Een roze kaart valt door de brievenbus. Te midden van een grote roos die jubelt in het groen steekt zusje Chloé van blijdschap de handjes in de lucht. Vlinders fladderen door de lucht. In de blauwe verte ligt een luchtkasteel op wacht. Goh, wat zal de toekomst allemaal brengen? Schattig pronkt een klein meisje op een grote roze roos. Zij luistert naar een kabbelende zee die turquoise schittert achter witte madeliefjes. Een mooi meisje is geboren. Elise is haar naam.
What’s in a name? Dat vroeg Shakespeare zich al af ten tijde van Romeo en Julia. That which we call a rose by any other name would smell as sweet. Denk daar maar eens over na? Daar breekt een filosoof zijn hoofd over. Zo ook bij de naam ‘K/G/Q(h)ad(d)(h)a(f)fi’. Volgens Shakespeare zijn het zomaar wat letters op een rij. Inwisselbaar dus. Maar klopt dat wel? Laat ik de betekenis van de naam van deze man, die begin 2011, de wereld in de ban houdt en verwart, eens nader verkennen.
De vogeltjes zijn druk bezig met het bouwen van nieuwe nesten in onze tuin. De natuur maakt zich op voor een nieuwe lente. Ook de wijkontwikkelingsplannen in Helmond West beginnen langzaam vorm en kleur te krijgen. Ze zien steeds meer licht. Het live getwitter in de tuin overstemt vooralsnog het digitaal getwitter op internet. Voor hoelang nog? De tijd begint langzaam te dringen. Van bouwactiviteiten is echter nog geen sprake. Ligt de gemeente wel op schema? Achter de schermen wordt hard gewerkt.
In een klein appartement in Venlo, vlak bij ‘Mooder’ Maas ligt een schattig hummeltje, stilletjes en lief te dromen. Aan haar voetjes ligt een grote wereld vol ongeduld op wacht. Zo ook Jip, die waakzaam met zijn grote bruine neus, het prille leven warmte toe blaast. Pa en ma zijn dolgelukkig met hun lieve spruit. Zij hebben haar geëerd met een mooie Bretonse naam, Enora. Een vrolijke giraf op een beschilderd schattig buikje, kondigde de geboorte aan.
Deinen, dansen, zweven op fantastische muziek. Ik luister naar het leven diep van binnen. Dicht bij de kern, ver weg van donkere ellende. Die mijd ik als de pest. Veel liever plaag en koester ik de liefde. De hunkering naar liefde laat suikerlaagjes smelten, doopt harten diep in hete honing. Slecht vergaat het vele liefdeskoninginnen. Zij zien hun volkeren sterven in stekende pijn. Gevleugelde groeivormen vergaan voorgoed in dampende milieurampen. Daar helpt geen vleugje pesticide meer.
