Boef zoekt vrouw

Jottem! Joechee! We krijgen er weer een prachtig programma bij op de Nederlandse televisie. En een concept om je vingertjes bij af te likken. Pas geleden kwam Xander de Buisonjé hier in het programma “Pauw en Witteman” over vertellen.
Ik vond meteen al dat Xander er zo braaf uitzag. Een grijs vest waar mijn opa jaloers op zou zijn geweest met daaronder een keurig wit overhemd. Zoals ik hem ken, heeft Xander altijd zo’n boeventronie, een baard van drie dagen, een wild ongecontroleerd kapsel… Eerst dacht ik dat hij bevangen was door de hype van de Beatles, met zijn nieuwe bloempottenkapsel, maar later begreep ik, dat dit het programma ten goede moet komen. Immers, als Xander eruitziet als de boef, dan schept dat natuurlijk verwarring.

“Nu stop ik écht!” (12)

Zenuwachtig loopt Pien voor de zoveelste keer naar het raam. Ze snap er niks van. De jongens hadden al lang thuis moeten zijn. Meestal zijn ze er al als zij uit haar werk komt. Het eten staat te verpieteren, en als ze voor de zoveelste keer de jongens op hun mobieltje probeert te bereiken krijgt ze alleen maar hun voicemail. Die heeft ze inmiddels al een paar keer ingesproken. Het is toch woensdag? Ja, het is woensdag, ze vergist zich echt niet. Uiteindelijk besluit ze met veel tegenzin toch maar Rob op te bellen. De laatste tijd verloopt het contact tussen haar en haar ex-man stroever dan ooit, maar ze ziet geen andere mogelijkheid.

“Nu stop ik écht!” (11)

“Mam, je krijgt de hartelijke groeten van Til,” zegt Jos, terwijl hij een handje geraspte kaas in zijn mond steekt. “Blijf nou af,” zegt Pien, “die kaas is voor over de macaroni. Maar hoezo, de groeten van Til? Kwam je haar tegen of zo?” Ze vult een pan met water en zet deze op het gasfornuis. “Nee, ze was net online, op hyves.” Pien kijkt verbaasd. “Is ze een hyvesvriendin van jou? Dat wist ik helemaal niet!” Jos knikt. “Ook van Koen hoor, na de vakantie al. Maar je krijgt dus de groeten.” Jos wil de keuken alweer uit lopen, maar Pien houdt hem tegen. “Wacht nou even, wat zei ze allemaal dan?” Jos haalt z’n schouders op. “Nou, gewoon…”

Geen AOW voor domme bejaarden!

Als hij wakker wordt gaat hij zo snel als zijn oude ledematen het hem toestaan het bed uit. Hij pakt zijn bril van het nachtkastje en zet deze op. Dan loopt hij naar het raam om de gordijnen open te schuiven. Hij kijkt naar beneden. Een grimmige trek komt om zijn mond. Zo vlug als hij kan, wast hij zich en kleedt hij zich aan. Moeizaam daalt hij de trap af. Ondanks de nieuwe heup is hij toch niet meer zo goed ter been. In de keuken is zijn vrouw, met wie hij al zo lang samen is dat hij zich de trouwdag niet eens meer herinneren kan, bedrijvig in de weer met het ontbijt. De heerlijke geur van koffie hangt in de keuken, maar hij ruikt het niet eens. Hij pakt zijn wandelstok met een woest gebaar, haalt de voordeur van het slot, rukt de deur open en strompelt de voortuin in. Zijn vrouw volgt hem met een bezorgde blik in haar ogen.

“Nu stop ik écht!” (10)

“Vanavond moet ik even een paar uurtjes weg,” deelt Pien haar kinderen mee als ze aan tafel zitten voor het avondeten. “Waar naartoe?” vraagt Jos. “Mogen wij dan chips?” wil Koen meteen weten. Pien glimlacht. “Ja, jullie mogen dan chips,” beantwoordt ze eerst de gemakkelijkste vraag. Dan kijkt ze Jos ernstig aan. “Ik ga even naar David. Er moet echt even gepraat worden, want hij snapt ook niet meer waar hij aan toe is op deze manier. Snap je?” Er komt een angstige blik in de ogen van Jos.