Pien is verliefd. Behoorlijk verliefd zelfs! En daardoor gaat ze de laatste paar weken met veel plezier en met een hart dat klopt vol verwachting naar haar werk. Tegenover de voordeeldrogisterij waar ze werkt heeft een pand lang leeg gestaan. Zij en haar collega’s waren wel benieuwd wat er nú weer in zou komen, want veel zegen lijkt er niet te rusten op de zaakjes die daar gestart worden.
Het woord “gezondheidssandalen” is al voldoende voor mijn slokdarm om heel ongezonde antiperistaltische bewegingen te maken. En de woorden ‘Birkenstocks’ en ‘mode’ blijven voor mij onverenigbaar. Gezondheidssandalen draag je als je werkzaam bent in een ziekenhuis en de hele dag veel moet lopen. Bovendien trek je dan je Birkenstocks pas aan als je op je werkplek bent aanbeland. Met zulke afschuwelijke dingen ga je natuurlijk niet over straat.
Als Pien uit haar werk komt en haar fiets in de schuur wil zetten hoort ze binnen de telefoon rinkelen. Vlug loopt ze naar de achterdeur terwijl ze in haar tas naar haar sleutels zoekt. Shit, te laat. Maar dan hoort ze haar mobieltje overgaan. “Dag Rob,” zegt ze en ondertussen trekt ze haar jas uit zo goed en kwaad dat gaat met één arm. “Hallo Pien,” antwoordt haar ex met een kille klank in zijn stem.
Het gaat helemaal niet goed met Pien. Na haar verjaardag is ze dagen van de kaart geweest. Ze had verwacht dat ze naderhand allemaal boze telefoontjes zou krijgen. Van haar zus, van haar moeder, maar niets. Radiostilte. Het ergste vindt ze nog dat haar kinderen getuige zijn geweest van haar dronkemansgelal, een ander woord is er niet voor te vinden. En ook dat heeft gevolgen gehad. Jos en Koen waren heel boos, en schaamden zich zelfs voor hun moeder. En als klap op de vuurpijl hebben ze alles in geuren en kleuren aan hun vader verteld. Afschuwelijk, vindt Pien dat. Ze voelt het bijna als een soort verraad, maar ja, de jongens zaten er natuurlijk ook mee en hebben nou eenmaal een goede band met hun vader.
“Wanneer vier je je verjaardag mam?” vraagt Jos, terwijl hij zijn laatste hap yoghurt in zijn mond steekt. Pien haalt haar schouders op. “Ik weet nog niet of ik het wel ga vieren,” antwoordt ze. Ze voelt zich sowieso een beetje down de laatste tijd. Sinds het incident op de camping (linkje) heeft ze de schrik goed te pakken. Haar kinderen boos, haar ex-man boos, en ook nog eens volkomen terecht. Wat voor moeder ben je, als je niet eens naar het ziekenhuis kunt rijden omdat je teveel drank in je lijf hebt, als je kind je nodig heeft? Het is een eye-opener geweest van jewelste.
