Je wilt zeven weken op vakantie en je hebt een kater van dertien. Maar ook een buurman die hem zoals altijd wanneer je weggaat, dagelijks wil voederen en gezellig aanspreken. Je overlaadt een winkelwagen met blikken en zakken kauwbrokken voor minstens een jaar. Het meisje bij de kassa vraagt of je een asiel beheert. Nee, je beheert je schuldgevoel. Bij thuiskomst blijft het stil. Ook na roepen en roepen verschijnt er geen zwart-witte kat. In het midden van zijn etensbakje ligt onaangeroerd een keurig hapje vlees. Ik durf niet in de kast te kijken hoeveel blikken er nog liggen. De buurman belt op. Sorry, maar Jakkie is al tien dagen weg. Hij komt ook niet eten. Ik voelde het al. Een domper op de thuiskomst. Te lang weggeweest, natuurlijk. Als ik over de dijk lopend zijn naam keer op keer roep, klinkt het hol en dom.

Niks bijzonders toch? Maken mensen vaak mee. Te lang weggeweest en dus gestraft. Maar ik wil gewoon weer, juist na zo lang te zijn weggeweest, naast de bekende muffe dijkhuislucht, ook Jakkie, die tot drie keer toe naast de deur miauwt en toch niet naar buiten wil. Die stokstijf blijft staan omdat ik hem niet begrijp. Na zijn dagelijks portie vlees wil hij ook nog wat ‘chips’, zijn droge brokken, sufferd. Om dan pas naar buiten te wandelen om te winkelen op de dijk.

Ik spreek mezelf toe. Forceer de gedachte dat hij misschien een beter domicilie heeft gevonden, met kinderen of andere katten. Het 8-uur journaal op de bank, toch al van een andere planeet na zo’n lange tijd, voelt nog vreemder omdat er geen harig monster in onze nekken op de rand ligt te snorren. We proberen voordelen te bedenken om elkaar te troosten, echtgenoot en ik. ‘Toch ook wel praktisch dat we voortaan zomaar weg kunnen zonder iemand lastig te hoeven vallen’, opper ik dunnetjes.
‘Ja, en we kunnen nu alle deuren open laten, ook wel gemakkelijk’, klinkt het niet erg overtuigende antwoord.
Bij de supermarkt word ik erg triest bij het kattenvoer.
Na twee weken zoeken geven we het op. Die zien we niet meer terug.

Dan om 7 uur ‘s morgens, glipt een kat naar binnen langs de brievenbus waar we de krant ophalen. Schichtig, maar ogenschijnlijk in zeer goeden doen. ‘Jakkie’, juichen we allebei
tegelijk. We praten zacht tegen hem. Hij straalt uit niet aangehaald te willen worden. Eet beleefd het vlees dat we snel in zijn bakje hebben gedaan. Loopt de kamer rond tot in alle hoeken. Doet boven hetzelfde en laat miauwend een kleine geurvlag achter.
Zelfs daar zijn we blij mee.
Hij verdwijnt voor onze verbouwereerde gezichten snel door het kattenluik uit het gezicht.
We kunnen roepen wat we willen. Na een week nog geen spoor.

We zijn in de war omdat onze basics niet in tact zijn. Sommen zelfs geen voordelen meer op. Het is moeilijk wennen dit jaar.

Categorieën: Diversen

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

13 reacties

klapdoos · 12 juli 2009 op 11:10

Die heeft van zijn vrijheid geproeft, weet waar zijn eten staat ( lees hotel) en besluit voor zichzelf maar de wereld te ontdekken. Niets is vreemder dan een kater of poes die ineens de vrijheid hebben geroken en die ook ineens zelden nog binnen willen bivakeren, in het oude vertrouwde nest…Ik heb 3 keer zo een aanvaring met 3 katten van mij gehad, ze zijn altijd gebleven maar op hún terms…..Als je maar van ze blijft houden…
groet van leny 😉 😉 😉

SIMBA · 12 juli 2009 op 12:07

Die komt wel terug Pally, over een paar weken heeft hij jullie genoeg “gestraft” en verlangd hij ook weer naar het 8-uur-journaal!

DreamOn · 12 juli 2009 op 12:46

Mooi beschreven, Pally!
Ik denk dat je kat jullie zeven weken gaat straffen, en dan is het weer klaar…

Fijn, dat de kat in ieder geval weer boven water is! 😉

arta · 12 juli 2009 op 18:57

Een overduidelijk teken dat hij jullie écht gemist heeft!
Is hij inmiddels alweer een keer langsgeweest??
Een mooi stuk, de interactie tussen mens en (eigenwijs) huisdier perfect beschreven!
🙂

Neuskleuter · 12 juli 2009 op 22:54

Erg mooi en ergens ook droevig.

[quote]Je overlaadt een winkelwagen met blikken en zakken kauwbrokken voor minstens een jaar. Het meisje bij de kassa vraagt of je een asiel beheert. Nee, je beheert je schuldgevoel.[/quote]
Deze is erg grappig en erg waar!

Ik zag deze week toevallig het Jeugdjournaal. Daarin was een item dat een gezin hun kat is kwijtgeraakt op een Franse parkeerplaats, omdat een fotograaf toevallig foto’s had gemaakt van het rondzwervende katje. Gelukkig zijn jullie verstandiger door ‘m thuis te laten, dan vindt hij hopelijk zelf de weg weer terug.

lisa-marie · 13 juli 2009 op 09:32

gelukkig kwam hij weer terug al was het maar voor even.
Straks ligt hij vast weer op te bank te snorren en zijn de basics weer in tact.

Dees · 13 juli 2009 op 10:21

[quote]‘Jakkie’, juichen we allebei
tegelijk. We praten zacht tegen hem. Hij straalt uit niet aangehaald te willen worden. Eet beleefd het vlees dat we snel in zijn bakje hebben gedaan. Loopt de kamer rond tot in alle hoeken. Doet boven hetzelfde en laat miauwend een kleine geurvlag achter.
Zelfs daar zijn we blij mee.
Hij verdwijnt voor onze verbouwereerde gezichten snel door het kattenluik uit het gezicht.
We kunnen roepen wat we willen. Na een week nog geen spoor.[/quote]

Een hele lange quote en eigenlijk de hele clou, maar zo goed beschreven… Hij is het gewoon nog even komen inwrijven. Wat een karakter. Ik hoop voor jullie dat hij terugkomt.

doemaar88 · 13 juli 2009 op 12:22

Mooi stuk, leuk onderwerp en een leuke naam voor de kat 😉

[quote]We zijn in de war omdat onze basics niet in tact zijn. Sommen zelfs geen voordelen meer op. Het is moeilijk wennen dit jaar.[/quote]

Prachtige afsluiter!

axelle · 13 juli 2009 op 20:00

Ik was meteen al fan van alinea 1. 😀

pally · 13 juli 2009 op 22:10

Bedankt voor jullie leuke reacties! Daar spreekt begrip uit voor mij, maar ook voor de kat. 😀 Hij heeft zich na zijn ‘scene’ nog niet laten zien. Ik hou jullie op de hoogte.
liefs, Pally

Mien · 14 juli 2009 op 13:24

Jakkes, jakkie spint garen bij jullie afwezigheid. Eerst even een uitje naar Benidorm gehad waarschijnlijk en nu op sabbatical. Ach, die komt zo weer gelouterd thuis.

Mien

WritersBlocq · 14 juli 2009 op 13:46

Ohhhh Pally……. wat een mooi verhaal! Gelukkig dat Jakkie er weer c.q. nog is, ik dacht al ‘Jakkes…’ maar dat hoefde niet.

Ben blij dat ik deze tussen de regels door niet heb gemist, je schrijft ‘m lèkkerrrr!

Liefs, Pauline.

pepe · 15 juli 2009 op 11:36

Zijn jullie niet alle drie een beetje in de war? Zolang weg is heerlijk, dat denkt Jakkie ook;-)

Geef een antwoord