,,Kind wat draag jij een beeldig topje” kirt de chique geklede dame waarmee aan een tafeltje hang. ,, Mag ik even voelen? O ja, net wat ik dacht, puur zijde. Trouwens, wat een beeldschoon dessin, ik vermoed dat het een klein vermogen heeft gekost .” Even sta ik met een mond vol tanden.
Het is stil in de huiskamer. Alleen de klok lijkt met mokerslagen de tijd weg te slaan. Seconden, minuten en uren lang. Mijn polsen rusten op het werkblad van mijn computertafel. Mijn vingers hangen als verkrampte kippenpootjes boven het toetsenbord. Het bloed in mijn hersenen, voelt als stroop dat te lang in de koelkast heeft gestaan.
,,Zo, dus u bent die mevrouw die mijn zoontje vuurwerkfolders geeft” brult de man die in mijn deuropening staat. Ik verstar en schrompel van angst centimeters ineen. Heel voorzichtig waag ik het om omhoog te kijken. De reus is net zo hoog als hij breed is. Zijn kaalgeschoren hoofd glimt als een snottebel in de regen.
Volwassenen die hun lusten op kinderen botvieren, horen voorgoed achter slot en grendel. Maar als alle volwassenen, die vroeger ooit doktertje hebben gespeeld, een kruisje op hun voorhoofd krijgen dan loopt meer dan negentig procent van de Nederlandse bevolking voor lul. Ook ik zal dan gekruist door het leven moeten gaan.
Vroeger was Willem een jonge dynamische vent die snel carrière wilde maken. Zijn grootste wens was om ooit in luxe te baden en een exclusief en trendgevoelige leventje te leiden. Hij verhuisde naar Amsterdam en werd een yup met een yuppenbaan. Willem is inmiddels, letterlijk en figuurlijk, een dikke vijftiger. En vandaag lopen we elkaar toevallig tegen het lijf.
