Het is slechts een mening van een linkse rakker. Hoe linkser de rakker hoe onbelangrijker de mening. Dus ik geef geen mening over Uruzgan. Over een tweejarige vredesmissie die nu al vier jaar oorlog heet. Ik geef geen mening over Wilders die minimum lonen afschaffen zal. Vooral heb ik geen mening over het koningshuis en haar dubbele nationaliteit.
Verbouwereerd bekijk ik naar de man die voor mij staat. ‘Je ziet er goed uit’, liegt de dwaas en hij schud mijn hand. Hij leunt voorover. Ik stap naar achter. De man meent mij te kennen en hij zou gelijk kunnen hebben. Ik ben wie ik ben, wie ik was en wie ik altijd zijn zal. Zo iemand is gemakkelijk te herkennen.
‘Shit, waar zijn mijn sleutels?’, verschrikt voel ik in mijn zakken, niets, leeg. Ik zoek mijn telefoon, weer niets en vloekend sta ik voor de deur. Het is vijf uur ’s nachts. De taxi is verdwenen en de broekzak van een vriend ontvoerde zwijgend mijn laatste redmiddel.
Tijdens wat surfen op het net stuit ik op een nieuwsbericht dat mijn aandacht vraagt, het smeekt er bijna om. Huilend valt het op zijn knieën, zijn handen in elkaar gevouwen en het verlangen in zijn ogen. Het verlangen om waardering van zijn inhoud en respect voor zijn beknopte lengte.
“Meisje sterft in wasmachine die broertje in gang zette”.
Toegegeven, het is geen aantrekkelijke titel die suggereert dat er een vrolijke inhoud volgt. Het is geen pakkende titel, eigenlijk wat lang en moeilijk te doorgronden. Toch wil ik het weten.
‘Wat ben jij verbitterd’ wordt mij met beschuldigende vinger verweten, ‘niet alle mannen zijn hetzelfde’ volgt er zelfs nog achteraan. ‘O jawel hoor, jij bent net zo alleen weet je het zelf nog niet’ en lachend haal ik de koffie.
