Als de rapen gaar zijn

Piet laadt de vaatwasser uit. Truus veegt de vloer aan. Niet met Piet. Dat zou ze niet durven. Truus maakt het bed op. Trekt de lakens af. Niet met Piet. Dat zou ze niet durven. Piet vervangt een lamp. Samen met zijn zonen. Die draaien de tafel rond waar hun vader op staat. Truus vindt dat maar niets. Zij houdt niet van spelletjes. Behalve met haar dochters. Het liefst doen ze voetje van de vloer. Die wordt dan niet vies. Gelukkig maar. Piet houdt van auto’s. Ja van allemaal. Het liefst als ze hard gaan en veel geld kosten. Uit de bocht vliegen zo gezegd. Truus houdt van boodschappen doen. Shoppen en ook het liefst met een auto. Een blitse auto en waar lekker veel in past. Boodschappen dus. Het liefst reclameartikelen. Op de bon. Nee, niet de auto. Hoewel. Ach, daar heeft Piet dan weer minder moeite mee.

Het liefst loopt hij op witte sokken. Nee, niet om een wit voetje te halen. Dat hoeft hij niet meer. Zijn Truus heeft liever bruine sokken. Eer van haar werk, noemt ze dat dan. Lekkere vieze wasjes. Piet houdt ook van neuspeuteren. En van navelstaren. Soms raakt ie daarvan in de war. Dan peutert ie navel en staart ie neus. Erg lastig. Truus kamt graag haar haar. Overal. Ook onder haar oksel. Dat kietelt. Lekker toch? Piet houdt helemaal niet van kietelen. Gelukkig heeft hij ook geen kietelaar. Vindt ie maar lastig, zo’n ding.

Kontkrabben is ook zo’n leuke hobby van Piet. Vooral als er bezoek is. Dan ligt er een uitdaging om het stiekem te doen. Truus heeft dat meestal als eerste door. Ze roept dan keihard door de kamer. Hij heeft weer last van reetkevers, onze Piet. Gauw trekt Piet zijn hand dan terug. Zonder er aan te ruiken. Dat zou hij eigenlijk het liefst willen. Maar ja, dat mag niet.

Truus moet ook regelmatig poetsen. Een vervelende tic van Truus vindt Piet. Vooral in gezelschap vindt Piet dat lastig en gênant. Staat Truus ineens op uit haar stoel en gaat op haar tenen voor de deuropening staan. Borsten vier omhoog strekt ze haar arm uit. Met gebogen wijsvinger glijdt ze dan over de deurlijst. Stof tot nadenken. Niet gepoetst roept ze dan stout naar de gastvrouw. Het huis is duidelijk niet van Kant. Verontwaardigd legt ze dan nog een keer het Oedipuscomplex uit aan degene die het horen wil. Dat doet ze met behulp van de Rubiks kubus, met een vierkant gezicht en vol trots. In amper 5,66 seconden en in klare taal. Uiteraard.

Piet laadt de vaatwasser weer in. Goede glazen niet. Dat mag niet van Truus. Daar mag hij alleen maar uit drinken. Maar ze mogen niet de vaatwasser in. Wel het vaatwasblokje. Maar dat is niet van goed glas. Dat is van poeier. Goe poeier. Zoals VIM dat vroeger was. Dat waren nog eens tijden. Truus gaat weer boodschappen doen. In haar blitse hippe autootje naar de Bijenkorf. De bijenwas is in de aanbieding. Lekker vies. Ze koopt een kilo. Je weet het maar nooit. Morgen kan het oorlog zijn.

Daar houdt Piet dan weer van. Oorlog. Een beetje maar hoor. Niet te veel. Past bij de moderne tijd en bij het man zijn. Want dat is ie toch? Een echte man. Zij vrouw Truus is ook een echte Truus … eh vrouw. Die houdt absoluut niet van oorlog. Liever bewaart ze de lieve vrede. Daar gaat ze voor. Met heel haar lijf en leden. Owee, degene die aan haar zoete lieve vrede komt. Die krijgt van haar dan rare gapen … eh … gare rapen. Gelukkig beschikken Piet en Truus sinds kort over een gare rapen kelder. Daar wordt de vrede bewaard en bewaakt. Voor altijd.