Bikebitch

Vanaf mijn twintigste heb ik altijd vier wielen onder mijn kont gehad. Meestal waren het barreltjes en op de een of andere manier werden ze een deel van mij. Juist omdat niemand ze meer wilde en ik ze met open armen ontving. Een krakende deur, piepende remmen of stotterend op Lees meer…

Treurnis

Vorige week heb ik weer een bliksembezoek afgelegd aan een voor mij treurig Nederland. Treurig in die zins des woords, dat de reden die ik heb om mijn geboorteland te bezoeken, bijna geen doel meer heeft.

Gewoon drie

Daar ligt ze dan op de bank te slapen. Ze is nog zo klein, nog maar drie en ze doet zo haar best. Mevrouwtje had vanmiddag weer een kinderfeestje. Jake uit haar klas vierde zijn vierde verjaardag op het vliegveld. Op de derde verdieping is er een ballenbak en daarna werd er patat of pizza gegeten. De moeders zaten aan de koffie in de cafetaria ernaast. Af en toe ging ik even bij haar kijken of het goed ging.

The fourth of july

Een prachtige dag was het, die zondag. Nog even met onze zalmschouw het water geproefd. Zittend onder de huik, mijmerend hoe fijn mijn leven er binnenkort uit zou gaan zien. Even liggen, genieten van het klotsen van het water tegen de boot. Mijn ogen vielen dicht en mijn dromen voerden mij naar kinderstemmen en verkleedpartijtjes. Het klotsen hield op, de kinderstemmen verstilden en de prinsessenjurken verdwenen. Het werd stil, heel stil. Nog een keer, even dat gevoel van brabbelende peuters die langs de tafel lopen en toen stopte het tikken van de klok en bleef het stil.

Het dondert in de hel

“Papa, waar houdt de lucht op,” vroeg ik als kind aan mijn vader. Ik zie hem nog op de rand van mijn bed zitten. Zijn witte haar als manen achter zijn oren gekamd. Hij bracht altijd een glas melk voor het slapengaan en als ik de trap hoorde kraken wanneer hij naar boven kwam, pijnigde ik mijn hersens om de meest moeilijke vragen te stellen, zodat hij nog wat langer bij me bleef. Hij had op iedere vraag wel een theoretisch, wetenschappelijk of technisch antwoord.

Vogeltjesdans op naaldhakken

Daar staan ze dan. De vrouwen in strakke spijkerbroeken en hoge hakken; een grote bling bling zonnebril in hun lange, donkere haar gestoken. De glitters aan de zijkant van de bril schitteren als de zon, die al een paar uur haar gezicht niet heeft laten zien.

Nep of echt

Wat is het toch met veel vrouwen. Als het erop aan komt, gaan ze allemaal overstag. Er gaat niets boven een echte, wordt er dan gezegd. De grote, de vorm en zelfs de oergeur is allesbepalend.

Vlinderkind in Malta

Zoutpareltjes glinsteren als fonkelende diamanten op haar rug. Haar haar glanst als nooit tevoren en met de dag komen er steeds meer blonde lokken bij. Met de afdrukken van haar duikbril nog op haar gezicht ligt ze op haar met zand overgoten badlaken er ontspannen bij. Met haar hoge jukbeenderen en grote blauwe ogen heeft ze veel weg van een Russisch fotomodel in spé.

Zwembandjes in Hollywood

Toen we een aantal maanden geleden in Malta de villa van onze dromen hadden gevonden, had ik het gevoel dat ik was gecast voor een rol in de populaire serie ‘The Desperate Housewives’. Ik keek niet iedere week, maar wat me wel bij bleef was die overheerlijke tuinman van Eva Longoria. Helaas zit er bij onze woning geen tuin van die grootte dat je een hoveniersbedrijf zou moeten inschakelen, maar ons zwembad is wel onderhevig aan een wekelijkse schoonmaakbeurt. In gedachten zag ik al een breedgeschouderde dertiger in strakke zwemschorts, want meer hoef je voor dit werk natuurlijk niet aan te hebben. In de weken voordat we naar Malta vertrokken, zat ik me al te verheugen op het moment dat ik liggend op mijn ligbedje me kon verlekkeren aan zijn strak gespierde dijen en biceps die trilden wanneer mijn zwembadboy zijn stofzuiger door mijn zwembadje heen en weer schoof en deze weer helemaal fris en fruitig achter zou laten.

Expat vrouw in versnelling

Het is weer zover. Waarom doe ik dit mezelf aan, denk ik half struikelend over wasgoed in de gang, het snoer van het strijkijzer en wat duplo blokken. De geur van zelfgebakken pizza en uien hangt nog in huis, of zal dat komen omdat de resten nog op het aanrecht liggen. ‘We moeten opschieten,’ roep ik. ‘Het is topdrukte op Schiphol, dus aan die twee uur van te voren aanwezig zijn, heb je nooit genoeg.’

Twijfelaartje

Als ik mijn zwager en schoonmoeder zie, moet ik altijd aan Frank en Carla van Putten denken. Misschien kent u deze typetjes van Van Kooten en De Bie nog wel. Mijn zwager is een mengsel van Frank van Putten en een ander typetje van Kees van Kooten, namelijk de Vieze Man. Het eten van een bonbon zo onsmakelijk maken kan alleen Van Kooten en wanneer mijn zwager iets in zijn mond propt en eet zoals de Vieze Man het alleen maar kan, wil ik nooit meer iets wat überhaupt maar op een bonbon lijkt.