Beugelschroefgatpennetje

Tienerelf heeft een beugel sinds deze week. Een verhemelteplaatje, model vlinder. Het marteltuig is vastgemaakt door middel van twee banden, die om de twee bovenste achterste kiezen zijn vastgelijmd. Het heeft wat foto’s en pas- en bijtsessies gekost, maar nu zit het zo vast als een huis. Voor mij als moeder de schone taak om de zaak twee keer in de week aan te draaien. Een miniem slagje van een halve millimeter per keer. Met een klein pennetje, dat kan inklappen. Een waar miniatuurmartelwerktuig. Bij de orthodontist leek het heel gemakkelijk. “Kijkt u even mee mevrouw, dat moet zo.”
“Hoofd achterover, onder de lamp en dan doet u het pennetje in het gaatje, dat loopt daar, ziet u wel? En dan moet het pennetje een slagje naar achter. Wel even opletten dat het pennetje niet achter in de keel schiet en op tijd loslaten, anders loopt de boel vast.”

Ontredderd kijk ik naar mijn stoere kind in de orthostoel. Op staande voet ontslag wil ik, als pasgeboren beugelmoeder. Beverig mag ik het aandraaien oefenen, onder verscherpt toezicht van de orthodontist. Onder ideale omstandigheden, dat wil zeggen onder de tandartslamp. Er staat een pijltje op het beugelplaatje –de techniek staat voor niets- en warempel, er is een gaatje in het midden van de beugel te zien. Dapper steek ik het pennetje in het gaatje en peuter voorzichtig een slag naar achteren. “Dat kan soepeler hoor, mevrouw, u hoeft alleen maar in het schroefgat te kijken en in de richting van de pijl te bewegen” zegt de orthodontist. Uiteindelijk lukt het me na drie pogingen.

De beugelvrouw controleert het geheel nog even en vraagt zoon of hij een lichte druk voelt in zijn kaak. Tienerelf knikt van wel. “Dan is het goed,” concludeert de orthodontist tevreden. Samen besluiten tienerelf en ik dat het aandraaifeest op de dinsdagen en de vrijdagen zal plaatsvinden. Makkelijk te onthouden en goed verdeeld in de week.

Na een paar dagen is tienerelf al aardig aan de beugel gewend, al eet het nog lastig. Er blijven nog etenszaken aan de beugel plakken. Extra poetsen is dus geboden. Het is een beetje afzien, de banden om de kiezen veroorzaken ruwe gaten in de binnenkant van zijn wangen. Gelukkig heeft de beugelboer daar waxdrops voor meegegeven, die als een verzachtend kussentje over de banden kunnen worden geplakt.

Vrijdagavond. Shit. Het beugelpeuteren helemaal vergeten, vanmorgen. Nerveus roep ik tienerelf. Het is al donker, dus besluiten we dat tienerelf het beste maar op de eettafel kan gaan liggen. Onder de lamp. Hoofd achterover en de mond wijd open. We zijn er alletwee een beetje lacherig onder. Ondanks het goede licht kan ik helemaal niet zien wat de bedoeling is met die beugel, dankzij mijn ogen van min acht, die plots ook een bril voor dichtbij nodig hebben.

Het mondspiegeltje komt er aan te pas, (meegegeven door de beugelboer) maar desondanks lukt het me niet het zaakje aan te draaien. Een klein tandenborsteltje gepakt en eerst het verhemelte en het beugelplaatje schoongeborsteld. Het schroefgaatje komt tevoorschijn. Voorzichtig priegel ik het draaipennetje in het schroefgaatje en draai. “Niks hoor mam, ik voel niets,” zegt zoon. “Nog een keer dan,” zeg ik lichtelijk paniekerig. Ik zie er eerlijk gezegd tegenop om mijn beugelaandraaicarrière al in een avondje om zeep te helpen.

“Mam, kom op nou maar,” zegt tienerelf. “Je kunt het best.” Voorzichtig probeer ik het opnieuw. Deze keer kan ik het gaatje beter zien, ik kan er in kijken, ìn de draairichting. Ineens zie ik hoe het moet. Langzaam duw ik het pennetje in het gaatje en naar achteren, in de richting van de pijl. Behoedzaam, zodat ik niet in de keel van tienerelf terechtkom. Ik krijg visioenen van niet afgesproken amandelperforaties. Als het pennetje bijna zijn slag heeft gemaakt hoor ik enthousiast “ik voel het mam, hij zit strakker!”

Opgelucht kijken we elkaar aan. Onze relatie is naar het volgende level geëvolueerd. We zijn beugelkind en aandraaimoeder geworden.