Mien

Bewonder luidruchtig en verwonder in stilte

De boodschap

Hier reis ik dan op de baren van een woelige zee. Inktzwart kijkt het water mij aan. En koud, koud dat het is. De boodschap mag duidelijk zijn, het is nacht en de temperatuur beneden vriespunt. Zo ook mijn humeur. Waaraan heb ik dit te danken? Zomaar overboord geflikkerd. Vanuit een wanhoopsdaad bij naderend gevaar. In paniek werd mij terloops vaarwel gezegd. Een dikke kus kreeg ik nog in mijn gladde nek. Alle hoop is op mij gericht. Heilig is de boodschap die ik binnen onafzienbare tijd de mensheid mag gaan brengen. Ben alleen benieuwd of de ontvanger er wijs uit wordt.

Door Mien, geleden

Evolle collem

Enerverend zeg. Velen hebben een heel energiek vertelsel geschreven. Helemaal zonder E. De één een echt vertelsel. De ander een verzonnen. Geweldig. Echt genieten, en dat met zoveel inzet. Weet je, het is een feit dat de mensen op CollemX heel veel fantaseren. Dat zie je meteen. Ze zenden steeds weer nieuwe collems in. Het eloos neerpennen van vertelsels werkt wel bij deze of gene op de zenuwen. Die vinden het eenstemmig geëmmer.

Door Mien, geleden

Kort geknipt en glad geschoren

Al zes jaar lang fiets ik er iedere zaterdag voorbij. De herenkapsalon aan de Mierloseweg. Maar deze keer niet. Mijn haar schreeuwt om geknipt te worden. De grote vraag is natuurlijk: is de kapsalon ook geknipt voor mij? Eenmaal over de drempel word ik vriendelijk begroet door een aardige dame. Op zich verrassend in een herensalon, maar de kapsalon blijkt heel modern. Al drie generaties gaan ze met hun tijd mee. Als jonge onderzoeker vuur ik mijn vragen onmiddellijk af op de aardige dame. En zij vertelt vol trots honderduit en bevlogen. Vanzelfsprekend valt vader Spoormakers met hetzelfde enthousiasme haar regelmatig bij.

Door Mien, geleden

De Walburg

Haastig stap ik uit de auto. Boterham op zak. Een boterham waarvan ik nu al weet dat ik hem straks vergeet te eten. Waarom is dan de vraag? Omdat ik op het punt sta de wondere wereld van de Walburg in te stappen. Een wonderschone tuin vol muzen. Een tuin die mij vangt in haar luister en haar mijmer. Een baken van rust. Een tuin die honger en verlangen doet stillen. Een voedingsbodem voor droom en inspiratie. Maar ook een plek van feest.

Door Mien, geleden

Geestige waarneming

Als de wekker gaat, slaat Martin het ding met een klap uit. Half zes, hij moet om zes uur in de trein zitten. Hij scheldt zichzelf uit, hij had na de voetbalwedstrijd meteen naar huis moeten gaan en niet de kroeg in moeten duiken. Snel trekt hij zijn uniform aan en gooit wat aftershave op zijn gezicht. Douchen en tandenpoetsen doet hij vanavond wel.

Door Mien, geleden