Passievlucht

Ze loopt de kamer in en hij neemt haar meteen in zijn armen. Ze zoenen…, zoekende handen die knopen c.q. ritsen zoeken. Alles moet uit. Ze voelt een enorme haast om hem naakt tegen zich aan te voelen.
Hij ontkleedt haar op een net zo’n gehaaste wijze als zij hem. Het voelt aan als eeuwen geleden. Als ze eenmaal geheel naakt zijn, worden de strelingen rustiger. Hij fluistert hoe hij haar gemist heeft, zij beantwoordt het met dezelfde intensiteit.

on-AFSCHEID-elijk

U heeft twee nieuwe emailberichten, dat staat er als ik mijn pc opstart. Automatisch klik ik op het schermpje en hotmail opent zich. Als ik een naam zie staan van de afzender, staakt mijn hand op de muis. Wil ik dit lezen? Wil ik weten wat hij te melden heeft? Tegen beter weten in, klik ik op openen en begin te lezen. Mijn hart maakt een sprongetje als ik lees dat hij me wil zien en wel vandaag, mijn verstand protesteert!

Is dit alles?

“Mevrouw, we gaan u naar een éénpersoonskamer brengen, daar is het wat rustiger voor u”. Gelaten laat ik die woorden tot me doordringen. Vreemd, dat ik er zo rustig onder blijf, terwijl ik dondersgoed weet wat het betekend. Mijn kinderen zullen zo wel naast mijn bed staan met de bij behorende partners. Tjee ik ga dood, het zit er op, ik heb mijn leven bijna geleefd.

Een klik

Als ik de sleutel in het slot steek, hoor ik al een hoop herrie en gelach. Ik zal ze toch eens duidelijk moeten maken dat er nog meer mensen in de straat wonen bedenk ik me. Aan de andere kant, ben ik blij dat het zo gaat. Ze hebben lol! Met een glimlach hang ik mijn jas op en loop naar de woonkamer. Gatver, de honden hebben de vuilnisbak overhoop gehaald, want in de hoek zie ik twee kapotte eierschalen liggen. Zuchtend loop ik de woonkamer in om daar stokstijf stil te komen staan…

Zusterliefde

Een laatste smsje, voordat we opstijgen. Zusje, we komen er aan, zorg dat je op tijd op het vliegveld staat.
Na een 3 uur gevlogen te hebben landen we in Athene. Zoals te verwachten lopen mijn zus en ik steevast de verkeerde kant op. De gedachte, go with the flow, gaat hier duidelijk niet op. Op de band waar de bagage van vlucht LTU 222 uit Dusseldorf op rond draait, staan nu eenzaam een fel groene en roze koffer te wachten op hun eigenaar. Op ons dus!