“Papa, waar houdt de lucht op,” vroeg ik als kind aan mijn vader. Ik zie hem nog op de rand van mijn bed zitten. Zijn witte haar als manen achter zijn oren gekamd. Hij bracht altijd een glas melk voor het slapengaan en als ik de trap hoorde kraken wanneer hij naar boven kwam, pijnigde ik mijn hersens om de meest moeilijke vragen te stellen, zodat hij nog wat langer bij me bleef. Hij had op iedere vraag wel een theoretisch, wetenschappelijk of technisch antwoord. Alleen met het antwoord op de vraag, ‘waar houdt de lucht op’, daar heb ik nooit genoegen mee genomen. Ik wilde altijd horen dat er meer was, of dat hij een ander antwoord voor mij had. Iets wat me meer tevreden zou stemmen. Op een gegeven moment hoorde ik de trap niet meer kraken. Althans niet zoals wanneer mijn vader de trap op liep. Mijn moeder stampvoette altijd naar boven. Misschien als zij wat lichtvoetiger was geweest, heel misschien was mijn vader dan wel gebleven.

Mooi zoals hij daar zat. Zijn benen over elkaar geslagen. In zijn ogen las je Mozart en zijn vingers bewogen constant alsof hij achter zijn piano zat. Hij was de rust zelf. Soms was hij zo rustig en stil dat ik het me wel voor kon stellen dat mijn moeder met de deuren sloeg om het in de hel te laten donderen.

Terwijl zij heibel zat te maken met een groepje plattelandsvrouwen aan de eetkamertafel, zat mijn vader met een boek over kunst voor de kachel. Hij tolereerde alles, behalve wanneer er voetbal was op de televisie. Dat was zijn moment en moesten de hopvrouwen hun heil maar ergens anders zoeken. Met zure gezichten vertrokken ze richting huis, maar niet zonder mijn moeder duidelijk te maken, dat ze zich niet zo moest laten koeioneren door haar echtgenoot. Om de uren – die nu overschoten op zijn vrije avond- te vullen, schreef hij zich in op een schildersclub, waar hij zijn rust in stillevens verplaatste.

Zoals zijn schilderijen, zo waren onze wandelingen in de duinen. Wanneer mijn moeder zich weer twintig wilde voelen op de camping en manege, verdween mijn vader naar de branding om uren naar het schouwspel van het leven te staren. Als hij later terug kwam, had hij altijd zo’n dromerige blik in zijn ogen en dan vroeg ik me af, wat zich daar had afgespeeld.

Op mijn negende bleef ik achter met vragen, waar ik nooit meer antwoord op zou krijgen. Niet meer urenlang dwalen door de duinen en stil zittend op een handdoekje starend naar de zonsondergang. ‘s Nachts turend uit het raam naar de sterren en de maan en dan hoopte ik dat ik mijn vader daar ergens zou vinden. Helaas heb ik hem daar nooit gevonden.

Heel lang bleef het stil en na jaren hoorde ik mijn vader eindelijk weer op zijn piano spelen, maar het duurde niet lang of zijn pianospel stierf langzaam en al gauw verloor hij al zijn antwoorden. Zijn leven is veranderd in een van zijn doeken. Verlopen kleuren, de zee uitgeblust na een herfststorm en een verlaten strand. Een uitrollende golf spoelt de laatste voetstappen genadeloos weg. Ik hoop dat hij daar het antwoord op het leven heeft gekregen, want nú begrijp ik dat dat het was, waar hij naar zocht.

“Papa, waar houdt de lucht op,” vraag ik nog één keer aan mijn vader . Ik zit op de rand van zijn bed met mijn handen op mijn knieën. Hij denkt diep na en dan antwoordt hij zacht en rustig: “Het houdt op waar het dondert in de hel en de zon straalt in de hemel, meisje. We wandelen samen door de duinen en genieten van de prachtige zonsondergang. Hij is weer thuis.

Categorieën: Liefde

15 reacties

FatTree · 12 februari 2009 op 13:21

Absoluut prachtig! Ik was erg ontroerd, en ik bewonder de kracht waarmee dit geschreven is, het spettert van het scherm af!

pally · 12 februari 2009 op 14:01

Mooi stukje, Annemarie. Een soort eerbetoon aan je rustige maar gecompliceerde vader. Als volwassene terugkijkend komt er begrip voor allebei je ouders.
Dit vond ik heel sterk:[quote]Misschien als ze wat lichtvoetiger was geweest, heel misschien was mijn vader dan wel gebleven[/quote]

ontroerend :wave:

groet van Pally

Veritas · 12 februari 2009 op 14:24

Prachtig, werd er even stil van.

De manier van schrijven is subtiel en voerde me direct mee naar mijn eigen herinneringen. Knap geschreven.

Mosje · 12 februari 2009 op 14:57

Erg mooi Annemarie, heel sfeervol

Mien · 12 februari 2009 op 16:00

Sterke kombinatie van kracht, weemoed en poezie.

Mag voor mij gerust een maandje op de homepage.

Mien

arta · 12 februari 2009 op 16:55

Jeetje, wat een mooi gevoelig stukje!
🙂

lisa-marie · 12 februari 2009 op 18:11

Het ontroert mij vooral het laatste stuk.
Het is prachtig! :wave:

DreamOn · 12 februari 2009 op 19:00

Prachtig.
Ook wat mij betreft: Column van de Maand.

Ma3anne · 12 februari 2009 op 19:18

Ontroerend mooi…..

LouisP · 12 februari 2009 op 22:30

A.
de reacties kon ik niet weerstaan en ik begon te lezen.
Diepe bewondering en kippevelmoment.

L.

Coltrui · 12 februari 2009 op 23:14

Verbijsterend merkwaardig hoe de schrijfstijl plots wijzigt in de laatste drie alinea’s, zeker wanneer je die gaat toetsen aan het inhoudelijke. Van puur verhalend naar bijna poëtisch. Vraagje: was dat opzettelijk of ging dat vanzelf?

Rakend stuk, met een extra eervolle vermelding voor de huivering die over mijn ruggengraat sprintte bij het lezen van de voorlaatste alinea. Ik stuur je de rekening van de kine een dezer op.

Annemarie · 13 februari 2009 op 06:59

Jeetje wat een mooie reacties, dit had ik helemaal niet verwacht. Ik ben er heel blij mee. Ontroering vind ik zelf een van de mooiste emoties. Ik weet niet hoe anderen het schrijven ervaren, maar voor mij is het een uitlaatklep. Zoals ik me voel, zo schrijf ik. Dochter naar school en ik heb een uurtje om een verhaaltje te schrijven. Ik weet nooit van te voren waarover. Dat poetische, tja dat ging vanzelf, ik denk omdat mijn gevoel veranderde in de loop van het stukje. (mijn toetsenbord werd steeds natter)
Iedereen in mijn omgeving vraagt altijd maar om grappige verhaaltjes, maar zo werkt dat niet voor mij. Ik ben blij dat ik jullie heb mogen ontroeren.
Annemarie

doemaar88 · 13 februari 2009 op 11:10

Mooi en erg ontroerend. Mijn complimenten :wave:

Dees · 13 februari 2009 op 18:28

Inderdaad prachtig. Je gevoel en een sfeer gevat in mooie woorden die op hun beurt weer stuk voor stuk gevat zijn in mooie zinnen. Zonder ook maar een moment gekunsteld aan te doen. Een juweeltje.

KawaSutra · 14 februari 2009 op 17:51

Mooi hoor, Annemarie. Je weet de juiste snaar perfect te raken.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder