De rij voor de kassa is lang, mijn mandje zit vol. Puffende mensen, iedereen klaagt, maar ik niet. Ik ben blij dat ik even de tijd heb om na te denken in welke volgorde ik alles op de lopende band gooi. Niet te hard gooien natuurlijk anders gaan de eieren kapot. “Goed onthouden, eieren als laatst. Een fles Cola moet eerst, koekjes moet ook ergens achteraan sluiten vlak voor de eieren.”
Extra Strong, Mega Strong, Ultra Strong….ik weet het niet meer hoor. Elke keer betrap ik me er weer op. Ik sta toch zeker 10 minuten bij het vak vol met spulletjes voor het haar. Na 24 jaar heb ik nog steeds niet de juiste gel gevonden, ik wil een warrig effect. Van de trap vallen zoals de reclame mocht niet baten, ik was twee weken lang kind aan huis bij mijn huisarts en fysiotherapeut. “tja, nekklachten…, hoe het komt? Geen idee. Neuh…geen last van stress…”
Tevergeefs kijk ik ernaar en zet ik hem weer aan
Tevergeefs kijk ik naar hoe mijn letters op mijn toetsenbord staan
Hopend op het moment dat zij vanzelf zinnen gaan vormen
Het liefst nog grappige of deze keer eens mooie woorden
Vakantietijd. Een heerlijke tijd. Een lekkere tijd om te werken! Je merkt ineens dat je werk eigenlijk best wel te doen is. Tijd gaat sneller, je lacht wat af, de sfeer is ineens prima.. Dat is vreemd. Ligt het aan het weer? Ligt het aan de mensen om je heen? Nee, het ligt juist aan de mensen die er niet meer om je heen zijn.
Is het dan nergens meer veilig? Zijn ze dan echt overal? De gewone burger, ze hebben toch nooit iemand wat aangedaan? Gewoon een simpel restaurantje in Zwijndrecht. Het deed me pijn om te zien en horen. Gillende mensen om me heen. Eén persoon die het verpest voor de hele groep. Eén persoon die weken, maanden hierop zat te broeden.
