Als ik mijn zus naar haar laatste rustplaats breng is het 5 mei 2008. Zij heeft nu de rust waar zij zo lang naar verlangde. Wij rijden triest terug naar ons chalet en gaan pas in oktober weer op huis aan, als we te horen krijgen dat onze hartsvriend nummer 2 ook terminaal is en al in het verzorgingstehuis is opgenomen. Hartsvriendin nummer 1 is ook terminaal maar heeft alles al geregeld voor haar euthanasie.

Na dit derde bericht gooi en smijt ik met alles wat ik in mijn handen krijg, gelukkig geen servies. Al mijn manuscripten liggen door elkaar en vrouwlief loopt het samen met mij op te ruimen.
“Houdt het nou nooit op?” vraag ik haar, in de hoop op een antwoord.
Het is toch te gek voor woorden, eerst mijn zus in april dan Beppie die even gedag komt zeggen op ons vakantieadres omdat ze er nooit geweest was en eigenlijk afscheid kwam nemen voordat de ziekte de overhand nam en zij zelf in kon grijpen.
Kom je thuis hoor je dat vriendin nummer 2 al stervende is. Ik heb nog nimmer zo hard gereden als die dag naar het verzorgingstehuis waas zij naar toe was gebracht na bestraald te zijn in een ziekenhuis.
Kom ik in haar kamertje, staat het blauw van de rook en een klein kaal koppie staart mij met die lachende kraaloogjes aan.
“Tjeemig Johanna doe die sigaret toch uit, lijkt hier wel een hasjkeet!”
“Och wat maakt dat nou uit ik ga toch dood!”
‘Moet je het bespoedigen dan?”
“Ach, als de pijn te erg is krijg ik een spuitje heeft de dokter gezegd, dus wat kan mij dat schelen, ik vind alles best!”

Zij zat in haar laatste fase van erkenning en vond alles wel goed.
Haar medicatie liet haar geen pijn voelen, maar ze zat nog en we plaagden elkaar zoals we jaren elkaar altijd als een stel kleuters liepen te jennen. Haar heldere lach in dat magere gezicht is nu nog goud waar voor mijn herinnering. Meer niet. Want normaal gingen wij op de zaterdag. Totdat ik op 5 december vrijdagmiddag ineens tegen vrouwlief zei:”Kom op we gaan even langs die hazewindhond!”

Deze naam had ik haar gegeven omdat ze altijd als een speer liep, als je met haar de stad inging was zij al thuis voordat ik in een winkel had afgerekend.
Toen wij daar kwamen wisten wij het al, die zou er vannacht tussenuit piepen. Dat zei zij ook toen ik haar gedag kuste en vroeg haar of zij mijn zusjes en broer even gedag wilde zeggen als zij naar boven ging.
Wij kenden elkaar zo goed, lachend kneep zij in mijn hand en met gesloten ogen beloofde zij mij dat, maar wilde nu slapen. Wij gaven haar een laatste knuffel en ze was al in dromenland. Op de zusterspost had ik al vernomen dat zij niets meer at en geen medicatie meer innam. Zij wilde niet meer, kon niet meer. En in de nacht van 6 december is zij naar het licht gegaan.
Verleden week kregen wij een telefoontje dat ook Beppie was overleden, die hele euthanasie was een farce. Niemand die bereid was om haar te helpen, alleen de morfine wat hoger zetten elk uur een beetje meer. Voor haar kinderen heeft de nacht héél lang geduurd. Maar ook zij is gegaan al was het niet met de beloofde afspraken die zij had geregeld met de artsen en de huisarts. Maar als het leven je pakt is het voor de nabestaanden hard te verteren dat ze er niet meer zijn. Maar dat is ook het nadeel van het ouder worden. Je raakt steeds meer mensen kwijt die je lief zijn. Maar ik vraag U, mag het nou een keertje stoppen? In 5 jaar tijd 5 lieverds van ons weggebracht, in 10 maanden 3 lieverds. Eigenlijk gemiddeld 1 per jaar statistisch gezien, maar het leven is geen statistiek. Het leven gaat gewoon door.
Verrek en in augustus eindelijk een bruiloft….

 


klapdoos

Gewoon een Amsterdamse vrouw die met een vrouw getrouwd is, ziek is, zodanig dat de neerwaartse spiraal steeds verder zakt. maar een kniesoor die daarop let. Ik lach graag, heb genoeg traantjes gelaten om mijn ziekte en nu is het tijd om via mijn nieuwe boek eens door te gaan met uit het leven te halen wat er te halen valt, zeker in een crisistijd is het de kunst om toch vrolijk te blijven. Mijn motto is dan ook: Een dag niet gelachen is zeker een dag niet geleefd.

7 reacties

Blanchefort · 12 juni 2013 op 13:26

Verschrikkelijk.
Het is moeilijk iedere dag weer te moeten beseffen dat we aan de rand van de afgrond staan.
Het verhaal over de euthanasie vind ik erg verontrustend; hoop niet dat het bij ons zo zal lopen.

Yfs · 12 juni 2013 op 13:45

Er zullen in die vijf jaar toch ook wel geboortekaartjes op de deurmat gevallen zijn!

Nachtzuster · 12 juni 2013 op 17:41

Gecondoleerd, dat is niet niks wat je meemaakt. Je column leest echter niet heel erg fijn. Veel kromme zinnen die slecht lopen. Op mij komt het ook een beetje over als een bladzijde uit een dagboek of zo. Of een brief die je aan een verre vriendin geschreven hebt, na elkaar jaren niet gesproken te hebben.

Sagita · 12 juni 2013 op 18:42

Ja heel erg lastig lezen. En het is de dood die je pakt, niet het leven. Mijn advies: laat het een poosje rusten en probeer je ervaringen uit te werken in een verhaal over het verlies van één vriend of vriendin. Koppel daar je ervaringen aan zodat het voor de lezer wat beter te begrijpen is.
Succes Sa!

Meralixe · 12 juni 2013 op 19:18

Met alle respect… en… het kan ook wel deugd doen alles eens van je af te schrijven en zo meer maar….
Hoe moet ik nu verder woorden vinden om te zeggen dat ik de column niet zo goed vind zonder iemand te kwetsen?

Is dit een passende smiley? :rose:

Prlwytskovsky · 13 juni 2013 op 21:18

En toch zit er ondanks alle ellende wel humor in. Lees Hazewindhond en Hasjkeet. Alles wat op je afkomt is niet in één A4’tje te vatten. Jouw emoties heb je wel goed aangegeven en daarom graag gelezen.

Geef een antwoord