Laatst zat ik op een vreselijke saaie verjaardag en daar verzeilde ik in een gesprek, over het regelen van je eigen begrafenis of crematie. Nu is dat niet mijn favoriete onderwerp, maar aangezien de man in kwestie niet onaangenaam was om te zien en ontzettend leuke ogen had, ging ik het gesprek met hem aan. In de veronderstelling, dat naar mate de avond zou vorderen we wel op een ander niveau zouden belanden.
Met mijn armen vol met bloemen, loop ik naar het achterlijke grote hek, wat na vieren altijd op slot zit. Op het bord staat dat bezoek welkom is van ’s morgens tien tot ’s middags vier uur. Een soort van bezoekuur, maar dan anders, bedenk ik me. Lang bezoekuur en hier liggen de mensen niet voor korte duur. Minimaal 10 jaar.
Natuurlijk, hij hoort de doodstraf te krijgen, hij verdiend niet beter. Maar wie zijn wij om mensen ter dood te brengen? Had levenslange opsluiting geen betere optie geweest? Of was de kans dan groot geweest dat hij zou worden bevrijdt. Ik weet het niet, wat ik wel weet is dat ik vannacht zelfs over die griezel heb gedroomd. Er worden overal ter wereld onschuldige mensen ter dood gebracht, daar droom ik niet over, waarom dan wel over een dictator die miljoenen slachtoffers heeft gemaakt?
Het nieuwe jaar staat voor de deur. Een nieuwe start voor velen en dat houdt in dat er weer voornemens worden gemaakt. De een stopt met roken, de ander met eten en weer een ander neemt zich voor om meer bij zijn oude moedertje op bezoek te gaan. Nou was ik niet van plan te stoppen met roken of te eten, dat staat namelijk bij mij gelijk aan te stoppen met leven, maar om mijn mond eens te leren houden. Als me dat nou eens zou lukken, dan zou mijn leventje een stuk minder gênante situaties kennen.
Robert Long is dood. De zanger die tegen alles en iedereen aanschopte in de jaren 70, is niet meer. Al vind ik dat hij als tekstschrijver al een tijdje terug is overleden.
