Heel alleen sta ik hier in de stromende regen. Geen sterveling die zich om mijn lot bekommert. De hele wereld laat mij links liggen. Mijn populariteit was al enige jaren tanende, maar de afgelopen tijd is er helemaal niets meer van over. Mijn intenties zijn nog immer dezelfde als voorheen, maar niemand wil meer iets met me te maken hebben. Ik voel me zo nutteloos en eenzaam. Het wil maar niet stoppen met regenen. Ik mijmer wat af. Geheel doorweekt zie ik op steenworp afstand twee pubers in zwarte bomberjacks schuilen onder een afdakje. Zo trekken de uren voorbij. Het zijn eindeloze, eentonige uren, slechts sporadisch onderbroken door een haastige fietser die me zonder een blik waardig te gunnen voorbij raast. Noem me nostalgisch, maar ik verlang terug naar die goeie ouwe tijd waarin ik belangrijk en geliefd was. Op dit moment kan alles me gestolen worden. Laat me slachtoffer worden van zinloos geweld, hang me op met mijn eigen snoer. Iedere besmuikte blik doet me verder in de grond zakken. Niemand wordt zo uitgelachen en beschimpt als ik. De mensen hebben zich tegen mij gekeerd.

Mijn vervreemding van de mensheid trad een jaar of tien geleden in. Eind jaren ’90, de maatschappij veranderde in rap tempo door allerlei technologische snufjes. De DVD-speler zag het levenslicht, digitale camera’s wonnen in rap tempo terrein, Philips ontwikkelde de minidisc, de laptop werd een volwaardige vervanger van de logge PC, en het internet stond in de kinderschoenen. Hoewel het me wat melancholisch stemde legde ik me erbij neer. Vooruitgang houd je immers niet tegen en mij hadden ze er niet mee. Ik deed mijn werk als vanouds, en hoewel een buitenstaander het wellicht als eentonig zou bestempelen deed ik het met veel plezier.

Tot een ander fenomeen zijn intrede deed. In het begin had ik het nog niet helemaal door. Men gedroeg zich merkwaardig, maar destijds weet ik het aan de gehaaste maatschappij, weet ik nog. Langzaam maar zeker associeerde ik de vreemde manieren echter met een klein apparaatje dat men met zich meedroeg. Het kwam me bekend voor, maar toch ook weer niet. Hele verhalen werden verteld zonder dat er iemand in de buurt verkeerde. Deze verschijnselen vertoonden een omgekeerd evenredige samenhang met de hoeveelheid kennissen die mij bezochten. Heel af en toe druppelde men nog even binnen, maar het leek niet van harte te gaan.

Ondertussen heeft de regen zijn ergste agressie verloren. De jongens gooien hun sjekkies op de grond en komen mijn richting opgelopen. Ik besef dat ik al weken geen bezoek meer heb mogen ontvangen.

– Moet je hem daar zien staan. De loser!
– Zullen we hem te grazen nemen?

BENG!
Met een ferme trap schoppen ze tegen mijn voorzijde. Een stekende pijn schiet door me heen, maar ik verzet me niet. Het glasgerinkel doet de jonge vandalen vluchten, en ik vraag mezelf gewond af: Zal ik dan nu eindelijk worden verlost? Haal me alsjeblieft weg, ik wil niet meer!

Epiloog: het is nu twee dagen later en ik heb zojuist eindelijk weer eens bezoek gehad. Twee mannen in werkuniformen kwamen een nieuw raam plaatsen. Nu sta ik hier weer heel alleen in de stromende regen. Geen sterveling die zich om mij bekommert.

[url=http://static.panoramio.com/photos/original/2894560.jpg]Hier sta ik[/url]


11 reacties

Avatar

Fem · 14 april 2008 op 07:37

…en ik maar denken dat ze waren uitgestorven :eh:
nog evenjes en ze staan op de monumentenlijst, dan worden ze vast beter beschermd tegen die vandalen zonder respect voor echte cultuur!!!

Avatar

SIMBA · 14 april 2008 op 08:30

Bedankt voor de foto, kan ik mijn zoon eens laten zien wat een telefooncel is!
Leuk stukje!

Avatar

Troy · 14 april 2008 op 09:33

Je bent met vlag en wimpel geslaagd mij met deze op-het-verkeerde-been-zet-column op het verkeerde been te zetten. Totdat ik de foto zag had ik echt niets door. Erg goed gedaan! :wave:

Avatar

Mosje · 14 april 2008 op 10:38

Leuk stukje, hoewel ik erbij moet zeggen dat ik het vrij snel doorhad.

Avatar

Troy · 14 april 2008 op 10:41

Dat zeg je gewoon om mij dom te laten voelen! 😡

En, en, en…ik was gewoon nog niet helemaal wakker *Troy in smoesjes modus. :oeps:

Avatar

arta · 14 april 2008 op 11:40

Toen er stond: ‘hang me op aan mijn eigen snoer’ had ik wel door dat het niet om een parelketting ging, maar een telefooncel??? Nee, daar was ik niet opgekomen!
Leuke invalshoek, mooie column!
🙂

Avatar

pally · 14 april 2008 op 12:12

Ik had al gauw door dat het om een voorwerp ging en na het snoer had ik de telefooncel. Maar heel leuk gedaan!

groet van Pally

Avatar

Dees · 14 april 2008 op 14:12

Ik wist em al toen ik de reacties las 😀

Leuk stukje

Avatar

Neuskleuter · 15 april 2008 op 11:51

Leuk gedaan! Ik had pas laat door dat het een telefooncel was, maar ik zie nergens een foto waar mensen het over hebben? Wat een depressiviteit. Mooi beschreven.

Ik zocht laatst trouwens nog een telefooncel, omdat ik er een boek in wilde verstoppen. Het ging om E.T. en ik wilde hem even naar huis laten bellen. Maar het was nog erg moeilijk om er een te vinden! Gelukkig vond ik er uiteindelijk toch nog een, helemaal eenzaam en verlaten. Het boek is inmiddels weer verdwenen, dus er zijn toch nog mensen die af en toe langskomen! 😀

Avatar

Mosje · 15 april 2008 op 16:49

Peuter, klik op de laatste drie woorden van het stukje!

Avatar

Neuskleuter · 16 april 2008 op 11:57

Ah, bedankt! Daar had ik een speurhondje voor nodig!

Arme, arme telefooncel!

Geef een antwoord