‘Ik hou wel een beetje van ironie’

Een leven lang heb ik Boomsma geassocieerd met een kruidige delicatesse van Friese oorsprong. De gevoelstemperatuur van een guur dagje op het water krijgt op slag een wat milder karakter zodra die blauw-witte kruik opengetrokken wordt.
Sonnema mag wat mij betreft ook.
Als de distilleerderij maar ergens boven Lemmer pruttelt.
Ere wie ere toekomt.

Agnes had wel wat anders te doen

In plaats van een frisse, gezamenlijke wandeling van vijf minuten van het Kamergebouw naar het optrekje van De Majesteit, werd het vrolijke clubje volksvertegenwoordigers dat op de thee was genodigd, in een luxe touringcar geladen. Met airconditioning. En een bloedspannende video, om de opgewonden schoolreisjessfeer tijdens het ongetwijfeld naargeestige tripje wat te veraangenamen.

De Kraai gaat er een snok aan geven

Natuurlijk gaat die Wimbledonkampioen van 1996 dat VVD-programma niet zelf schrijven.
Ammereet.
Daarvoor heeft hij immers een prima toppertje van een ghostwriter in huis.
Daffie is hot. Een duizendpootje ook trouwens. Fotomodel. Telegraafcolumniste. Jurylid en presentatrice van RTL’s hijgerige Holland’s Next Top Model waarin ze volgaarne bereid is onschuldige, ambitieuze pubermeisjes een stevige anorexia aan te lullen.

Een wonder van techniek

Gijs is een filosoof. Een taalkunstenaar.
Hij mag dan in een uithoek van de huiskamer volledig in de ban lijken van het simpele lego-treintje dat hij met eindeloos geduld door een imaginaire wereld laat tuffen, het is schone schijn. Het verjaardagskringgesprek tussen pappa, mamma, ooms, tantes, opa’s en oma’s kabbelt over hem heen. Bestrijkt gebieden waar een zesjarige geen weet van heeft. Er vallen trouwens bar moeilijke woorden. Daar zit geen aap-noot-mies bij. Of zus. Of jet natuurlijk.

De Dag des Heeren

Als kind hadden ze op mij een magische aantrekkingskracht. Ballonnen. Niet eens zozeer die gewone uit de feestwinkel waarmee je je kinderpartijtje net dat tandje extra kon geven. Jaren later, bij de klassenavondjes op de middelbare school hingen ze in de visnetten waaronder je als pukkelige puber, overweldigd door de hormonen, koortsachtig op zoek ging naar een ontluikend seksleven.

Wat een arrogantie

De teloorgang van je favoriete cabaretier? Dat mag je wel zeggen. Als je tenminste op zondagmiddag 11 oktober een kaartje had weten te bemachtigen voor de voorstelling ‘Freek alleen’. Plaats: de grote Theaterzaal van Beeld en Geluid in het Hilversumse Mediapark.
Ik had zo’n kaartje.
Spijt heb ik. Als haren op m’n hoofd.

Dood spelmoment

Sport mag dan wel verbroederen, verzusteren is er in ieder geval niet bij. Neede tegen SG Twente. Vrouwen. Waterpolo. Daar zijn we behoorlijk goed in, bewezen ‘we’ bij de Olympische Spelen.

Varkens

Die oosterburen van ons leren het ook nooit. Krijgen ze toch waarachtig een prachtig full colour, wervend paginaatje in het clubblaadje van onze eigenste ANWB, weten ze er op één of andere manier weer een stigmatiserende klotenzooi van te maken.

Net niet

Het is nog maar zaterdag maar ik heb m’n Vaderdagcadeau al in de pocket.
Nietsvermoedend schraapte ik m’n ochtendblad van de deurmat om me even later snikkend van de lach te verslikken in de eerste koffie.

Hoe je het samen spannend houdt

De Post Traumatische Stress Stoornis tikt er heftig in. Rampzalig, dat nieuws over de Volendamse juffrouw Cadeau van Kasbergen en haar onfortuinlijke vriendje met de tranentrekkende evergreens dat opeens verantwoordelijk bleek voor de grauwsluier die al dagenlang over Huize Mut hangt. Je begint wat om elkaar heen te draaien. Signalen gemist? Beren op een zorgvuldig geplaveide weg?

Sperma met een smaakje

Reclamecampagnes lonen.
Harry Piekema, die vrolijke, kale flierefluiter van een fake AH-bedrijfsleider heeft ‘t mooi voor elkaar. Dertig procent van de markt hebben de erven Cees van der Hoeven in handen, hoorde ik vanmorgen. Nog tien procent en de bloeddorstige Mededingingsautoriteit stort zich met haar volle gewicht op m’n kruidenier.