Hij komt zijn bed uit strompelen, ziet er belabberd uit, Mam, ik blijf thuis vandaag, zo rot geslapen voel me niet lekker. Na een blik op hem te hebben geworpen, stuur ik hem met een paracetamolletje terug zijn bed in. Hij slaapt de hele ochtend.
Tijdens mijn verhuizing, vond ik een doos met voor mij, waardevolle spulletjes terug. Een middelbare schoolagenda 3x zo dik als oorspronkelijk, mijn eerste en meteen laatste dagboek en een vaantje van een Europacup wedstrijd van Ajax tegen FC Internaziola uit 1971.
Een tijdje terug werden we uitgenodigd om te gaan eten met een groepje mensen bij iemand die ik nog nooit ontmoet had. We hadden haar ontmoet via internet, het medium wat zo anno de 21e eeuw is. Het leek mij een leuk mens, beetje artistiek, een beetje gek.
Mijn jongste komt uit school, 13 jaar en een brugpieper. Zoals een puber betaamd komt hij onverschillig, chagrijnig kijkend binnen. Niets bijzonders dus. En toch……
Ik vraag hoe het op school was, ook zijn antwoord is niets bijzonders, en toch…….
Maandagavond half 6, ik roep naar een van mijn pubers dat ik boodschappen ga doen of een van hen zin hebben om mee te gaan. Tegen alle verwachting in hoor ik mijn middelste antwoorden: “Wacht even, ik ga mee”.
