Het stond te gebeuren. We konden er alleen nog maar op wachten. We dansten alsof ons leven ervan afhing. Op een duizelingwekkende hoogte slaakten we oerkreten terwijl de muziek onze lichamen woest voortstuwde. We schreeuwden om de fluisterende stemmen niet te hoeven horen. De fluisteringen kwamen van de boodschappers in hun doemdenkende maatpakken. In een muzikaal pandemonium overstegen we het tijdelijke om ons te verliezen in een feest dat eeuwig leek voort te duren. We hulden ons in lawaaierige kleuren om de dood die we met ons meetorsten te camoufleren. Het maakte niet meer uit of we onze dag doorbrachten onder het juk van arbeid of wanneer we er voorgoed voor kozen ons te verliezen in de nacht. Iedere dag kon de laatste zijn en de dood zou niemand sparen.

De doemdenkende maatpakken spraken van een schande. Ze walgden van onze geschilderde gezichten en van onze weerzin ons te onderwerpen aan de regels van het ritme van de dag. Sommigen van ons hadden zelf al in geen jaren enig daglicht meer aanschouwd. We doorzagen de illusie van een zogenaamd geciviliseerde wereld. Het was een hopeloze zaak. Niets zou ooit veranderen. En niets zou ooit nog beter worden.

In de lucht hing een elektrisch geladen spanning welke ons ophitste om haast te maken. Het enige dat het bij ons teweegbracht was de nacht zo lang mogelijk te benutten als een fatalistisch toevluchtsoord. Een hof van Eden, met de dans als agressor. We dronken, we verleiden en we bewogen als bezetenen. Tegen dovemansoren viel niets meer te zeggen. Iedereen wist het, maar niemand sprak het uit. Woorden waren zinloos. Dus zwegen we slechts.

We geloofden niet meer. Niet in God. Niet in Satan. En al helemaal niet in de goedheid van de mens. We zochten niet langer naar antwoorden. We stelden niet langer meer vragen. Het einde was nabij. Het stond te gebeuren. Het was enkel en alleen nog een kwestie van tijd…

Categorieën: Fictie

17 reacties

Geertje · 20 augustus 2005 op 09:15

Fictie is niet helemaal mijn ding. 😳 Toch heb ik je column met plezier gelezen. 🙂

Domicela · 20 augustus 2005 op 09:34

Ik geloof dat er licht aan het einde van de tunnel in zicht komt betreffende je columns …. begin ze zowaar te begrijpen! Mooie slotalinea!

Groetjes,
Mila

Ma3anne · 20 augustus 2005 op 09:46

[quote]Het maakte niet meer uit of we onze dag doorbrachten onder het juk van arbeid of wanneer we er voorgoed voor kozen ons te verliezen in de nacht. [/quote]

En eigenlijk is dat ook zo als je het leven vanuit enkel je eigen perspectief beziet en niet vanuit een groter geheel.

Geweldig mooie column weer: ‘carnaval des animaux’, maar dan anders.

Kees Schilder · 20 augustus 2005 op 10:26

mooi!

Martijn · 20 augustus 2005 op 10:36

[i]”I thought how unpleasant it is to be locked out; and I thought how it is worse, perhaps, to be locked in.”[/i]

Wees sleutel …

Erg mooi…

prikkels · 20 augustus 2005 op 12:03

Ontzettend mooie column. Maar ik begrijp de titel niet zo.

Li · 20 augustus 2005 op 12:17

[quote]Ontzettend mooie column. Maar ik begrijp de titel niet zo.[/quote]

Ik juist wel.
Het is weer een kunstwerkje Troy.;-)

Li

Wright · 20 augustus 2005 op 13:01

[quote]We doorzagen de illusie van een zogenaamd geciviliseerde wereld. [/quote]

Viva la revolution!;-)
Weer geweldig geschreven, Troy.

Louise · 20 augustus 2005 op 13:24

Jij bent volgens mij de enige hier op CX die tegelijk én vaag én messcherp kan schrijven.
Ik kon me helemaal vinden in het verhaal.
En man, wat heb jij een woordenschat!!!

vanlidt · 20 augustus 2005 op 14:22

Heb wel iets met dit verhaal, het gaat me de rest van de dag bezighouden, vrees ik…. .
🙂

KawaSutra · 20 augustus 2005 op 15:13

Volgens mij geen fictie, echter een karikatuur van onze hedendaagse maatschappij.
Doet me denken aan ‘Lof der Zotheid’ van Desiderius Erasmus waarin hij als ‘Vrouwe Dwaasheid’ de mens oproept om toch maar vooral het leven niet al te serieus te nemen.
Jouw versie is wat fatalistischer maar mooi beschreven.

Trukie · 20 augustus 2005 op 19:46

Even dacht ik fictie.
Maar het journaal zei ´realiteit´.
Deze hele week lang.
Spannend, vloeiend en boeiend van de eerste tot de laatste letter.

melady · 20 augustus 2005 op 23:30

Troy, je gaat als een trein, 23 colums in 4 maanden.

Wederom een erg ingewikkelde column (voor outsider(s) en tevens een column, zo simpel te begrijpen (voor insiders)

Heel mooi Troy!

Dees · 21 augustus 2005 op 12:19

Ik heb niks te melden, behalve dat hij mooi is.

@Melady: ambitie tot CX logistieker? 😉

klungel · 21 augustus 2005 op 16:41

Ik ga hem weer een paar keer moeten lezen.
Ze blijven boeien Troy 🙂

Shitonya · 24 augustus 2005 op 10:21

Prachtig

bert · 27 augustus 2005 op 12:39

In 1 woord gewoon geweldig geschreven.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder