Gevieren zitten ze aan een tafeltje. Twee moeders en twee dochters. Van Turkse afkomst. Of van Marokkaanse, dat kun je niet zo goed zien in een donkerbruin eetcafé. Ook niet in een lichtbruin. Zelfs in een modern wit restaurant zou je moeite hebben om het juiste onderscheid te maken. Daar zou je wel wat aan willen doen, maar je weet absoluut niet hoe.
“Anders nog iets van uw dienst?”
Ze is leeftijdsloos. Ze kan vijfenveertig zijn, maar net zo goed vijfentwintig. Ze heeft lang, blond haar dat golvend tot over haar rug reikt. Het is engelenhaar van een zachte zoetheid die je haast kunt ruiken. Als ze haar hoofd beweegt danst het in een vertraagde beweging mee, om daarna zachtjes op haar schouders neer te dalen.
1. Stel, je hebt een slechte jeugd gehad. Je vader heeft je geen liefde gegeven en gedwongen om beroemd en bekend te worden. Dan zijn er twee mogelijkheden. Of je wordt als je later groot bent net als je vader, of je wilt juist extra lief zijn voor kinderen.
Ze kijkt hem doordringend aan en tongstreelt haar ijsje met opgaande bewegingen. Dan steekt ze het hoorntje volledig in haar mond, spant haar lippen, en trekt het er tergend langzaam weer uit. Een druppeltje vanille glijdt over haar kin. “Lekker” zegt ze zachtjes.
Zo af en toe ben ik bevangen door protestdrift. Dat kan zomaar in mij opwellen. Dan ga ik naar de stad en zoen in een kwartier tijd alle mannen die ik tegenkom. Niet uit homoseksuele voorliefde, maar omdat ik tegen zinloze homohaat ben, en daar wil ik graag uiting aan geven.
