het leven, zoals geboorte.

We zijn van het begin af aan op weg om steeds meer te hebben, steeds meer te vergaren. Vrienden, kinderen, geld, bezittingen… HEBBEN is een woord, dat bovenaan het lijstje staat bij mensen. Het belangrijkste wat er te doen lijkt in het leven, is zoveel mogelijk te HEBBEN.

Vrienden heb je, kinderen heb je, een huis heb je, je auto, je muziek, je mensen en je spullen…

Maar het woord ‘hebben’, is dat niet de valkuil in het leven? We zijn zo druk met hebben, en MEER hebben, dat we soms vergeten, dat je het allemaal niet mee kunt nemen in de dood. Het ultieme moment, waarop je alles los moet laten wat je ooit hebt gehad in dit leven.

Vrienden heb je niet. Die zijn van zichzelf. Je kinderen heb je te leen. Niets is ons eigendom dan ons eigen leven en ook dat nog niet eens, want ook dat wordt je op een goede dag ontnomen.

Wat is het mysterie achter dit alles? Wat begrijpen we verkeerd? Wat doen we verkeerd?

Ik ben ervan overtuigd aan het raken dat weinig hebben nog niet zo verkeerd is. Leven is onthechten in plaats van hechten aan mensen en spulletjes. Een babietje dat net geboren is, is aan niemand meer gehecht. De navelstreng is doorgeknipt. En dan moet het grote hechten gaan beginnen, met de mama en met het leven.

Ik denk dat er in het leven ook een moment aanbreekt van onthechten. Loslaten. Dat moment is moeilijk te aanvaarden, omdat het meer-en-meer-hebben zo lekker voelt en mensen of spullen verliezen zo rottig voelt.

Voor mijn gevoel zit er achter het verliezen en loslaten een mysterie. Als we dat zouden kunnen doorgronden, zouden we veel gelukkiger kunnen zijn.

Ik heb vanaf mijn twintigste jaar veel antwoorden gevonden in het Boeddhisme. Boeddhisme is geen godsdienst, maar een levensfilosofie. Vanuit deze levensfilosofie begrijp ik meer van het mysterie dan vanuit het westerse denken, dat zo gericht is op materialisme, winnaars en verliezers.

Het leven kent geen winnaars en verliezers. Het leven leeft zichzelf en is zoals het is.
De dood is onlosmakelijk aan het leven verbonden. De aardse dood. Einde van de materie. Einde van het leven in de materie.

Ik denk, ik hoop, ik weet, dat er na dit leven een ander leven is. Vrij van HEBBEN en vol van ZIJN.

Als we in dit leven kunnen ZIJN en niet meer willen HEBBEN… zouden we dan niet beter begrijpen waar het allemaal om draait?

Dood is afschuwelijk. Dood is niet-leven. We willen leven. We willen dat alles en iedereen leeft, waar we van houden. Wat we hebben, willen we ook houden. We denken dat dat ons recht is.

Verlies in welke vorm dan ook, doet pijn. Want bij elk verlies word je weer een stukje meer op jezelf teruggeworpen. Soms vind je compensatie in andere, nieuwe dingen, maar soms laat het verlies een pijnlijke leegte achter.

De dood. Het hoort bij het leven, zoals geboorte.

Ik word liever geboren dan dat ik doodga. Want ik wil de aarde niet kwijt, mijn kinderen niet kwijt, mijn spulletjes niet kwijt, mijn vrienden niet kwijt…

Het lijkt me zo moeilijk om dat Ultieme Loslaten door te gaan en de laatste adem uit te blazen. Zomaar alles loslaten wat je lief is…

Dat kan niet het einde van alles zijn.

Na dat loslaten van het leven… moet er meer zijn…

Er is weer een bekende gestorven… en ik begrijp het niet.

Categorieën: Column van de maand

12 reacties

pepe · 25 maart 2004 op 07:50

[quote]Het lijkt me zo moeilijk om dat Ultieme Loslaten door te gaan en de laatste adem uit te blazen. Zomaar alles loslaten wat je lief is…[/quote]

Ik denk zelf dat dat een proces is wat je op dat moment pas goed kan vatten. Bij een aantal stervende mensen zag ik de rust in hun ogen komen.
Moet je ook echt loslaten? Ja lichaamlijk wel, maar zijn we niet geestelijk met elkaar verbonden, en daar komt de dood niet aan voor mij als nabestaande zeker niet. Mensen die me dierbaar zijn, daar denk ik heus aan terug.

nu stop ik want anders is dit een column…
Mooi geschreven Ma3 en zeker een tijdloos onderwerp

Kees Schilder · 25 maart 2004 op 08:39

Zeer aangrijpend en herkenbaar.Heb maandag en dinsdag in het ziekenhuis gelegen. na een longontstekening kreeg ik als toetje een vermeende longembolie.Dacht dat het over was en het kon me eigenlijk weinig schelen.
Hoe dan ook. De natuur is altijd in beweging en er gebeurt niets zonder reden. De mens creeeren zou teveel moeite zijn wanneer bij de fysieke dood van de mens alles ophoudt.
Ben er van overtuigd dat energie niet is te vernietigen.En de mens is nu eenmaal energie.
Sterkte Ma3anne. Heel mooie column

Tasz · 25 maart 2004 op 15:27

Hallo Ma3anne,

Een mooi stukje waaruit veel vertwijfeling en zorgen spreken.
Ik ben alweer ruim 8 jaar Tibetaans Boeddhist en wat binnen het Tibetaans Boeddhisme wordt gezegd is ‘een dag niet aan de dood gedacht is een dag niet geleefd’. De dood hoort bij het leven en is gewoon een nieuwe fase, een avontuur. In wezen een nieuwe geboorte. Is dat eng… jazeker, maar leven is ook eng. Het enige wat je kunt doen is je voorbereiden en een goed mens zijn.

Sterkte en nogmaals mijn complimenten voor je stuk.

Tasz

P.s. Kees jij ook sterkte.

Loedertje · 25 maart 2004 op 18:01

Weinig aan toe te voegen! Je hebt je gedachten prachtig verwoord. Ook mijn complimenten.

[quote]Maar het woord ‘hebben’, is dat niet de valkuil in het leven?[/quote]

De mens die heeft, verlangt naar steeds meer.
De mens die niets heeft, heeft al alles.

Loedertje

Mosje · 25 maart 2004 op 22:05

Mooi geschreven Ma3anne. Wat me vooral opvalt is de twijfel.
Doordat je steeds ruimte laat tussen de alinea’s begint het een klein beetje op poezie te lijken.

Ma3anne · 26 maart 2004 op 10:33

‘Vertwijfeling’ is een groot woord, maar de twijfel bestaat zeer zeker wel, wanneer de man met de zeis rigoureus om zich heen begint te maaien in mijn omgeving. Dan snap ik het effe niet meer.

[quote]De natuur is altijd in beweging en er gebeurt niets zonder reden. De mens creeeren zou teveel moeite zijn wanneer bij de fysieke dood van de mens alles ophoudt.[/quote]

Hier kan ik me helemaal in vinden.

Bedankt voor jullie reacties.

R@@F · 26 maart 2004 op 17:37

Deze is tot nu toe je beste!!!

R@@F

Li · 26 maart 2004 op 22:00

Zucht…deze column moet ik even laten bezinken Ma3anne. Mooi geschreven en van veel kanten belicht.

Li

Mup · 27 maart 2004 op 11:54

Kan alleen maar aansluiten bij de vorige reacties. Hele mooie doordachte column,

Groet Mup.

Moderator-Jr · 1 april 2004 op 08:59

Gefeliciteerd Ma3anne met je Column van de Maand! 🙂

Ma3anne · 1 april 2004 op 19:20

Ik sla even steil achterover! Column van de maand….
Is toch geen aprilgrap hè? 🙂

Maar even serieus…
Ik draag deze column op aan Frankie.

Kees Schilder · 2 april 2004 op 08:09

Gefeliciteerd Ma3anne. Echt geweldig.Het is je van harte gegund.
groet

Geef een antwoord