Kees

Zelfstandig schrijver en fotograaf

Gebroken hart

‘Het gaat niet goed tussen ons.’ Met natte ogen kijkt Patrick mij aan. Een radeloze blik in zijn ogen. ‘Carla en ik gaan waarschijnlijk uit elkaar. Zeventien jaar getrouwd, weet je. En dan zegt ze ineens dat ze niet meer van me houdt. Zeventien jaar!’ Mistroostig schudt hij zijn hoofd. ‘Kijk, ze heeft vanaf het begin haar twijfels gehad. Of ik het wel helemaal voor haar was. Ze heeft last van zomerdepressies. In het voorjaar wordt ze neerslachtig, maakt ze zich druk over haar lichaam. Of ze nog aantrekkelijk is voor de mannen. Maar toen ze een kind van me wilde dacht ik dat het goed zat, dat ik haar definitief voor me gewonnen had.’

Door Kees, geleden

Your wish is my command

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Dat mag ook wel. Hij is niet de eerste de beste. Hoewel, als ik Het Boek mag geloven was hij wel degelijk de eerste en dat maakt winnen makkelijk. Dit gezegd hebbende, waarom zijn er dan zoveel mensen die beweren precies te weten wat Hij wil?

Door Kees, geleden

Honds

Het begon harder te regenen. Ik besloot een kortere weg naar huis te nemen. Ik verliet de gracht met zijn luidruchtige kroegen en dook een smalle steeg in. Meteen werd ik in een vreemde schemering ondergedompeld, het wervelende kleurrijke grachtenleven viel plotsklaps weg. Ik liep met stevige stappen door de kille nacht. Echo’s weerklonken tegen de vochtige klinkerweg en de kale bakstenen muren die de steeg in een beklemmende greep hielden. Het stonk naar menselijke urine. Het uiteinde van de steeg was een mysterieuze lichtgevende nevel.

Door Kees, geleden

Het rollen van de donder (wasstraat deel 6)

Even was ik in de waan dat alles goed kwam. Dat de verschrikkingen definitief voorbij waren. Wat een onschuldig avontuurtje had moeten zijn is in korte tijd veranderd in een nachtmerrie. Maar mijn belagers zijn weggejaagd en de mysterieuze vrouw waarvan ik niet eens de naam ken is uit mijn leven verdwenen. Ik lig languit op de bank, een pluizige deken tot boven mijn borst getrokken, een bundel stevig verpakt ijs tegen de zere plek in mijn kruis, een koud washandje tegen mijn pijnlijke lip. Nettie glimt van top tot teen en verwent mij met koffie, koeken en liefdevolle aandacht. Ondertussen mompelt ze steeds dingen als ‘mijn held’ en ‘stoere bink’ en vertelt ze vol enthousiasme haar verhaal aan iedereen die opbelt of aanbelt. En dat zijn er vanavond nogal wat. Ik ben een lokale beroemdheid geworden.

Door Kees, geleden

Monster

Het was zomaar ergens op straat, in een onbelangrijk plaatsje, waar hij haar voor het eerst zag. Het kon niet missen. Ze liepen recht op elkaar af – bijna in elkaars armen. Toch zagen ze elkaar pas op het allerlaatste moment. Hij, dromerig als altijd, liep met zijn hoofd omhoog geheven, onder de indruk van een door de ondergaande zon rood gekleurde wolkenlucht. Zij, alert als altijd, maakte een omtrekkende beweging om een stel baldadige kinderen. Minder dan een ademlengte zat er tussen hen in, op het moment dat ze elkaar ontdekten.

Door Kees, geleden