Het is vrijdagochtend en ik popel. White lies wacht op mij. Natuurlijk ben ik veel te laat. Het oponthoud langs de dijk en de pitstop bij Hans en Grietje nekt me. Gelukkig wordt me een weg binnendoor gewezen. Door de polder. Blij steek ik mijn hoofd het raam uit mijn auto en roep luidkeels: “Lowlands here we come”. Braaf volg ik de roodwitte afzetlinten en aankondigingen van breed glimlachende vrijwilligers. De auto kan drie dagen uitrusten. Ik zeul samen met mijn vrouw onze hoogstnoodzakelijke bivakkeerspullen richting Lowlandsentree. Na een uur wachten ontvang ik het felbegeerde polstrofeetje: polsband Lowlands 2009. Die gaat voorlopig niet meer af. De keuze valt dit jaar op de groene camping. Hij staat al bomvol. Langzaam zwellen zinderend de eerste muzieknoten aan. Nerveus worden links en recht rondom ons heen de laatste tentharingen de polderklei in gejast. Een kleurrijk garnizoen van iglotentjes is neergestreken. Lowlands kan eindelijk beginnen.

Vijf witte torens kijken me glimlachend aan. Ze lonken en spuwen witte rook tegen een blauwe hemel. Het is prachtig weer. De bewaking leest de ouderdom van mijn gezicht. Ik kan zo doorlopen en betreed de heilige grond van weer een perfect kunstzinnig gepimpt Lowlandsterrein. Halleluja. Snel oordoppen scoren, want we willen wel drie dagen lang genieten zonder oorcrashes. Eerst munten tappen en dan vooral snuiven, veel snuiven. Muziek, mensen, geuren, kleuren. Op naar het eerste optreden.

Even wennen aan de nieuwe terreinindeling. Lily Allen trapt voor ons af. Langzaam komt ze op gang en neemt het podium geraffineerd met finesse in beslag. De condooms, verspreid voorafgaand aan het concert, vliegen plots om de oren. Fuck you! Vanachter haar donkerblauwe maskerade blaast ze stoom. Ze kan het roken niet laten. Rondom mij heen vallen bosjes tieners in katzwijm. Het is vroeg en de hormonen gieren al door de keel. Dat maakt dorstig. De eerste biertjes smaken goed.

Faith no more is reunited. De Alphatent zindert. Een groots optreden waarbij the old boys met een prachtige playlist een intieme sfeer weten te creëren in de mega Alpha-tent. Op zich al een prestatie. Voor the Prodigy is het nu slechts een kwestie van inkoppen. Deze podiumdieren hebben niet veel nodig. Een stevige show wordt neergezet met een perfecte mix van beats en lichteffect. Binnen no time staat de hele Alpha-tent op zijn kop. De adrenaline giert door de lucht. Wat een feest. Nog onder de indruk van deze energieboost loopt het festival terrein langzaam leeg.

Op zoek naar de tent. Hij is nieuw en dus is ie kwijt. Na 10 minuten zoeken in het pikkedonker nodigt het benevelde tentdoek niet echt uit om te slapen. Het luchtbed werkt ook niet echt mee. Sterker nog het laat zich helemaal gaan. Met een diepe zucht stoot het zijn laatste adem uit. Ik ga plat onder zeil.
Het is weer vroeg ochtend. De wachtende rij voor de damesdouches nodigt niet uit. Dat moet ook de vrouw gedacht hebben die voor mij in de rij staat bij de herendouches. Een vrouw met ballen.

Fris en fruitig gaan mijn vrouw en ik eerst op zoek naar Lowlands Hema–campingwinkel. Twee luchtbedden a.u.b. Tweepersoonsluchtbedden worden hier niet verkocht. Vreemd, zou je denken. Gisteren hoorden we nog twee tieners mompelen: Ik kon niet slapen vannacht, ik lag voor het eerst alleen in en tent. Wat? Alleen in een tent? Op Lowlands slaapt niemand alleen in een tent.
Bij twintigers loopt de conversatie iets anders: Lieverd, ik wil dat je nu terug komt. Onmiddellijk. Ik weet dat je aan het zoeken bent!

Lowlands, een uitlaatklepfestival voor jong en oud, voor muzikale, alcoholische, creatieve en spirituele fun en exposure. Verbondenheid in diversiteit in mens, cultuur en muziek.

[b][u][url=http://www.lucasbremmers.nl/media/hmwrst.JPG]Mien[/url][/u][/b]

[img align=left]http://www.kindamuzik.net/gfx/lilyallen-lowlands-live1-XL-asscheman-0809.jpg[/img]


Mien

Bewonder luidruchtig en verwonder in stilte

5 reacties

arta · 5 oktober 2009 op 15:45

Heerlijk, festivals! (al gaat mijn voorkeur naar kleinschaliger uit) Toch denk ik dat dit minder impact heeft als je er zelf niet bij geweest bent. Het is wmb meer een verslag dan een uitnodigend stuk, maar dat kan aan mij liggen…
Ik ben in ieder geval benieuwd naar deel 2!
🙂

Macx · 5 oktober 2009 op 16:26

Het enthousiasme spat van je verhaal af, lekker. Wel wat slordigheden zoals ‘links en recht’ en ‘alleen in en tent’. Maar goed. Sluit me verder aan bij Arta. Ik heb een hekel aan wachtrijen, daar is het leven veel te kort voor.

pally · 5 oktober 2009 op 22:57

Het is best een leuk stuk, Mien, maar ook voorspelbaar. Er zit niks echt persoonlijks in, meer een sec verslag.
Toch diepte ik nog iets nostalgisch op. Jaren geleden kochten we een prachtig,lichtgewicht donkergroen trekkerstentje met twee zij-ingangen. Het leek qua model op een autootje zonder wielen. En zijn naam : de ‘Super Lowland’!

groet van Pally

axelle · 6 oktober 2009 op 15:24

Faith no more, op Lowlands? 😉

En Lily Allen…!

WAUWWAUWWAUW!

Mooi neergeschreven, mieniewienie. XD

KawaSutra · 6 oktober 2009 op 21:27

En daarom ga ik morgen voor het eerst in jaren weer eens naar een megaconcert in Ahoy. Helaas geen tentje, dat zou het helemaal afmaken.
Prima live verslag Mien.

Geef een antwoord