Gewoon een dagje Amsterdam, even gezellig na een afspraak van bijna twee jaar toch eindelijk die afspraak nagekomen. Een dagje Amsterdam doe je niet zomaar, en zeker niet met een vrouw die er een bloedhekel aan heeft om in die stad te rijden met de auto. Ze is het niet gewend, maar ik was ook inmiddels al ruim 30 jaar, zo niet langer meer daar geweest, en Lieve Heer wat is alles toch verandert. Met een routeplanner kwamen we zover dat we op de hoek stonden van de kade waar wij wezen moesten, maar na vier keer vragen aan eerst een vrouw uit Duitsland die de weg niet wist, toen aan een Turk die geen Hollands sprak, toen maar uiteindelijk een Hollandse uitziende jonge de weg gevraagd, bleek het een Engelsman te zijn die geen Nederlands sprak.

En ik zat achter het stuur, niet in de gaten dat boven mijn hoofd, als ik even de moeite had genomen, zag ik daar het adres staan waar we moesten zijn.. Maar Mien met de korte achternaam keek gewoon om zich heen en probeerde nog iets bekends te ontdekken. Dat was alleen het water van die kade.

Vrouwlief stampte ongeduldig over de tramrails hier en daar een fietser ontwijkend en stoomde op een oude dame af, die niet uit Amsterdam kwam ,zij was een Surinaamse, maar kon ons gelukkig vertellen dat we even de auto moesten keren, want we stonden ( en waarom ook niet) tegen het rijverkeer in, wij moesten de andere kant uit, en dan vier deuren verder was de koffie vast al lang klaar…

Gelukkig we waren waar we verwacht werden.. Maar mijn geboortestad, waar mijn roots liggen, Lieve Heer ik ben ze totaal kwijt,. Alles is niet meer wat het was, het is het nieuwe wat het mooie oude weghaalt. Mijn rapenburgerstraat is nu het oude Waterlooplein. Al mijn kinderherinneringen zijn totaal herinneringen geworden. Want er was en is niets meer in deze heerlijke stad dat mij kan binden behalve dat familiegevoel. Dat beetje familie dat ik daar nog heb wonen, that’s it.
Ik was blij mijn nicht weer te zien, ik hoorde weer dat heerlijke Amsterdamse taaltje dat ik zo vaak mis. Dat merkte ik ineens. Lief Amsterdam, je bent mijn Amsterdam niet meer, maar dat kan ook niet. Want zoals ik ben gegroeid is ook de stad gegroeid. En al wat blijft zijn herinneringen aan hoe het eens was.

Mijn nicht heeft het goed gemaakt met mij hoor, ik kreeg allemaal foto’s van vroeger te zien. En heel even was ik weer dat Amsterdamse juffertje dat eruit zag als een schoffie, en heel even voelde ik de geborgenheid en de veiligheid die familie je soms kan geven. Dat moment koester ik.. Bedankt lieve nicht, en nee…..ik heb geen foto’s meegepikt ( da’s namelijk een makke in onze familie, maar we krijgen ze altijd wel op de een of andere rare manier terug)
Mijn vrouw moet soms nog wel even een vertaling vragen over onze Amsterdamse uitdrukkingen, maar dat was heerlijk hilarisch, en ze kreeg gelijk les in platte woorden Amsterdams…Zij genoot, wij lagen in een deuk….
In ieder geval deze afspraak is eindelijk voldaan, nu zeg ik, verdorie we hadden véél eerder moeten gaan.. Maar dat is altijd zo…Amsterdam zal vernieuwen, maar mijn herinneringen kan niemand stelen, die zijn voor mij alleen, en voor al die mensen die ik gisteren op de foto’s voorbij zag komen. Zij waren en zijn mij allen dierbaar..
Dus een herbezoek waard….
Het leven is al zo kort.

Categorieën: Verhalen

klapdoos

Gewoon een Amsterdamse vrouw die met een vrouw getrouwd is, ziek is, zodanig dat de neerwaartse spiraal steeds verder zakt. maar een kniesoor die daarop let. Ik lach graag, heb genoeg traantjes gelaten om mijn ziekte en nu is het tijd om via mijn nieuwe boek eens door te gaan met uit het leven te halen wat er te halen valt, zeker in een crisistijd is het de kunst om toch vrolijk te blijven. Mijn motto is dan ook: Een dag niet gelachen is zeker een dag niet geleefd.

5 reacties

arta · 19 januari 2007 op 11:51

Een vrij rommelige column, die wat mij betreft met minder woorden beter uit de verf zou zijn gekomen!
🙂

DreamOn · 19 januari 2007 op 14:15

Als je zinnen wat lekkerder zouden lopen, als je niet allerlei zijweggetjes in zou slaan, over bijv. foto’s meepikken, als je wat minder van de hak op de tak zou springen, dán zou ik het een mooie sfeertekening vinden van een hereniging met Amsterdam.

pally · 19 januari 2007 op 16:41

In elk geval leuk je weer terug te zien hier, Leny!
Maar ik ben het wel eens met de mening dat compacter het veel sterker gemaakt zou hebben.
Er zitten leuke elementen in: o.a. weg vragen, taaltje, foto’s.
je nostalgie haal ik er wel uit.

groet van pally

Trukie · 19 januari 2007 op 21:41

In tegenstelling tot de meningen hiervoor, vind ik deze column precies het gevoel weergeven als je na langere tijd weer in een van de grote steden komt. De verbazing dat je in je eigen land niet eens meer verstaanbaar bent in je eigen taal. Ik zou zo meerdere alinea´s kunnen quoten die het gevoel van de vele indrukken in 1 seconde schetsen.
Ik heb het al na een paar jaar weg uit het Haagje. Alleen hou je daar een groot voordeel. een ambtenaar herken je uit duizenden aan zijn of haar kleding. En al is het dan geen Hollander van origine, ze moeten wel in het Nederlands kunnen antwoorden 😀

DriekOplopers · 19 januari 2007 op 23:03

Warrig taalgebruik is natuurlijk héél Amsterdams. Geeft dus goed de sfeer weer. En ik kan het weten…

Inderdaad, de omgeving van de Stopera is wel enorm veranderd…

Kom gauw weer eens terug, je ben van harte welkom…

Driek Oplopers

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder