Mijn klok met rode tulpen kijkt me uitnodigend aan. Hij weet dat ik hem regelmatig aanschouw. Geduldig lijkt hij argeloos en wat verveeld mijn tijd weg te tikken. Met elke tik brengt hij de lente dichterbij. Het is alsof de tulpenklok dat weet. Plagend, ingehouden en tergend langzaam loopt hij routineus zijn rondjes. Voldaan en zelfverzekerd. Met een big smile, zo lijkt het wel. Maar niets is minder waar.
Het is rustig rondom de uitvoering van wijkontwikkelingsplannen in Helmond West. Januari heeft nog weinig nieuws gebracht. Achter de gemeentecoulissen wordt hard gewerkt. 2011 wordt een belangrijk jaar. In 2011 worden namelijk de wijzigingen van bestemmingsplannen verwacht.
Vanuit het hier en nu dring ik diep door naar binnen. In uw actualiteit wel te verstaan. Met mijn woorden neem ik bezit van uw gedachten. Ik sta even bij u stil. En u, u wacht af. Op mijn volgende zin. Heb ik uw aandacht nog? Is het wel interessant wat ik u te berde breng? Prikkel ik uw nieuwsgierigheid afdoende? Of verval ik in zinloos geneuzel? Verdoe ik uw kostbare tijd?
Met mijn ogen dans ik over het toetsenbord. Waar staan die letters ook alweer? De E …. ja, die staat tussen de W en de R. Hé, en daar meteen onder de R zie ik zowaar de F staan. Die tik ik twee keer op z’n kop en ga dan weer terug naar de E. Vervolgens spring ik met een hinkepinksprong twee letterbalken naar beneden op zoek naar de N. Tussen de B en de M zie ik hem al glimmen. De N staat met één poot stevig verankerd op de grond. De andere poot wijst fier de lucht in. De N is de meest lenige en buigzame letter van het alfabet is. Met zijn verticale spagaat maakt hij altijd indruk op mij.
Ik doe altijd wat de klant belooft. Ze maken mij niet gek. Als de klant belooft dat hij zijn portemonnee gaat halen, bel ik hem altijd even na. Voor het geval hij dat vergeten is. Meestal zijn ze aangenaam verrast als ze mij aan de telefoon krijgen.
