Het verhaal van de bloemetjes en de bijtjes is al honderd keer verteld. Veel kinderen zijn grootgebracht met de gedachten dat ze door de ooievaar zijn ingevlogen of uit de bloemkool zijn opgebloeid, maar zelf geloof ik niet in sprookjes en vertel mijn dochter liever gewoon waar het op staat. Behalve de illusie van Sinterklaas en de kerstman -die hou ik graag in ere zo lang mijn eigen spruitje er nog onbevangen van kan genieten- laat ik haar verder niet in de waan van onwaarheden en fabeltjes. Tot dat dan de vraag komt of mama dood zal gaan. Welke verklaring kan op deze vraag een antwoord geven als ik zelf niet eens weet wat mij te wachten staat? Het liefst zou ik dan even in sprookjes geloven en er aan haar één vertellen maar er zijn weinig sprookjes over kanker die eindigen op: “ze leefde nog lang en gelukkig” dus besluit ik haar eerlijk te antwoorden door te zeggen dat ik het zelf ook niet weet.

[i]“De dokter doet er alles aan om mama beter te maken, de medicijnen die ik nu krijg maken mij dan wel tijdelijk ziek maar helpen mama om langer te leven zodat ik strakjes zo lang mogelijk voor je kan blijven zorgen”
“maar de dokter heeft toch alle ziek uit je lijf weggehaald toen hij je tiet meenam om beter te maken?”
“dat is waar schatje maar de dokter wil ook graag dat ik lang voor je kan blijven zorgen dus neemt hij geen risico”
“wat is risico, mam?”[/i]

Een nieuw onderwerp is aangesneden, nieuwe uitdagingen, nieuwe vragen, nieuwe uitleg. Hoe vertel je een kind van zes hoe het leven in elkaar steekt en wat risico’s zijn? Gered door de bel stel ik het vervolg van mijn verhaal nog even uit, totdat ik ruim een jaar later een nieuw gesprek met haar aanga.

[i]“Na je verjaardag volgend jaar krijgt mama een baby en dan ben je een grote zus”
“wow mama, maar hoe komt die baby dan in je?”[/i]

Weer sta ik met mijn mond vol tanden. Ik weet het antwoord wel en ik had deze vraag wel verwacht maar het valt toch tegen de juiste woorden te vinden. Ik geloofde nooit in sprookjes en heb het verhaal van die bloemetjes eigenlijk nooit helemaal begrepen. Langzaam begint mijn overtuiging te wankelen en begin ik te hopen op een fabelachtig einde, is hier sprake van een bloemkool verhaal?
Sprookjes over kanker kunnen blijkbaar toch eindigen met “ze leefde nog lang en gelukkig” en mijn geloof begintlangzaam terug te keren, althans, mijn geloof in sprookjes dan….

Categorieën: Column van de maand

Avatar

Fem

"Today is a gift, that is why it is called the present"

21 reacties

Avatar

Siebe · 20 februari 2008 op 19:36

Wat een ontzettend leuke column. Zit echt heel goed in elkaar als je het mij vraagt. De zwaarte van ziekte heel mooi opgevangen door de lichtheid van kindervragen. Komt ook door je vertelstijl natuurlijk, die sowieso licht van karakter is, wat ik sowieso al knap vind. Ook mooi rond, van bloemetjes en bijtjes via ziekte uiteindelijk terug bij boerekool. Bij ons was dat boerekool tenminste en niet bloemkool.

Verder wat kleine schoonheidsfoutjes. Het ‘althans…’ van de laatste zin had weg mogen blijven denk ik. Of misschien helemaal een iets ander slot. Bijvoorbeeld: ‘Als sprookjes over kanker goed kunnen eindigen….’ Dat idee. Maar dat zijn slechts persoonlijke suggesties. Erg mooi gedaan.

gr
s

Avatar

SIMBA · 20 februari 2008 op 20:11

[quote]Ik weet het antwoord wel [/quote]
Dat is wel te hopen als je zwanger bent van de tweede 😀
Prachtig stukkie Fem!

Avatar

Dees · 20 februari 2008 op 20:31

Ontroerend, de gesprekjes en de laatste zin. De eenvoud van iets groots. Érg mooi.

Avatar

Troy · 20 februari 2008 op 20:42

Erg mooi, deze column. De titel komt sowieso al in mijn persoonlijke top tien. :wave:

Avatar

WritersBlocq · 20 februari 2008 op 21:05

Doe deze maar een maand bovenaan de pagina. Wát een dijk van een column!

Heb ik het je eerder geschreven, of was dat iemand anders? Dat ik bij jouw schrijven, net als bij OML op zondagavond, wel een voyeur ben maar mij niet zo voel. Komt door de vertelmanier, de wijze waarop aan- en weggesneden wordt. Knap staaltje literair chirurgenwerk van je.

Groetje, Pauline.

Avatar

pally · 20 februari 2008 op 22:06

Heel ontroerend, Fem, deze column: zwaar en tegelijkertijd vederlicht.
Prachtig gedaan!

groet van Pally

Avatar

pepe · 20 februari 2008 op 22:25

CvdM, in ieder geval voor mij.
Altijd heerlijk die eerlijke kindergesprekken, geen taboes of angsten gewoon vragen recht door zee.

Wat een genot jouw schrijven hier te mogen lezen.

Avatar

arta · 21 februari 2008 op 07:58

Loopt lekker, leest lekker!
Mooi gedaan! 🙂

Avatar

Mosje · 21 februari 2008 op 11:55

Mooi verhaaltje

Avatar

Neuskleuter · 21 februari 2008 op 12:40

Ik had er even een “komt een vrouw bij de dokter” gevoel bij. Dat is positief in mijn beleving!

De titel spoorde me ook direct aan om verder te lezen en zorgde ervoor dat ik nog even moest lachen toen je je kind een “spruitje” noemde. Een groentenverhaal. En ook al wordt je sprookje niet lang, als hij maar gelukkig is…

Avatar

Mosje · 21 februari 2008 op 19:47

Een mooi verhaaltje, maar toch….

Vanmiddag kwam ik op internet de volgende tekst tegen.
“Een gevoelig punt zijn de 100% auto-biografische boeken, vaak met een tragische inhoud: een zuster aan kanker overleden, een vader die zijn kinderen mishandeld heeft, een moeder die een kind heeft verloren, om een paar voorbeelden te geven.
Hoe hard het ook klinkt: vaak zijn die verhalen te privé om voor een breder publiek geschikt te zijn. Ze zijn vaak als dagboek geschreven en er komen allerlei namen en verwijzingen naar vroegere gebeurtenissen in voor die de lezer niks zeggen: immers hij is geen naaste familie, geen vriend en weet dus niets van wat er is gebeurd. Hier is belangrijk: neem afstand tot het eigen verhaal en kijk of het meer is dan een tragisch feitenrelaas, met verwijten en woede en stel de vraag: wat kan een ander hiermee en waarom moet dit verhaal de wereld in?
Het beoordelen van eigen werk is een van de moeilijkste dingen die er is. Je eigen tragedie beoordelen is nog moeilijker: laat het eerst een tijd liggen of vraag het aan een kennis die genoeg van de situatie weet om het verhaal te begrijpen en genoeg afstand heeft om het voor de buitenwereld te bekijken.”

Niet alle dingen die hier genoemd worden zijn op jou van toepassing, maar ik zou zeggen: doe er je voordeel mee. Je kunt erg goed schrijven.

Groet
Mosje

Avatar

Fem · 21 februari 2008 op 20:26

Bedankt voor alle positieve reacties! Ik hoop te groeien door de kritieken die column x mij opleveren, maar op deze manier gaat dat groeien sneller dan die buik en loop ik straks naast mijn schoenen vóór ik vocht vast hou 😆

Wat betreft het persoonlijke vlak, Mosje, ik geloof er in dat een tekst een doel moet dienen en in mijn geval is dat in eerste instantie mijn eigen doel maar daarnaast is mijn verhaal alles behalve tragisch en hoop ik mijn lotgenoten een hart onder de riem te steken door mijn hernieuwde levensvisie te delen. Dat laatste doe ik door stukjes als deze op lotgenoten-sites te plaatsen met vaak erg positieve reacties.
Een ander verhaal is het publiceren van een dagboek. Het blijft ten alle tijden de keuze van de consument andermans leed te lezen en niemand is verplicht dit soort drama aan te schaffen maar uit eigen ervaring weet ik dat het lezen van andermans visie op hetgeen hem of haar is overkomen een goede hulp kan zijn bij het verwerken.
Goed, het begint een beetje een lang verhaal te worden en dat was niet de bedoeling dus voor verdere discussie over dit onderwerp kan wie dan ook zich persoonlijk tot mij wenden.

Voorlopig ben ik zoekende naar mijn eigen “stijl” en ben heel blij met alle reacties die ik hier ontvang en ik zal er zeker mijn voordeel mee (proberen) te doen!

Avatar

pally · 1 maart 2008 op 10:15

Proficiat, Fem, met je CVDM! Helemaal verdiend! :kus:

greot van Pally

Avatar

Dees · 1 maart 2008 op 10:18

Mooie cvdm en lekkere opsteker! 🙂 Gefeliciteerd!

Avatar

SIMBA · 1 maart 2008 op 10:22

Gefeliciteerd Fem!

Avatar

arta · 1 maart 2008 op 12:46

Leuk!
Gefeliciteerd!
:ballon:

Avatar

Trukie · 1 maart 2008 op 17:42

Gefeliciteerd met de CvdM

Avatar

Mosje · 1 maart 2008 op 18:00

Terecht column van de maand. Van harte en een gemeende zoen!

Avatar

WritersBlocq · 1 maart 2008 op 21:05

JA! Fem, fijn je nog een keer te mogen lezen, en feli met je gave Maandcolum :aai:

Avatar

Siebe · 2 maart 2008 op 22:49

Wat een mooie keus deze maand.
Gefeliciteerd!

Gr
s

Avatar

Fem · 3 maart 2008 op 08:09

:slik: nu ligt de lat wel erg hoog :oeps: ….
maar dankzij jullie lovende woorden heb ik wel iets meer een idee van welke richting ik op wil dus dat is ook weer gunstig 😀

Thnx voor alle complimentjes, voor wie me dan ook CvdM heeft gemaakt en uiteraard ook voor alle felicitaties!!

Geef een antwoord