“Hou jij me tassie effe vast” zul je nooit uit haar mond horen. Vastberaden doorkruist ze de gangen van ons kantoor De Knip. Waar ze ook gaat of staat, onafscheidelijk met haar schoudertas onder de arm. Zonder lijkt ze zich kwetsbaar te voelen en incompleet. Als een kostbaar kleinood klemt ze hem onder de oksel.
Onbewust wekt het mijn nieuwsgierigheid. Wat zou daar toch allemaal inzitten dat zo consequent beschermd moet worden? Maar daar vraag je een dame uiteraard niet naar, dat is not done, behalve…… …..als je verzocht wordt een column te schrijven over de inhoud van damestasjes. Tja, dat geeft uiteraard een vrijbrief voor de meest impertinente vragen die je een dame stellen kan zonder onbeleefd over te komen.

Zichtbaar ongemakkelijk wordt de tas met een plof pontificaal midden op het bureau geplaatst. Hoewel van bescheiden afmetingen, verraden de vele knopen en ritsen dat we hier niet met zo maar een tasje te maken hebben. Dit exemplaar verbergt een doolhof aan vakken en hoekjes waar een argeloze derde geen weet van kan hebben, laat staan de weg in kan vinden. Aangezien deze tas al ruim drie jaar intensief gebruikt wordt weet Annie feilloos mijn nieuwsgierigheid te bevredigen door de diverse compartimenten rigoureus te ledigen en op haar bureau uit te stallen onder een zeer accurate beschrijving van wat het voor moet stellen.

Het is ongelofelijk wat dan allemaal tevoorschijn wordt getoverd. Getoverd ja, want de complete uitstalling overziende moet hier magie in het spel zijn. Het merendeel bestaat uit een papierwinkel, hoe kan het ook anders bij een belastingambtenares. Van AH-jokers tot zwemkaarten, van pasjes tot spaarzegels en kassabonnen, heel veel kassabonnen. Uiteraard de autopapieren en sleutels, de nagelvijl voor in de file en niet te vergeten de gouden lipstick van Dior. Sinds enkele weken is daar ook een zonnebril aan toegevoegd, speciaal aangeschaft voor het [i][url=http://www.examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=9258]oogverblindende[/url][/i] toiletbezoek in de gerenoveerde Knip.

Dan lijkt Annie zich te vergissen. Zelfvoldaan, de situatie volledig onder controle hebbend, ritst ze ongemerkt een dubbele bodem open en voor ze er zelf erg in heeft volgt een beschrijving van een menukaart. Een gekoesterde herinnering aan een weekendje Barcelona in 2008. Daar wil ik uiteraard meer van weten. Haar ogen schitteren maar aan haar blozende wangen te zien vermoed ik al dat dit voor altijd een geheim zal blijven. Dat kan ook niet anders. Even naar Barcelona op en neer moet wel iets bijzonders geweest zijn.

Haar houding is nu plotseling veranderd. De openheid van zaken die geleidelijk ons gesprek had bepaald slaat om. Verbeten propt ze de hele santenkraam weer terug in haar tas zonder ook maar rekening te houden met de vakindeling. Ritsen worden met kracht dichtgetrokken en de tas verdwijnt weer onder de omklemmende arm alsof die daar nooit vandaan had mogen komen.

Wel wil ze, ter verduidelijking, nog even kwijt dat ze haar tas éénmaal in de trein heeft vergeten, één dag voor haar vakantie naar Frankrijk. De hartkloppingen voelt ze nog ondanks dat de tas na een paar uur weer is teruggevonden. Ze heeft het nooit met iemand durven delen maar ze hoopt door deze ontboezeming nu eindelijk van dit al 25 jaar durende trauma verlost te zijn.

De wijze les die Annie kwijt wil: stop nooit alles in één tas. Gelukkig heeft ze die les zelf nooit in praktijk gebracht want dan wordt het toch echt: “Hou jij me tassie effe vast.”


KawaSutra

Columnist (nou ja) van 2005 t/m 2012 Een voorzichtige comeback in 2017 Het leven, daar gaat het om!

15 reacties

arta · 14 juni 2009 op 09:39

Leuk, hoe je tijdens het lezen een beeld krijgt bij Annie…
(overigens is haar tas overigens voor mij niets bijzonders, hoor :-D)
Mooi geschreven!

LouisP · 14 juni 2009 op 10:27

Kawa,
na de weerzin van een afschuwelijk liedje overwonnen te hebben volgde er gelukkig een leuk beeldend verhaal van een lieve en gewillige Annie.
‘k vind het plezant dat er iets aangehaald wordt uit een eerder verhaal.

groet,
Louis

SIMBA · 14 juni 2009 op 11:04

Leuk Kawa! Enne…mijn tassie is redelijk opgeruimd en overzichtelijk, vind ikzelf dan. 😀

RobertH · 14 juni 2009 op 11:54

Dat is toch ook sterk. Ik heb een paar dagen geleden een column gepost waarin ik pleit voor mannentasjes. Hij is nog niet door de wachtrij maar komt dan ook in Gein / Ongein.
Leuk onderwerp.

Mup · 14 juni 2009 op 12:50

Moest aan de klassieker van Disney denken; Mary Poppins. Genieten, een beeld schetsen van een dame aan de hand van de inhoud van haar tas zonder echt de inhoud te verhullen,

Groet Mup.

Prlwytskovsky · 14 juni 2009 op 22:22

[quote]een vrijbrief voor de meest impertinente vragen[/quote]
En dan denk ik meteen aan een hoefijzer. Gek he?

Je hebt er weer iets moois van gemaakt. :duimop:

lisa-marie · 15 juni 2009 op 08:45

Wat een tassie allemaal wel niet kan herbergen en vertellen, weet er alles van 😆
Ik heb genoten en gelachen van het levende beeld wat ik erbij kreeg.

Ma3anne · 15 juni 2009 op 09:03

Vooral de verbazing waarmee je De Inhoud van Annies tas beschrijft vind ik geweldig! Er is een significant verschil tussen mannen en vrouwen wat dit betreft.

Ik heb daar ooit een studie van gemaakt en beschreven in een column:
[b][url=http://examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=2285]Ken uw eigen broekzak[/url][/b]

Li · 15 juni 2009 op 18:33

Heerlijk! Ik ben dol op van die damesdingen. Groot, klein, dik, dun. Van stof, leer, kunsstof het maakt niet uit. Ik kan er geen genoeg van krijgen.
En nu we het toch over linken hebben. Ik heb ook nog een linke link naar mijn [u][b][url=http://examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=2460]zus-tas[/url][/b][/u]
:hammer:

Li

SIMBA · 15 juni 2009 op 18:56

Even die columns van Ma3 en Li teruggelezen, errug leuk! 😀

KawaSutra · 16 juni 2009 op 01:36

Robert, ik ben zeer benieuwd naar jouw column over herentasjes. Ik sta er wel heel sceptisch tegenover. 😀

Li en Ma3 met name bedankt voor de leuke links. Een aanrader om ze te lezen. Ze waren nog van voor mijn tijd ( 😉 ) dus dat heb ik mooi nog even in kunnen halen.

Bedankt voor jullie reacties.

WritersBlocq · 16 juni 2009 op 10:10

Ahhhh mag ik ook nog effe reageren dat ik genoten heb van deze column? Lèkker zeg, om jou weer te lezen Kawa, ik heb je gemist.

LiMa3 ga ik ook nog lezen, later.

Groetjes en ik hoop tot snel, Pauline.

Mien · 16 juni 2009 op 11:45

Zolang Annie geen last krijgt van haar balzak is er volgens mij niets aan het handje, of schouder zo u wilt. Mannen- en vrouwentassen meegerekend.
Leuke columns, Kawa, Kawa, Li en Ma3

Mien (draagt meestal een plastic tas)

axelle · 17 juni 2009 op 21:08

Mysterium tremendum et fascinosum. Zoiets?! 🙂 Axelle

Anne · 18 juni 2009 op 09:37

Er zit iets magisch in dit stukje door de verrassing als het nuchtere, droogkomische en daarmee enigszins afstandelijke begin sluipend omgezet wordt in een karakterbeschrijving óp de huid, van Annie. Heel mooi.

Geef een antwoord