Het is vrijdagochtend en ik popel. White lies wacht op mij. Natuurlijk ben ik veel te laat. Het oponthoud langs de dijk en de pitstop bij Hans en Grietje nekt me. Gelukkig wordt me een weg binnendoor gewezen. Door de polder. Blij steek ik mijn hoofd het raam uit mijn auto en roep luidkeels: “Lowlands here we come”. Braaf volg ik de roodwitte afzetlinten en aankondigingen van breed glimlachende vrijwilligers. De auto kan drie dagen uitrusten.
Het is altijd leuk om na de vakantie de post te scannen. Uiteraard de leukste post het eerst. Zakelijke post schuif ik meteen aan de kant. Evenals de vele reclamefolders. Hoewel, in tijden van economische crisis loont het misschien toch de moeite ze door te nemen. Ik vis ook altijd even de kranten uit de stapel. Ik snel de krantenkoppen naar oud belangrijk nieuws.
De zomervakantie is voorbij. Een vakantie van hard werken. In de luwte van de zomer heb ik een wezenlijk en allesomvattend dossier opgebouwd. Uit noodzaak geboren. Een dossier van oorzaak en gevolg, feiten en misvattingen over mijn geliefde wijk, Helmond West. De gemeente gooide vlak voor de zomervakantie een ‘bom’ op onze wijk. Een schok ging door de wijk nog voor de scherven vielen.
Een co-column geschreven door Mien en Axelle
Gebiologeerd zat Kees naar het boek voor hem te turen. Hij was al bijna bij de H. De H van hartstikke mooi. Hij wist inmiddels dat Godot niet meer zou komen en een blik op het tikkend antiek op de muur deed vermoeden dat zijn moeder dat ook niet meer zou doen. Terloops kwam Zand binnenlopen.
Het is ruim een maand geleden dat coördinerend wethouder wijkontwikkeling Helmond West mij op de hoogte bracht van voorgenomen plannen om het ontbrekende stuk van de stedelijke binnenring door onze straat en huis te laten lopen. Het nieuws deed mijn hoofd en hart behoorlijk op hol slaan. De enige zorg die onmiddellijk bovendreef was, hoe kom ik aan informatie en waar haal ik advies?
