Ferrara

Het voorjaar is in aantocht. De vogels zijn op vrijersvoeten en druk doende een onderkomen voor het toekomstig kroost te bouwen.
Vanachter mijn bureau kan ik zien hoe een stel tortels, op een smalle richel boven de zonwering, bezig is een nest te creëren
Zij zit nagenoeg klem en wacht op de takken die hij aanvliegt. Tortels lijken slordige bouwers.
Ze hebben er geen verstand van of het interesseert ze niet.

Gezamenlijk ontruimen we moeder’s kamer in het verzorgingshuis. Haar meubilair gaat gedeeltelijk naar een kleinzoon die zelfstandig gaat wonen. Hij is blij met de stoelen, de eethoek en het servies dat nog voor een deel aanwezig is. Wat overblijft, gaat naar de kringloopwinkel.
De zaken die echt emotionele waarde hebben, zijn door wijlen schoonvader al eens van etiketjes voorzien. Moeder heeft ons daar in haar laatste dagen regelmatig aan herinnerd. Zij wist niet meer wat voor wie was, maar dat er etiketjes waren aangebracht wist ze nog wel.

Vanavond houdt echtgenoot de wacht bij zijn hoogbejaarde moeder. Zij is helemaal klaar met het leven, maar het leven niet met haar. Ze heeft geen kanker, ze lijdt geen pijn, ze is niet benauwd maar, na een kort ziekbed waarbij ze zich doodziek heeft gevoeld, niet meer bereid tot leven.