De bedrijfsmotorclub had geen naam, daar was niet over nagedacht. Rijden wilden we…
Ik reed achter Barbara, vlak erachter. We waren met twaalf motoren op weg naar Chipping Norton, een plaatsje 200 km ten noordwesten van Londen.
Ons jaarlijkse uitstapje was extra spannend dit jaar; links rijden! Ze hadden beiden een Harley, Barbara en haar man, en was ze eenmaal op haar motor gestapt, dan was ze personeelsmanager af. In haar nieuwe,strakke,lederen broek en bloezend jack met dubbele rits zag ze er spannend en sportief uit. Haar lange blonde haar zat meestal gevangen in een “Grace Kelly-rol”, maar nu golfde het vrij onder haar helm uit en de bewegingen ervan duidde haar snelheid op de prachtige machine.
Maar niet rondom Londen; op de “motorway” werden we overvallen door slagregens en hagel zelfs en Barbara’s haar hing als een natte dweil over haar schouders. De ijskoude nattigheid drong zelfs door tot delen, die elke inspiratie tot het maken van fantasievolle voorstellingen kan maken en breken.

Vijftig kilometer voor de eindbestemming ongeveer maakte de binnenweg een scherpe bocht naar links en moesten we meteen een hoog viaduct oversteken. Barbara’s haren begonnen net weer te dansen. Toen ze de bocht had genomen maakte ze een klassieke, ernstige fout. Ze ging rechts rijden, op de verkeerde weghelft en kon het tegemoetkomende verkeer niet zien aankomen. Verbijsterd drukte ik wild op de claxon en gaf een serie korte stoten. Plotseling reageerde ze en zwenkte naar links; een tegenligger sprintte ons onoverzichtelijke gebied in…

‘Met welke vinger heb je die claxon ingedrukt?’ vroeg Barbara ‘s-avonds toen de guinness eindelijk begon te smaken. We koesterden ons in de rokerige warmte van een groot vuur in de gelagkamer van de gezellige pub.
Ik stak mijn linker duim omhoog. Ze streelde hem even, tuitte haar lippen en drukte er een zoen op. Haar pupillen verwijdden zich, alsof ze me uitnodigde om diep naar binnen te kijken. ‘Bedankt’, zei ze zachtjes en ontroerde mij diep.
Later die avond kwam ik haar tegen op de gang van de slaapétage, op weg van de douche naar haar kamer. Even opende ze voor mij haar badjas, alsof ze me nog een intimiteit wilde schenken. En dat was ook zo.
Eerst dacht ik haar gekleed te zien in slechts een zwarte majot, maar toen ik haar gitzwarte schaamhaar zag, begreep ik wat er was gebeurd. De overvloedige regen had de kleurstof uit haar nieuwe lederen broek geweekt en op haar blanke huid geëtst. Onze lach bevrijdde de laatste restjes adrenaline uit ons lijf.

‘Alles is weer blond inmiddels, vertrouwde ze me enkele weken later toe, toen we wat napraatten over een sollicitant, die net was vertrokken. ‘Wat ben ik blij dat je vlak achter me reed’, vervolgde ze. Even streelde ze mijn linker duim met een wijsvinger.
‘Sorry,geen intimiteiten hier’, sprak ze tot zichzelf en viel terug in haar rol van personeelschef. ‘Barbara’, dacht ik,’als je wilt strelen wat je werkelijk gered heeft, dan wordt het nog heel wat intiemer’.
‘Waarom bloos je?’ vroeg ze lachend.

Categorieën: Reisverhalen

9 reacties

LouisP · 11 februari 2010 op 17:30

Joop,
Engeland, motoren en bijzondere vrouwen..en wanneer ze dan nog Barbara heten…prima!
Sommige delen van het verhaal hadden subtieler mogen zijn, vind ik….Barbara is wat té gemakkelijk,geen lol aan…
maar wel een bijzonder stuk, je verhaal

Louis

Avalanche · 11 februari 2010 op 19:44

Zoals zo vaak ben ik het met Louis eens. Het had iets subtieler gemogen 😉 maar een het blijft een mooi verhaal.

trawant · 11 februari 2010 op 20:35

WAt een verhaal Joop, jij maakt nog eens wat mee. 😉
Je vroeg mij laatst om eens te kijken of Barbara in de tegenwoordige tijd sterker zou zijn.
Ik denk het niet, maar dat is een kwestie van gevoel. Dit verhaal zou ik ook in de verleden tijd geplaatst hebben. Soms geef je een verhaal extra tempo en swung als je de TT gebruikt, maar hier zegt de handeling als genoeg.
Je beschrijft de situaties heel beeldend, wat ik jammer vind is dat je je emotie ook nog eens expliciet omschrijft.
Wat mij betreft hoeft dat niet, dat snap ik zo ook wel. Dus nóg zuiniger.
Zinnen als ‘ontroerde mij diep’ , ‘En dat was ook zo’ en ‘onze lach etc..’, zou ik meteen schrappen.
Less is more en de lezer ( zeker hier) is best in staat de door jouw gewenste gevolgtrekkingen te maken.

.. Op naar de volgende..!

Ma3anne · 11 februari 2010 op 20:48

Mooi mannenverhaal. Maar weer: hier en daar net iets te veel van het goede, maar dat legt trawant beter uit dan ik.
Ik heb het gevoel, dat je zoveel te vertellen hebt, dat je bijna over je eigen woorden struikelt zodra je ze van je afschrijft. Toch worden je stukjes m.i. steeds beter.

Trukie · 12 februari 2010 op 00:19

Een flirt tijdens een uitje wordt ineens een andere zaak als het om een zakelijke collega gaat. Heel knap hoe je dit “dubbele” zo opschrijft dat het heel menselijk is. Ik vind hier de emotionele beleving een functie in het verhaal hebben. Jullie zijn allebei een beetje stout 😀

Mien · 12 februari 2010 op 08:00

———————————-

[b][u][url=http://www.youtube.com/watch?v=O7Yk1xpoJvg]Zwarte Barbara[/url][/u][/b] into the wild.

Leuke column Poll.
En 75% progressie in less is more!

[b][url=http://www.funnychest.com/wp-content/uploads/2007/11/latest-soap-dispenser-design.jpg]Mien Soap[/url][/b]

joopvanpoll · 12 februari 2010 op 09:28

Dank voor de reactie’s en complimenten.
Speciaal Trawant.
Grootste Gemene Deler; subtieler en less is more.
Louis, Barbara werkt als zwarte magie op mijn fantasie, en dat scheelt een abonnement.
Groet,
Joop.

LouisP · 12 februari 2010 op 19:01

Joop,
’t zou toevallig zijn..nog iemand die zot is van dezelfde zwartharige Barbara…hou je ook echt van motoren..Engelse?

Louis

joopvanpoll · 13 februari 2010 op 07:14

Louis,
Ja, ik hou echt van motoren, ook Engelse, omdat ik sleutelen geen straf vind.
Had ooit een BSA en Matchless maar later een Moto Guzzi.
Deze ligt wat stabieler achter de Barbara’s van tegenwoordig.
Joop.

Geef een antwoord