Het is alweer twee uur ’s nachts en nog steeds val je me lastig met je gemopper. Al een paar keer heb ik subtiel geprobeerd je de mond te snoeren maar steeds als ik denk dat je nu eindelijk de moed begint op te geven, begin je weer van voren af aan, alsof er een ouderwetse LP blijft hangen op de platenspeler. Snap je dan niet dat ik hier geen zin in heb? Dat ik wil slapen en daarbij niet gestoord wil worden?
Deze week heerst er een serene rust in huize Femke. Na een zware week waar in ik door emoties, pijn, weeën en hormonen een spannende kermis attractie heb bereden is de achtbaan langzaam tot stilstand gekomen en is het tijd om even bij te tanken.
Het resultaat: een nieuw leven met het daarbij behorende ritme.
Als ik mijn ogen wil open doen, vallen ze meteen weer dicht. Mijn benen voelen zwaar en mijn hoofd lijkt uit elkaar te barsten, ben ik gisteren op stap geweest? Nee, gedronken heb ik ook niet. Langzaam dringt het tot me door dat dit de gevolgen zijn van de drie zakken gif die gisteren via het infuus mijn aderen in stroomde.
“Als een man twee jaar lang pakjes coke rondbrengt, in wiet handelt en allerlei gestolen spullen verkoopt, hoe kan het dan dat hij een straf van achttien maanden krijgt opgelegd en na zes maanden weer buiten staat? Komt dat omdat hij beweert te zijn bekeerd en zich na afloop van zijn detentie, zich braaf één keer per week meldt bij de reclassering? Of heeft niemand zijn strafbare feiten kunnen bewijzen en heeft hij het geluk een gehad een felle advocaat te treffen die u tijdens de rechtszitting met de mond vol tanden deed staan?
