Dat mensen rare sprongen maken in rare omstandigheden heb ik wel bewezen denk ik. De laatste paar weken ben ik meer op stap geweest dan in het hele afgelopen jaar, leef ik alsof ik verdoofd ben en pluk de dag alsof er geen morgen is en hou ik geen rekening met de gevolgen.
Ze zeggen dat je familie niet voor het uitkiezen hebt maar je vrienden wel. Niets is minder waar en dat de keuze voor bepaalde vriendschappen niet altijd voorspelbaar hoeft te zijn blijkt voor mij als mijn dochter vanaf haar eerste schooldag in groep één haar keuze laat vallen op het langste meisje van de klas.
Ik zie een heuvelachtig landschap, één grote berg vertoont wat kleine oppervlakkige scheurtjes maar verhult een mooi geheim wat zichzelf binnen enkele weken zal prijsgeven. Vóór die berg twee kleinere heuvels, niet geheel symmetrisch en voorzien van de nodige wandelpaadjes. Deze paadjes, aangelegd tijdens de zeven operaties die ik de afgelopen twee jaar ben ondergaan, lijken willekeurig te lopen maar dienen allemaal hun doel en hebben uiteindelijk een eindbestemming.
Miljoenen minuscule deeltjes in de lucht, langzaam neergedwarreld op een willekeurige plek in het bos. Is deze plek willekeurig? Nee, deze plek is gekozen omdat deze plek voor jou speciaal was.
