Ik zie een heuvelachtig landschap, één grote berg vertoont wat kleine oppervlakkige scheurtjes maar verhult een mooi geheim wat zichzelf binnen enkele weken zal prijsgeven. Vóór die berg twee kleinere heuvels, niet geheel symmetrisch en voorzien van de nodige wandelpaadjes. Deze paadjes, aangelegd tijdens de zeven operaties die ik de afgelopen twee jaar ben ondergaan, lijken willekeurig te lopen maar dienen allemaal hun doel en hebben uiteindelijk een eindbestemming. Nu ben ik een stukje dichter richting bestemming genavigeerd en staan er twee torentjes bovenop de heuvels. Maar heel even heb ik van het uitzicht mogen genieten. Alsof er twee emmertjes aangestampt zand zijn omgekeerd op de heuveltoppen. Twee torentjes die deze zomer mijn bikini mogen vullen en de inhoud verfraaien.
Om ze te beschermen tegen de buitenwereld staan ze nu nog in de steigers. Twee sponsjes op hun plaats gehouden door steigerfolie om een mogelijke bacterie aanval van buitenaf af te wenden. Penstrepen op mijn buik en borstkas zijn stille getuigen. Zij vormen geen pad maar zijn door de constructeur aangebracht als proefstrepen om de verdere bouw van mijn lichaam zo goed mogelijk in kaart te brengen.

Deze maand verschijnen een aantal bekende Nederlandse vrouwen met hun borsten in een tijdschrift om aandacht te vragen voor borstkanker en ik vraag mij af of zij ooit het grillige landschap hebben gezien waar ik dagelijks mee geconfronteerd word. Zullen zij beseffen hoe het is om door de medische molen te gaan voor een paar tepels als ze die van hun vooruit steken voor de camera?

Mijn lichaam heeft zichzelf bewezen; de littekens aan de buitenkant zijn slechts een fractie van de landkaart aan wegen die ik heb bewandeld om mijn zelfvertrouwen terug te winnen. Mijn lichaam verteld het verhaal van veel vrouwen die dezelfde weg hebben afgelegd en hun eigen landkaart aan littekens onuitwisbaar op hun lijf hebben staan. Om die vrouwen te inspireren en om afscheid te nemen van mijn eigen onzekerheid, deel ik de resultaten straks. Niet vol glamour, zoals de bekende Nederlandse vrouwen dat doen, maar puur natuur met al mijn wandelpaadjes in beeld, de torentjes uit de steigers en de mysterie van mijn Mount Everest ver vooruit.

Ik ben trots op de kracht van mijn lichaam en iedere vrouw heeft het recht om van haar landschap te houden zoals het is, zelfs als ze er- net als ik- soms een navigatie-systeem voor nodig lijken te hebben om zichzelf terug te vinden in de wir-war van paadjes.

Categorieën: Media

Avatar

Fem

"Today is a gift, that is why it is called the present"

12 reacties

Avatar

SIMBA · 13 april 2008 op 17:46

Indrukwekkend Fem, wat mij betreft mag dit in een “damesblad” komen te staan, veel mensen moeten dit lezen!

Avatar

Dees · 13 april 2008 op 19:13

Hey Fem,

Wat een mooi stuk! Ik weet niet of ik wel zo’n fan ben van het principe als BN-er je borsten tonen tegen borstkanker, want ik zie daar weinig moed in ofzo. Jouw stukje doet me iig veel en veel meer.

De puntjes op de i, ze staan er maar mooi…

Groet van Dees

Avatar

arta · 13 april 2008 op 19:20

Mooi geschreven!
[quote]Ik ben trots op de kracht van mijn lichaam en iedere vrouw heeft het recht om van haar landschap te houden zoals het is, zelfs als ze er- net als ik- soms een navigatie-systeem voor nodig lijken te hebben om zichzelf terug te vinden in de wir-war van paadjes.[/quote]
In één (laatste) zin vat jij jouw gehele column perfect samen. Het is zó waar!

Avatar

pepe · 13 april 2008 op 19:26

Geweldig knap en mooi geschreven.
Zonder zielig gedoe, met krachtige, zuivere taal en trots mag je zijn!

Avatar

pally · 13 april 2008 op 22:48

Mooi geschreven, Fem! Trots en uitdagend en ook nog geestig zoals bijv. de titel.
Veel vrouwen in jouw situatie die minder krachtig zijn zouden hier zeker iets aan kunnen hebben. :wave: :wave:

Groet van Pally

Avatar

lisa-marie · 14 april 2008 op 09:29

Mooi en krachtig geschreven. :wave:
Dit zegt zoveel meer als foto’s in een dames blad. Dit raakt mij echt.

Avatar

Troy · 14 april 2008 op 10:12

Ja, ik zou liever zien dat deze column van jou overal gepubliceerd wordt. Puur en duidelijk. Bij die bekende Nederlanders krijg ik toch wel weer een heel tweeslachtig gevoel *aandacht…

Avatar

Mosje · 14 april 2008 op 10:36

Mmm, ik dacht dat vrouwen niet konden kaartlezen.
😀
Mooi stukje Fem.

Avatar

lagarto · 14 april 2008 op 21:18

Ik ken je niet maar je bent sterk en dapper.
groeten Lagarto

Avatar

Neuskleuter · 15 april 2008 op 11:59

Aha! Dus daar ging het laatst in het kletshokje over!

Je hebt het heel mooi uitgewerkt. Alles is verder eigenlijk al gezegd.

@Mosje: vrouwen kunnen écht wel kaartlezen! Alleen in de auto gaat het bij mij iets minder, omdat ik pas na de afslag bedenk dat we linksaf hadden gemoeten… En in Zwolle is dat lastig, als de bus aan de verkeerde kant van de weg stopt… Maar toen ik de kaart 180 graden had gedraaid, kon ik mijn bestemming écht wel vinden!

Avatar

SIMBA · 15 april 2008 op 14:38

Ik kan prima kaartlezen, sterker nog er is een nieuw navigatiesysteem naar mij vernoemd. Met een vrouwelijke stem met een zachte G.
De SIM-SIM 😀

*edit* sorry Fem dit is wel erg off-topic.

Avatar

Fem · 15 april 2008 op 16:10

geen zorgen SIM-SIM, iemand moest Mos de weg eventjes wijzen 😀

dan even over deze column:

…natuurlijk zou ik hem het liefst gepubliceerd zien want wat ik te vertellen heb gaat meer mensen aan dan de meesten soms denken. Of het ooit zal gebeuren dat weet ik niet maar het “onderwerp” zal in iedergeval in de nabije toekomst zwart op wit getoond worden en al zijn het dan niet mijn woorden die te lezen zijn, het vertelt wel mijn verhaal in de hoop mensen te inspireren want soms zegt een foto wel meer dan woorden…

Geef een antwoord