Elke keer als ze binnenkomt dan hoopt ze dat hij er ook zal zijn. Ze kijkt meteen zoekend rond, met in haar ogen een vragende blik. Als hij die dag niet blijkt te komen, dan voelt ze zich teleurgesteld en vraagt ze steeds wanneer hij weer komt. Maar als hij er wél is, begint ze helemaal te stralen.
Zondag. Het is nog donker als ik wakker word. Ik moet naar het toilet. Stijf knijp ik mijn ogen dicht. Geen zin om met die kou uit bed te gaan. Gewoon aan iets anders denken, dan val ik vast wel weer in slaap. Maar mijn volle blaas laat zich niet negeren. Met een zucht sla ik het dekbed opzij en loop over de steenkoude vloer naar het toilet. Zo, dat is ook weer gebeurd. Gauw weer naar mijn warme bed! Een vreemd licht valt door de ramen de kamer binnen.
Elke ochtend als ik aan het joggen ben kom ik langs een groot huis met een enorme tuin waar hekken omheen staan. Er moeten mensen wonen, want ik zie licht branden en schimmen achter de ramen. Aan het hek hangt een bord met de tekst:
“Escape. Voor al uw psychische problemen. Bel gerust aan, wij helpen u.” Naast het bord hangt een bel.
Ze wordt wakker door het gefluit van de vogels in haar tuin. Een blik op de wekker vertelt haar dat het nog maar 5 uur is. Ze slaakt een diepe zucht. Als ze nu uit bed gaat dan zal de dag helemaal eindeloos zijn. Ze ziet tegenwoordig al zo op tegen al die lege dagen. Daarom draait ze zich weer om en trekt het dekbed nog wat hoger.
Waarom mijn hersentjes altijd maar stopwoorden signaleren en registreren, weet ik echt niet. Het is namelijk heel irritant, dat ik dat heb. Dan zit ik in een gesprek met iemand, en dan hoor ik een aantal malen achter elkaar het woord ‘inderdaad.’ “Ik heb inderdaad besloten dat ik inderdaad maar beter een andere baan kan zoeken.”
Of van die zinnetjes. Bij wijze van spreken, is zo’n populair zinnetje.
De ellende is, dat het lijkt alsof die stopwoorden steeds harder in mijn oren gaan klinken, terwijl de rest lijkt te vervagen.
