BeenPlasser

Succes en respect maar ook roeping komen te voet en gaan te paard. Vrijzinnig onzindelijke paters weten daar inmiddels alles van. Er is lang gedacht dat priesters een roeping hadden. De baas had ze zelf ingefluisterd dat ze uitverkoren waren om voor hem te komen werken. De aandrang om zich in een zwarte rok te hijsen, werd vaak seculier gesteund door een zak met geld van de familie, die graag wilde pronken met een priester onder de rijke kinderschaar. Dat komt in onze kerkprovincies bijna niet meer voor. Wij moeten ons behelpen met voorgangers of lekenpriesters met beperkte licenties en bevoegdheden die, als een soort tweede kans jongeren, het ambt aanvaardden maar die zich als kind er helemaal niet van bewust waren geweest, dat voor hen een pastorale taak was weggelegd. Maar er zijn uitzonderingen. Bij slechts enkelen manifesteert een latente roeping zich op wonderbaarlijke en ondoorgrondelijke wijze. Ik ken een pastor die als kind bij ons in de buurt woonde en die mijn even oude nichtje, tijdens het spelen, uit balorigheid tegen haar been heeft geplast. Ik ben helemaal niet religieus, maar voor deze man in kazuifel ga ik naar de kerk. Als ik hem met zijn vroomste gezicht de wijwaterkwast zie hanteren en hij de gelovigen in de voorste banken met heilig water besprenkelt, dan zie in gedachten weer dat jochie, met een open geknoopte korte broek en de gekromde hand ter hoogte van de gulp, mijn familielid wijden. Waarlijk deus ex machina!

21 oktober 2011
Robert

www.robertbeernink.nl