Berlusoni

Ze leren het nooit in de recreatiesector! Overal waar ik kom, zoals vorige week in Tirol of nu in Toscane, gaat het er maar dunnetjes aan toe. Ik weet het, ik moet voorzichtiger zijn, maar toch één, twee of drie keer per reis trap ik er weer in. Of beter gezegd: steek ik er weer doorheen. Gedver! Ik weet hoe het komt: Berlusconi is hier nooit geweest. Daarom meent de recreatiesector van Europa dat zij kan volstaan met de aanschaf van het goedkoopste toiletpapier dat bestaat. En omdat de sector dit unaniem koopt, is het ‘big business’ en blijft die rotzooi in productie. Ik twijfel er niet aan of ook jij zult wel eens, met wanhoop in de ogen, naar de punt van je wijsvinger hebben gekeken, zo met een blik van ‘kan ik het helpen?’.

Je hebt gelijk: het ligt absoluut niet aan jou, maar aan die verschrikkelijke krentenkakkers die willen besparen op jouw stoelgang en daarbij niet denken aan het feit dat we uit wanhoop vier maal zoveel velletjes gaan gebruiken, en twaalf keer zoveel kraanwater en zeep, om vanuit een aanval van smetvrees die vingertop weer brandschoon te maken.
Thuis zal mij dat niet gebeuren, dankzij Berlusconi. Het gaat hierbij om een vertegenwoordiger in papierwaren, van Italiaanse afkomst, heel aimabel en heel deskundig, die in de jaren 70 mij alle ins en outs heeft geleerd op het gebied van toiletpapier. Bij ons thuis krijg je je vinger er slechts met grote inspanning doorheen. Nogmaals: een kerel uit een stuk, die ik uit kiesheid niet met zijn echte Italiaanse naam vermeld, maar onder het pseudoniem ‘Berlusconi’, alwaar wij heel toepasselijk schijt aan kunnen hebben.

Ik kwam vanuit de inkoop van een verffabriek terecht in de gezondheidszorg; piepjong en groen als gras. Vanuit de inkoop van harsen, pigmenten en stalen drums was dat een ware cultuurshock.
Berlusconi was één van de eerste bezoekers. Hij introduceerde mij een nieuwe luier voor volwassenen en deed met zoveel verve de positionering van de penis voor (zonder overigens een echte in de hand te nemen) dat ik uit pure verlegenheid rode oren kreeg.

Bij het tweede bezoek had Berlusconi een rol toiletpapier in de hand. Voor deze sector worden immense hoeveelheden toiletpapier aangekocht. Een medewerkster had al eens voor een presentatie van inkoop op een ‘open dag ‘becijferd dat de jaarhoeveelheid, uitgerold, een lengte had van meer dan de omtrek van de aarde. Wat een geruststelling.
Wij gingen zitten. Berlusconi overhandigde mij de rol en stak van wal met een betoog. Ik luisterde aandachtig, maar speelde intussen onnadenkend met het uiteinde van de rol. Je raadt het al: ineens schoot mijn vinger door het papier. Berlusconi sprong op, als door een wesp gestoken. ’ Nee meneer, zó moet u niet vegen, dat doet u toch thuis ook niet?’. Berlusconi liet mij een trekkende beweging zien die het veegproces zou optimaliseren. Ik had het gevoel een plé-figuur te hebben geslagen. Na het gesprek was mij wel duidelijk: de aanschaf van goed toiletpapier is een combinatie van geld, veegtechniek en papierkwaliteit. Je prikt er als inkoper zo doorheen: goedkoop is duurkoop.

Na al die jaren heb ik nog steeds profijt van de lessen van die vertegenwoordiger van toen. Hij heeft mij heel wat leed bespaard. De man verdient het om nog eens aan terug te denken.
Toch wel triest, het zijn nagenoeg alleen die momenten van de vervuilde wijsvinger, dat ik aan Berlusconi denk.