Als kind had jij er al problemen mee. Het vinden van leestekens op toetsenborden. Anderen zijn er op zijn minst een kiezeltje in, maar meestal een kei. Want met slimmige toetscombinaties weten zij zelfs obscure tekens als het accent circonflexe te produceren. Helaas ben jij op dat punt een pathisch geval. Een puntje op de i gaat nog wel. Je zou trouwens niet eens weten hoe het zonder puntje moest.
Langzaam bewogen haar rokjes en jurkjes richting knie, steeds minder zichtbaar latend van haar mooie benen. Na een sprongetje, je weet niet meer precies wanneer dat gebeurde, waren eensklaps haar knieën niet meer te zien. Soms, bij heel warm weer, schoten haar rokjes nog even omhoog, om bij het eerste wolkje weer naar beneden te zakken.
Geen meesmuilende medepassagiers in trein en metro. Geen ginnegappende tegenliggers op straat. Geen collega’s die stiekem in hun vuistje lachen. Want jij hebt de oplossing voor het probleem waar veel mannen mee worstelen. Het probleem dat jarenlang in de taboesfeer verkeerde, vooral omdat mannen er niet over wilden praten.
Het dragen van twee verschillende sokken.
Het liefst was je ziek geweest. Of verhinderd wegens niet te ruilen weekenddienst. Dan had je de organisator gebeld en gezegd dat het niet gaat lukken. Je had excuses gestameld. Gesmoesd dat je er echt helemaal niets aan kunt doen. Gejokkebrokt dat je graag had willen komen en niets missen. Om te eindigen met de mededeling dat je uiteraard wel graag de foto’s wilt zien.
De jaarlijkse familiedag.
“Kijk,” zei Bart, “daar is Angelique, die gaat zich omkleden.”
Angelique was een klasgenootje waar we heimelijk verliefd op waren. Bart een beetje meer en ik een beetje minder. We bevonden ons op de ligweide van het zwembad, met onze neuzen in de richting van de kleedhokjes. Die waren eenvoudig van opzet, met halfhoge, marineblauwe deurtjes. In gesloten toestand kon je hoofd en voeten van de omkleder blijvend zien.
