Ik voel een ruk aan mijn kraag, mijn voet blijft achter iets of iemand steken en voor ik het weet lig ik languit op de stoep, mijn kin klapt hard op een tegel. Een zwaar gewicht valt op mijn rug, lucht wordt piepend uit mijn longen geperst.
Het lange wachten begint. Het wachten op reacties die in veel gevallen zullen uitblijven of uitmonden in de weinig motiverende zin: ‘uw verhaal past niet in ons fonds.’
Heeft uw uitgeverij nog niets ontvangen? Stuur mij gerust een e-mail!
Ik val op mijn knieën, terwijl tranen in mijn ogen schieten en ik mijn handen beschermend om de gepijnigde plek vouw. Sinds een ongelukkige schop tijdens gym op de lagere school heb ik daar niet zo’n intense pijn gevoeld.
Ik moet hier weg en snel ook. Ik zet het bord op tafel en gooi een klaarstaand glas bier in één keer naar binnen. ‘Ik moet naar de auto, ik ben wat belangrijks vergeten in mijn haast.’ Boven begint Tessa te huilen. Wat een toeval, wat een mazzel.
Een steek in mijn hart. Een opmerking die mij behoorlijk pijn doet. Ik wil hem toeroepen dat hij zijn krant kennelijk niet al te goed leest. Ook wil ik hem inpeperen dat meer dan honderdzestig van mijn foto’s op televisie zijn gebruikt. Maar waarom?
