Een (on)eerbaar voorstel

De detectiepoortjes gingen af. Zijn handen trilden. Beleefd vroeg ik zijn zakken even te legen, misschien dat een streepjescode van een andere winkel de oorzaak was. Hij liep door naar de kluisjes, ik liep mee en zag dat hij spullen uit de winkel in zijn zak had: “Niets zeggen, niet bellen”, was zijn smeekbede….

Water bij de geplunderde wijn

Live 8 is nog maar net achter de rug. Toch mis je al die verschillende artiesten bij elkaar op het podium al, die saamhorigheid, die liefdadigheid. Het organiseren vergt maanden, zoniet jaren. Jammer dat dit niet vaker kan, die artiesten die voor goede doelen optreden. Dat is zo een beetje wat ze gedacht moeten hebben, in de New Orleans-feestcommissie.

De ‘Klik’ is er … altijd

Elke winkel, elke internetpagina, elke school, elke werkplek….Overal waar ik kom struikel ik erover en word ik ermee geconfronteerd. Vroeger konden we allemaal zonder, tenminste ik zag vroeger nooit mensen die het zómaar ergens deden. Op school in ieder geval nooit. Of buiten school gewoon even eentje van je vrienden, of op werk van je collega’s. Vroeger was het één keer per jaar. Je pakte je koffers in en één ding was al standaard in de koffer geïnstalleerd. HET FOTOTOESTEL! Hadden we aan 4 rolletjes van 36 toen meer dan genoeg. Nu maken we die 144 foto’s al bijna per dag, en dan zijn we niet eens op vakantie.