Dertig meter voor mij loopt de mooiste vrouw van Groningen. Ze heupwiegt als een Amerikaanse Chevy met soepele schokbrekers, en beweegt voort met waardige stappen, een soort schrijden. Ze heeft een derrière waar je u tegen zegt, en haar lange benen reiken tot in de hemel. Haar blonde haar is opgestoken in een kittig staartje dat speels meebeweegt bij elke stap die ze zet.
“Weet je,” zei de vrouw. “Als mijn man weet dat wij met elkaar praten, wordt hij al jaloers.”
“Ik heb nog niets gezegd,” zei ik.
“Maar nu wel,” antwoordde de vrouw.
“Ik moet natuurlijk wel kunnen zeggen dat ik niets gezegd heb,” probeerde ik.
“Je mag zeggen wat je wilt,” zei de vrouw. “Maar mijn man vindt dat niet leuk.”
Nee, geen valentijnskaart voor jou dit jaar. Ik weet precies hoe je zou reageren. Erover schrijven in je blog op Hyves: “En natuurlijk kreeg ik een kaartje van mijn ex”.
Alleen dat woordje “natuurlijk” al, daarmee suggereer je dat ik jou niet kan vergeten, dat jij degene bent die mij dumpte, terwijl het precies andersom is.
Dag mevrouw. Hier ben ik dan weer. Hoe gaat het met u?
Fijn.
Ik zal maar direct met de deur in huis vallen, want u kijkt erg verbaasd. Mijn opmerking is de volgende.
Uw wc-bril blijft niet uit zichzelf overeind staan.
U kijkt nog verbaasder. Wat ik zeg is ongepast? Ik vind van niet.
Laatst kwam ik een vrouw tegen. Zij droeg een rempelroertje.
‘Wat een alleraardigst roertje,’ zei ik.
‘Dank u voor het compliment,’ zei de vrouw. ‘De meeste mensen kijken alleen maar.’
‘En ook de rempels mogen er zijn,’ vervolgde ik.
De vrouw zweeg een moment, zichtbaar geroerd door zoveel aandacht.
