De paus is homo

Hier zit ik dan op mijn wolk. Eerste rang bij de voorstelling die ‘het leven op aarde’ heet. Maar dat mag ook wel als regisseur van dat spektakel. Voor degenen die mij niet kennen: ik heb een grote grijze baard en bezit een groot scheppend vermogen. Mijn dagbesteding bestaat uit het observeren van jullie. Beschouw het als een soort krant lezen. Elke dag zit ik bovenop het nieuws. En over dat nieuws wil ik het met jullie hebben.

Björn Borg en factor 20

Hoewel de vrijdagavond gewoonte getrouw vergezeld was gegaan van de nodige hoeveelheid alcohol, besloot ik deze keer de zaterdagochtend eens niet over te slaan en zette de wekker om 9:30. Het werd immers opnieuw 25 graden en dat gebeurt niet vaak in Nederland en zeker niet op een vrije dag. Leve de broeikas, op naar het strand! Twee ‘snoozejes’ later rolde ik uit bed, stopte wat droog brood in m’n mik, pakte een blue bastard (verbeterde versie van red bull), en sprong op de fiets.

Depressief

Heel alleen sta ik hier in de stromende regen. Geen sterveling die zich om mijn lot bekommert. De hele wereld laat mij links liggen. Mijn populariteit was al enige jaren tanende, maar de afgelopen tijd is er helemaal niets meer van over. Mijn intenties zijn nog immer dezelfde als voorheen, maar niemand wil meer iets met me te maken hebben. Ik voel me zo nutteloos en eenzaam. Het wil maar niet stoppen met regenen.

Familievete in voornaamwoordland

Lief bezittelijk voornaamwoord, waar ging het mis? Waarom word je door heidense barbaren tegenwoordig zo vaak ingeruild voor het veel minder tot de verbeelding sprekende persoonlijk voornaamwoord? In een maatschappij waarin individualisme en bezit zo’n belangrijke plaats innemen, word jij, degene die de bezittingen toekent, juist veronachtzaamd.

De krakers van mijn brein.

Tot en met 2007 pochte ik geen zakagenda nodig te hebben. Deze zat immers in mijn hoofd. Voor elke dag een aparte geheugenkamer, waarvan ik de sleutels altijd op zak had. Althans, dat dacht ik. Langzaam werd de ijdelheid verdrongen door de realiteit. Ik vergat steeds vaker een sleutel, en daardoor een afspraak. Dus vroeg ik de secretaresse om een agenda voor 2008 aan te schaffen. Nauwelijks een maand later hebben herinneringen noodgedwongen plaats gemaakt voor met balpen geschreven letters.

De zoektocht naar Moeroenboestansangoer.

[i]“Op de aarde is een land, en in dat land is een stad, en in die stad is een wijk, en in die wijk is een straat, en op de hoek van de straat staat een huis, en in dat huis is een keuken, en in die keuken staat een kast, en tussen de kast en de vloer woont…… .Moeroenboestansangoer!”[/i]

Error report

Error.
Heerhugowaard, Nederland, 13:08.

Ik moet hem nodig eens ontdooien dacht ik, terwijl ik het derde meergranenbrood in de vriezer propte. Maar alleen al de gedachte aan dat rotwerkje deed mij allerlei andere dingen verzinnen om mijn zinnen te verzetten. Ik moest natuurlijk mijn mail nog bekijken! En dus pakte ik mijn laptop van boven voor deze tot spoedklus verheven bezigheid.

Een warm welkom voor een oude vijand

Voordat ik goed en wel besefte dat ik in de levensfase was beland die ouderen plachten aan te duiden als ‘pubertijd’ kreeg ik bezoek. Ik had de ongenode gast nog niet eerder ontwaard in mijn nabijheid, en dacht dat hij slechts een verdwaalde eenling was. Niets bleek minder waar. Hij bleef namelijk niet lang alleen. Binnen de kortste keren had hij al z’n broertjes en zusjes opgetrommeld, en als ware ontdekkingsreizigers hadden ze in een mum van tijd het onontgonnen terrein tot hun leefgebied gemaakt. Van onbewoond tot overbevolkt in minder dan een jaar tijd.