Pisnijdig

Ik ben babyboomer uit 1946, ik stop op mijn 61ste jaar met werken, ik wil geen belasting te betalen over mijn komende AOW-uitkering, ik heb een hypotheekaftrek en nog tientallen andere voorrechten waar jong Nederland zich aan ergert. Een aantal welbespraakte yuppen dat (op onze kosten) zo lang mogelijk van een universitaire opleiding heeft genoten, neemt het voortouw en schroomt niet om te roepen: ‘die oude opvreters, daar weiger ik verder voor te betalen’. Ik heb dat écht zo meegemaakt en erger mij daar paars aan.

Het geheim van de jacht

Het is een verhaal dat mij met enige geheimzinnigheid werd verteld door een boswachter van het fraaie natuurgebied van het Provinciaal Waterleiding Bedrijf in de duinen bij Bakkum. Toen ik het hoorde, in de tachtiger jaren tijdens een wandeling door dit gebied, was het al lang geleden gebeurd:

Een modelallochtoon en een blondje

Omdat de sneeuw in ons wintersportoord door de zomerse temperaturen van maart ook als sneeuw voor de zon verdween, besloten wij een driedaags uitstapje te maken naar de Oostenrijkse hoofdstad Wenen. Het was ons vierde bezoek aan Wenen. Bij een wandeling voor de stad komen wij altijd weer voorbij de prachtige Stephans-dom in het centrum van de stad. Omdat het er barst van de toeristen, is het plein voor de dom de plek waar in livrei gestoken neplakeien met blonde pruiken ons kaartjes proberen te verkopen voor de concerten tweederangs orkesten.

De Viezerik

Het eerste fotokopieerapparaat dat ik in mijn leven heb gezien, stond bij de Ripolin Lak-, Verf- en Vernisfabrieken te Hilversum. Het was de producent van potjes verf met op het etiket, als handelsmerk, drie schilders die de naam ‘Ripolin’ op elkaars rug schilderden. Dat was een vorm van kopieerwerk oude stijl.