Geestige waarneming

Als de wekker gaat, slaat Martin het ding met een klap uit. Half zes, hij moet om zes uur in de trein zitten. Hij scheldt zichzelf uit, hij had na de voetbalwedstrijd meteen naar huis moeten gaan en niet de kroeg in moeten duiken. Snel trekt hij zijn uniform aan en gooit wat aftershave op zijn gezicht. Douchen en tandenpoetsen doet hij vanavond wel. Hij moet grinniken om zichzelf, de reden van zijn kroeggang was verdomde lekker. Jammer dat ze zo’n vreemde hobby heeft en hem waarschuwde voor het duistere. Hij neemt zich voor haar vanavond, na zijn werk te bellen. Martin rent bijna naar de buitendeur. Hij draait, als hij de trap afloopt een shaggie, inhaleert diep en hoest bijna zijn longen uit zijn lijf. Een diepe rauwe hoest galmt door de portiek. De buren ruiken uren later nog steeds een mengeling van lichaamsgeur, goedkope aftershave, nicotine en alcohol.

De circusdirecteur is not amused. Voor de zoveelste keer komt Martin te laat. Hij neemt Martin eventjes onder vier ogen. Dit kan zo niet langer. Het enige wat Martin kan doen is verlegen naar de grote hoed en witte wiebelsnor van zijn baas kijken. Voor de tigste keer krijgt hij te horen hoe gevaarlijk het is als hij niet tijdig in zijn kanon kruipt. De nieuwe truc kan alleen maar onder perfecte omstandigheden geoefend worden. Bij voorkeur in de ochtend. Martin krijgt het vriendelijke doch dwingende verzoek om zijn nachtelijke escapades danig in te tomen. Zo niet, dan kan hij zijn carrière als circusartiest von Eigerhausen aan de Nordwand van zijn Jungfrau hangen.

Martin pakt een kop koffie en loopt rond het kanon. Hij inspecteert het luik waar hij zo in moet kruipen om in het kanon te komen. Zijn collega vraagt met lichtelijke irritatie in zijn stem of hij er klaar voor is en Martin knikt even met zijn hoofd. Hij zet zijn koffie neer en kruipt door het luik. In het kanon is het aarde donker, waardoor zijn gedachte ongewild afdwalen naar het lekkertje van gisteravond. Maar in plaats dat hij haar diepe decolleté voor zich ziet hoort hij haar stem als een echo in zijn hoofd. “Martin, kijk uit voor het duistere.” Hij schrikt op als zijn collega tegen het kanon schopt, het teken dat de lont wordt aangestoken. Martin neemt de “schiethouding” aan en schudt in de kleine ruimte met zijn hoofd om alles helder te krijgen. Op dat moment hoort hij gezoem en landt er schijnbaar uit het niets een wesp op zijn neus….

“Hi, hi, hi, knibbel, knabbel, knuistje, wie ligt hier opgesloten in een knetterend wambuisje?”
Op zijn achterste poten en met twee poten in zijn zij, kijkt de wesp Martin doordringend en brutaal aan. Martin kan zijn ogen en oren amper geloven. De wesp lijkt verrekte veel op de dame in de kroeg van gisteravond en ze heeft ook nog eens dezelfde zwoele stem. Dit kan toch niet waar zijn?
“Ha, ha, beste Martin, heb ik je gisteren niet gewaarschuwd, om niet te diep in jouw en mijn Martini’s te kijken? Om op te passen voor het duistere? Nu ben je echt het haasje. Speciaal voor jou heb ik mijn meest extreme outfit uitgekozen. Je weet dat ik van transformatie én verkleedpartijtjes houd.”
Martin beseft hoezeer hij de klos is en vreest het ergste. Hij ziet hoe strak de taille van zijn nachtmuze is ingeregen. Ze spat bijna uit haar zwart gelakte latexpakje. Met een gemene glimlach om de mond klappert ze haar scherpe tandjes op elkaar.
“Mmm, Martin ik heb wel zin in een bite, jij ook?” Uitdagend schudt ze met haar wespenkontje.
In volle paniek schreeuwt Martin het uit en schopt met alle kracht tegen het kanon.
“Help, help, laat me eruit!”
De circusdirecteur en Martin’s collega kijken elkaar glimlachend aan. Zij weten genoeg. Martin ziet weer beestjes.

[i]Co-column geschreven door Bitchy en Mien[/i]